Takasla değiş tokuş aynı değildir. Takas Arapça kökenlidir ve bir maddenin üzerinde oynama yapılması, onun dönüştürülmesi sonucu kişiye farklı şekilde geri dönmesidir. Buğday verip ekmek almak gibi. Değiş tokuş ise Rumcadır. bir mal verip karşılığında bambaşka bir mal almaktır. Örneğin patates verip fasulye almak gibi.
Eğer bir insan tamamen zararsızsa, yani kötülük yapma gücüne hiç sahip değilse bu onun iyi olduğu anlamına gelmez. Sadece güçsüz olduğu anlamına gelir. İyi biri olabilmek için öncelikle belli bir kapasiteye ve güce sahip olmak gerekir. Toplumun geneli iyi görünümlü insanlardan oluşur.. Aslında bunlar güçsüzlüklerini erdem gibi göstermeye çalışan biçarelerdir. Gerçek erdem güçlü olup bu gücü kontrol altına alarak kötüden ziyade iyiye doğru kanalize etmektir. (Michel Foucault-Deliliğin tarihi)
Grip sırasında yaşanan iştahsızlık bir arıza değil, bağışıklık sisteminin enfeksiyonu yenmek için devreye soktuğu bilinçli ve evrimsel bir savunma stratejisidir. Vücut, virüsle savaşırken kaynaklarını en verimli şekilde kullanmak adına enerji dağıtımını yeniden programlar.
Toplumsal anlamda modernlik standartlar, ümit ve suçlulukla alakalıdır. Standart, cezbeden ya da kışkırtan fakat sürekli uzayan, kovalayanlardan birkaç adım önde olan ve her halükarda peşindekilerden hızlı gidendir. Standardın vaadi yarının bugünden daha iyi olacağıdır. Din bile bu uğurda kullanılır. Yarın daima sonraki gün olacağından standartlar vaadini canlı ve tertemiz tutacaktır. Bu standartlar hedefi bir türlü yakalayamayanlara da suçlayıcı bir dil yöneltir. (Zygmunt Bauman-Postmodern etik)
Fazıl Hüsnü Dağlarca!’’nın küçük bir yakınına edebiyat dersinde Dağlarca’nın bir şiirini analiz etme ödevi verilir. Anne-baba yardımcı olması için çocuğu bizzat Dağlarca’ya götürürler. Dağlarca da misafirlerini kırmaz ve şiiri güzelce yorumlar, şiirde ne kastettiğini en ince detayına dek yazar ve defteri çocuğun eline verir. Çocuk ertesi gün derste şairin yazdıklarını bir bir okur fakat ne yazık ki okudukları beğenilmediği için düşük not alır. :)
Çocukluk ve gençlik dönemlerinde toplumla uyumlanma adına bastırılan her eylem ve davranış, gelecekte büyüyen bir gölge olarak insan benliğinde yer alacaktır. Gölgenin giderek büyümesi, insan otantikliğinin azalması demektir. İnsanın en büyük sorunlarının başında gelir kendini görmezden gelmesi. (Carl Gustav Jung- Anılar, düşler, düşünceler)
Eudaimonia anlık mutluluk değildir. Günün sonunda kişinin genel itibariyle kendini iyi hissetmesi, hayatının mevcut noktasında ise bir şekilde olması gereken yerde olduğunu düşünmesidir.
Durkheim, ‘’İnsan toplumla aşırı bütünleşirse kendini öldürür mü?’’ şeklinde bir soru sorar kendine. Verdiği yanıt ise ‘’Evet’’ olmuştur. Eskiçağ kabilelerinde inanç gereği kabile üyesi erkek, eceliyle ölmemelidir. Eceliyle ölmek tembellik, bencillik ve utanç kaynağı olarak görülmüştür pek çok arkaik kabilede. Erkek ya mensubu olduğu kabile için savaşta ölmeli, ya avda ölmeli, ya bir inşaat faaliyeti esnasında ölmeli ya da kabilenin uygun gördüğü bir ritüelle ölmelidir. Bu şekillerde kutsal mertebelere çıkmak erkeklere öğütlenmiştir. Bu tür kabilelerde erkek, doğal ölümü beklememeli, bir şekilde ölüm sürecini hızlandıracak bir aksiyona girmeli, deyim yerindeyse intihar etmelidir. Kabileler erkeklere, asırlar boyunca üstü kapalı intihar baskısı uygulamıştır.
Pek çok insan, belli bir yaşa gelince, özellikle gençlik dönemlerinde varoluşsal krizler yaşayabilir. Bir tür anlam arayışı içine girebilir. ‘’Ben niçin varım, neler yapabilirim?’’ tarzında sorular sorar aklı başında pek çok sağlıklı insan. İşte tarikatler burada devreye girerler. ‘’Bana hizmet etmek için varsın!’’ diyerek kafası karışık olanları avlama güdüsüyle hareket eder bu tarz organizasyonlar.
