Kültür Sanat Edebiyat Şiir

yılmaz odabaşı sizce ne demek, yılmaz odabaşı size neyi çağrıştırıyor?

yılmaz odabaşı terimi Erhan Aydemir tarafından 19.09.2003 tarihinde eklendi

  • İrem Başar
    İrem Başar 25.07.2018 - 11:09


    "Yitirdim o aşkın kimliğini,
    Hükümsüzdür..."


    Büyük yanmış şair abimiz..

  • Ahenk Leyan
    Ahenk Leyan 31.01.2018 - 00:23

    “Uygarlık ve barbarlık kardeştir.”
    -Havel-Dünya sığmıyor insana Havel,
    yüzlerdeki, yüreklerdeki maske,
    parada kir, suda klor, havada nem,
    yüksek borsa, alçak basınç
    ve kanun hükmünde ihanetler, sahtekâr jestler./İnsan, sığmıyor insana Havel! /Ve her şey:
    Şey!
    Mesela o takvimler, o günler
    her biri şimdi kim bilir neredeler?
    Yalancıdır aynalara gülümseyen o muhteşem gençlikler;
    bir yaz yağmuru gibi çabucak geçecekler.
    Bize kalan kurt kapanı sözleşmeler
    ve iş akdi kıvamında morarmış evlilikler.Oysa insanı büyüten yalnızlık mıdır Havel? Biz bu kentlerde,
    bu ömürlerin gecelerinde çürüsek bile,
    şimdi eski dağlarda vakur bir şafak yırtılmaktadır
    ve dışarıda üşüyen bir haziran;
    kalbimde yılların tufanından artık bir hazan. (Kalbimde hazan
    ve şairdir elbet
    sözcüklere rus ruleti oynatıp yazan!)Dışarıda üşüyen bir Haziran.
    Kanımda nikotin cehennemi;
    Kısa kibrit, uzun duman:Yaan!
    Yine yaan… Yine yaaaan!
    Yan ki yangınlar bile yansın;
    haklıdır içindeki abdal bırak ağlasın...Bırak ağlasın, artık gündüzlerin ışığında aşk,
    gecelerin sularında yakamozlar yok
    ve kuşlar konsun diye gerilmiyor balkonlara
    çamaşır ipleri;
    duyuyorsun işte şiir de yazıyorlarmış iğfal şebekeleri! Dışarıda üşüyen bir Haziran.
    Dışarıda aşksız aşk, Aids, Hepatit b,
    dışarıda hormonlu sevinçler, kokmayan güller.
    Dışarıda dostluğun, puştluğun kolunda gülümsemesi;
    ama öğrendim karanlıklardan ışık destelemeyi
    ve baka baka irkilmiş gözlerine hayatın:
    İnatla…İnatla gülümsemeyi;
    öğrendim içimdeki abdalı hünerle gizlemeyi... (Herkes fanusuna asmış kendini;
    bu yüzden beklemiyorum farklı kıyametleri...)D ı ş a r ı d a ü ş ü y e n b i r H a z i r a n.
    D ı ş a r ı d a ö l d ü i n s a n.
    Ö l d ü i n s a n…
    H i ç b i r k i t a b a y a k ı ş m a d a n! Ben de yaza yaza çürütüp dünlerimi;
    her gün bu cehennemden çalıyorum kendimi…Bu yüzden her şey:
    Şey!
    Havada hava, günlerinde gün, evlerde sarmısak soğan;
    hepsi bu işte basit, olağan.
    Her şey şey’dir;
    inandıklarımızdır belki de yalan.
    Abarttığımızdır,
    kül’dür herkesin payına kalan...

    Y. O.

  • İrem Başar
    İrem Başar 30.01.2018 - 20:33


    Marilyn ve Rabia

    Marilyn Monroe, ölümünün üzerinden geçen yarım yüzyıla rağmen hâlâ bir efsane.
    Gayri meşru olarak dünyaya gelen ve annesini tımarhanede yitiren Marilyn’nin, mutsuz bir çocukluk geçirdiği ve bakımevlerinde istenmeyen bir eşya gibi görülme duygusuyla yaşadıkça didiştiği bilinir.
    Rabia’yı ise, Diyarbakır’da bir aşiret reisi olan Hacı Hüseyin’in kızı olmasına rağmen, aile çevresi dışında kimseler tanımaz.
    Rabia, Marilyn’e kıyasla, ailesiyle birlikte mutlu bir çocukluk geçirmiş, beş kardeşin en güzeli ve en küçüğü olarak bir dediği iki edilmemiştir.
    Bu iki kadının Hollywood kökenlisi, gençlik yıllarından itibaren ünün doruğuna çıkmış, baş döndürücü bir popülerlik ve servet edinmiş, dilediği erkekle birlikte olup fırtınalı aşklar yaşamıştır.
    Rabia ise, ergenlik dönemine geldiğinde taliplerinden Sefer’e, o yılların törelerine uygun biçimde -başlıkla- gelin edilmiştir.
    Marilyn, üç kez evlenip onlarca erkekle flört ederken, Rabia ise eşi Sefer’e varlığını armağan edip, o günden itibaren yazgısına itaatle boyun eğmiştir.
    Daha sonra Rabia’nın kocası Sefer, bir ömrün yoksullukla geçmeyeceğine karar verip, birkaç yıl içinde Almanya’ dan zengin bir adam olarak döneceğine Rabia’yı ikna etmiş ve Almanya’da otomotiv sektöründe işçi olarak çalışmaya başladığında, Rabia ise kaynanası ve iki çocuğuyla acı dolu günleri, yılları saymaya koyulmuştur.
    Marilyn, geniş salonlarda onlarca erkeğin iltifatlarıyla şuh kahkahalar atarken, Rabia ise şirret bir kaynananın bekçiliğinde her gün ağlamayı yazgı bilmiştir.
    Rabia, evinin perdelerini açamaz, dış kapısının önünü bile -bir başka erkeğe bakmasın diye- süpüremez olmuştur.Kaynanası ve kayınları, Rabia, Sefer’i “namusuyla” (!) beklesin diye onu birkaç günde bir tokatlamayı da huy edinmişlerdir.
    Bütün gazeteler Marilyn’in bir “narsisist” olduğunu yazarken, Rabia’nın ise hiç seçmeden, hiç istemeden Diyarbakır’ın varoşlarında bir “mazoşist” olabildiğini kimseler bilmemiştir…
    Üç yıl sonra Almanya’dan döneceğine söz vererek giden sefer, her yıl sadece on beş ila yirmi gün tatile gelebilmiş ve Rabia’nın bütün sitemlerine rağmen “iki daire ve bir ekmek fırını parası biriktirmeden Diyarbakır’a dönemeyeceğini,” söyleyerek ona sadece “sabır” dilemiştir…
    Marilyn, fırtınalı yaşamından dolayı psikolojik tedavi görmeye başlarken, Rabia ise bir kaynana ve iki çocuğu ile dört duvar arasında silik ve dingin, bunaltıcı yıllar geçirmekten giderek psikolojik bir vaka haline gelmiştir.
    Onu tedavi eden de olmamış, aradan upuzun on yıl geçmiş ve Sefer, iki daire, bir de ekmek fırını parası biriktirip nihayet- Almanya’dan dönmüştür.
    Kaynanası ve kayınbiraderleri görevlerini yapıp (!) tam on yıl boyunca Rabia’nın yanına bir erkek sineği bile yaklaştırmayarak, onun bedenini Sefer adına bir yetkiyle korumuşlardır.Bedenini korumuşlardır ama, Rabia’nın ruhsal durumu yıllarca yaşadığı intihar boğuntularıyla artık paramparçadır…