Yönetici kesimler, kendi dünya görüşlerini eşyanın tabiatı gibi gösterirler. Az gelişmiş topluluklar bu söylemleri çoğunlukla değişmez hakikat gibi algıladıklarından uzun istibdat dönemleri kaçınılmaz olur. (Antonio Gramsci-Modern Prens)
Her zaman kanayan yarası olmayan bir yazar, benim için yazar değildir. Gururdan dolayı merhamet görmek istemiyorsa yarasını saklamayı tercih edebilir, ama onsuz olmamalı. (Elias Canetti-Edebiyatçılar Üzerine)
Hayata ‘’Nereden ne elde edebilirim?’’ zihniyetiyle yaklaşırsan ağaca baktığında sadece odun, kuşa baktığında sadece yumurta, taşa baktığında sadece duvar görürsün. İstemenin zincirlerinden kurtulan zihin ise belki de sadece kendi şekilsizliğinin göz kamaştırdığı yere ulaşır. Kim bilir?
Takasla değiş tokuş aynı değildir. Takas Arapça kökenlidir ve bir maddenin üzerinde oynama yapılması, onun dönüştürülmesi sonucu kişiye farklı şekilde geri dönmesidir. Buğday verip ekmek almak gibi. Değiş tokuş ise Rumcadır. bir mal verip karşılığında bambaşka bir mal almaktır. Örneğin patates verip fasulye almak gibi.
İnsan kirli bir nehirdir. Ben size deniz vadediyorum. (Friedrich Nietzsche-Böyle buyurdu Zerdüşt)
Eğer bir insan tamamen zararsızsa, yani kötülük yapma gücüne hiç sahip değilse bu onun iyi olduğu anlamına gelmez. Sadece güçsüz olduğu anlamına gelir. İyi biri olabilmek için öncelikle belli bir kapasiteye ve güce sahip olmak gerekir. Toplumun geneli iyi görünümlü insanlardan oluşur.. Aslında bunlar güçsüzlüklerini erdem gibi göstermeye çalışan biçarelerdir. Gerçek erdem güçlü olup bu gücü kontrol altına alarak kötüden ziyade iyiye doğru kanalize etmektir. (Michel Foucault-Deliliğin tarihi)
Günü geleceğe esir ettiler. Kendi hayatlarına düşüncesizce gölge düşürdüler.
Okullar, sanki özgür ve sıradışı fikirleri öldürme yerleri olarak inşa edilmişlerdir. (David Lynch)
Acıdan tek bir şey dileyebilirsin. Durmasını… (George Orwell-1984)
Aklın etkinliği düşünme, anlama yetisinin etkinliği bilme ile ilgilidir. Düşünme anlam arayışıdır. Bilme ise hakikat arayışıdır. Düşünmenin sonuca ulaşamayan bir doğası vardır. (Immanuel Kant-Arı usun eleştirisi)
Düşünme sizi iyiye götüremeyebilir ama düşünme yoksunluğu sizi kesinlikle bataklığa sürükler. (Hannah Arendt-Kötülüğün Sıradanlığı)
Dünyanın en muhteşem düzeni bile birilerinin beyninde yeşeren yıkım tohumları nedeniyle yok olmaya mahkumdur.
Demokrasi karşıtlarına demokratik hak tanırsan demokrasi tehlikeye düşer.
Grip sırasında yaşanan iştahsızlık bir arıza değil, bağışıklık sisteminin enfeksiyonu yenmek için devreye soktuğu bilinçli ve evrimsel bir savunma stratejisidir. Vücut, virüsle savaşırken kaynaklarını en verimli şekilde kullanmak adına enerji dağıtımını yeniden programlar.
Toplumsal anlamda modernlik standartlar, ümit ve suçlulukla alakalıdır. Standart, cezbeden ya da kışkırtan fakat sürekli uzayan, kovalayanlardan birkaç adım önde olan ve her halükarda peşindekilerden hızlı gidendir. Standardın vaadi yarının bugünden daha iyi olacağıdır. Din bile bu uğurda kullanılır. Yarın daima sonraki gün olacağından standartlar vaadini canlı ve tertemiz tutacaktır. Bu standartlar hedefi bir türlü yakalayamayanlara da suçlayıcı bir dil yöneltir. (Zygmunt Bauman-Postmodern etik)
Fazıl Hüsnü Dağlarca!’’nın küçük bir yakınına edebiyat dersinde Dağlarca’nın bir şiirini analiz etme ödevi verilir. Anne-baba yardımcı olması için çocuğu bizzat Dağlarca’ya götürürler. Dağlarca da misafirlerini kırmaz ve şiiri güzelce yorumlar, şiirde ne kastettiğini en ince detayına dek yazar ve defteri çocuğun eline verir. Çocuk ertesi gün derste şairin yazdıklarını bir bir okur fakat ne yazık ki okudukları beğenilmediği için düşük not alır. :)
Komplo teorileri ihraç edilebilseydi muhtemelen cari fazla verirdik.
Cennet huzur ve mutluluğun ulaşılmaz bir sembolü iken cehennem yüzleşmekten korktuğumuz içsel karanlığımızın aynasıdır, fazlası değil.
İnsan canını yakabileceği birini ıskalamaz. (Panait İstrati-Arkadaş)
Edebiyatçıların sezgileri tanrıların unutulmuş maceralarıdır. (Elias Canetti-Edebiyatçılar Üzerine)
Çocukluk ve gençlik dönemlerinde toplumla uyumlanma adına bastırılan her eylem ve davranış, gelecekte büyüyen bir gölge olarak insan benliğinde yer alacaktır. Gölgenin giderek büyümesi, insan otantikliğinin azalması demektir. İnsanın en büyük sorunlarının başında gelir kendini görmezden gelmesi. (Carl Gustav Jung- Anılar, düşler, düşünceler)
Eudaimonia anlık mutluluk değildir. Günün sonunda kişinin genel itibariyle kendini iyi hissetmesi, hayatının mevcut noktasında ise bir şekilde olması gereken yerde olduğunu düşünmesidir.
Durkheim, ‘’İnsan toplumla aşırı bütünleşirse kendini öldürür mü?’’ şeklinde bir soru sorar kendine. Verdiği yanıt ise ‘’Evet’’ olmuştur. Eskiçağ kabilelerinde inanç gereği kabile üyesi erkek, eceliyle ölmemelidir. Eceliyle ölmek tembellik, bencillik ve utanç kaynağı olarak görülmüştür pek çok arkaik kabilede. Erkek ya mensubu olduğu kabile için savaşta ölmeli, ya avda ölmeli, ya bir inşaat faaliyeti esnasında ölmeli ya da kabilenin uygun gördüğü bir ritüelle ölmelidir. Bu şekillerde kutsal mertebelere çıkmak erkeklere öğütlenmiştir. Bu tür kabilelerde erkek, doğal ölümü beklememeli, bir şekilde ölüm sürecini hızlandıracak bir aksiyona girmeli, deyim yerindeyse intihar etmelidir. Kabileler erkeklere, asırlar boyunca üstü kapalı intihar baskısı uygulamıştır.
Pek çok insan, belli bir yaşa gelince, özellikle gençlik dönemlerinde varoluşsal krizler yaşayabilir. Bir tür anlam arayışı içine girebilir. ‘’Ben niçin varım, neler yapabilirim?’’ tarzında sorular sorar aklı başında pek çok sağlıklı insan. İşte tarikatler burada devreye girerler. ‘’Bana hizmet etmek için varsın!’’ diyerek kafası karışık olanları avlama güdüsüyle hareket eder bu tarz organizasyonlar.
Bu kusurlu dünyada her zaman bir ''ama'' vardır. (Anne Bronte)
Sonsuz tanrılar her şeyi verir sevdiklerine eksiksiz; sonsuz sevinçlerin hepsini, sonsuz acıların hepsini. (Wolfgang Von Goethe)
Yönetici kesimler, kendi dünya görüşlerini eşyanın tabiatı gibi gösterirler. Az gelişmiş topluluklar bu söylemleri çoğunlukla değişmez hakikat gibi algıladıklarından uzun istibdat dönemleri kaçınılmaz olur. (Antonio Gramsci-Modern Prens)
Ortada duran vasat kalabalık (Yığın) çok ilerdeki zeka ile çok gerilerdeki zekayı birbirinden ayıramaz.
Her zaman kanayan yarası olmayan bir yazar, benim için yazar değildir. Gururdan dolayı merhamet görmek istemiyorsa yarasını saklamayı tercih edebilir, ama onsuz olmamalı. (Elias Canetti-Edebiyatçılar Üzerine)
Siz Lacan’cı olabilirsiniz ama ben Freud’cuyum. (Jacques Lacan)
Yeterince zaman geçtiğinde insan özgürlüğün bile ne demek olduğunu unutacak kadar aptallaşır bu çarkların içinde.
Bazıları için amaçlar, hedefler acıyla yüzleşmemek için örülen duvarlardan ibarettir.
Hayata ‘’Nereden ne elde edebilirim?’’ zihniyetiyle yaklaşırsan ağaca baktığında sadece odun, kuşa baktığında sadece yumurta, taşa baktığında sadece duvar görürsün. İstemenin zincirlerinden kurtulan zihin ise belki de sadece kendi şekilsizliğinin göz kamaştırdığı yere ulaşır. Kim bilir?