    Marilyn, çevresinde şöhreti ve parası için dolaşan yüzlerce insandan hangisinin gerçek dost, hangisinin sevgili olduğunu kalabalığın kuşatmasında anlayamadığı için tedavi görürken, Rabia ise on yıl süren upuzun bir yalnızlıkta sadece Sefer’in adını sayıklamaktan bir şizofrendir artık…
    Marilyn, Saint Exupery, Dostoyevski, Miller okurken ve Miller’le flört ederken, ilkokul çıkışlı Rabia ise Sefer’i beklediği günlerdeki yalnızlıkta çocuklarının hikâye kitaplarını okumuş, radyo programları, haberlerden vb yerlerden Napolyon’un, Gorbaçov’un kim olduklarını öğrenmiştir.
    Diyarbakır’a yıllar sonra dönen Sefer, artık Rabia’yı tanıyamamaktadır; çünkü Rabia, her sabah Napolyon Bonapart’ın selamını Gorbaçov’a ulaştırmak üzere evden çıkmakta ve Sefer’in Almanya’dan getirdiği fötr şapkayı giyip, dudaklarının kıyısına bir sigara iliştirip düşsel olarak kurguladığı ordulara kendince komutlar vermektedir.
    Belki de kendini hep arzuladığı bir özgürlüğün kollarına böyle bırakmaktadır; artık şuursuzdur…
    Rabia’yı bir süre gözleyen Sefer, anasına, artık Rabia’nın kendisine kadınlık yapamaya cağını, bu yüzden yeni bir evlilik için genç ve güzel bir kadın bulmasını söyler. Başlık parası fazlasıyla ödenir ve kırk beş yaşındaki Sefer’e on yedi yaşlarında bir kız bulunur civar köylerden; incecik, gencecik bir kız.
    Rabia, artık otuz yedi yaşına gelmiş ve yıllarca evde oturmaktan hayli kilo almış bir delidir (!) Sefer, küçük bir oda tutar Rabia ve çocuklarına; kendisi de genç eşiyle yeni aldığı daireye çekilir. Rabia’yı bağlamak da bir çözüm getirmez ve kaldığı evin duvarları dışında ne varsa her şeyi paramparça ederek dışarı, sokaklara kaçar durur…
    Rabia, artık Diyarbakır’ın muhtelif semtlerinde kâh Napolyon’un askerlerine komutlar verirken, kâh yollarda, kaldırımlarda oturup bir başına ağlarken görülmektedir. Artık kocası Sefer’in hiçbir işine yaramayan Rabia’nın onuru ve delirmiş yalnızlığı ne kaynanasının ne kayınbiraderlerin umurunda değildir…
    Rabia, bir akşam Diyarbakır’ın Dağkapı semtinde SSK hastanesi bitişiğindeki askeri karargâh civarında yürürken, nasılsa kırmızı şapkalı kızın büyükanne kılığına giren kurt tarafından yenmek üzere olduğunu düşler. Kırmızı şapkalı kızın kulübesi ise, askeri karargâhın içindeki karanlık alandadır.
    Rabia, arkasında yürüdüklerine inandığı Napolyon’un askerlerine komut verir ve kırmızı şapkalı kızı kurtarmak üzere tel örgülerle çevrili yasak alana girer…
    Nöbetçi askere, karargâha parolasız girmeye kalkan olursa ona vurması emredilmiştir. Asker uyarır, bağırır, ama kırmızı şapkalı kızı kurtarmaya giden Rabia, o an hiçbir şey duymaz…
    Nöbetçi askerin önce bir, ardından ik kurşun Rabia’nın bedenine isabet eder.Rabia, vurulup yere düşerken bile hâlâ Napolyon’un askerlerine komutlar vermektedir.
    Namlusundan dumanlar çıkan nöbetçi er, onun mırıldandıklarından hiçbir şey anlamaz.Askerin onun hakkında bildiği tek şey “dur” ihtarına uymadığıdır…
    Nöbetçi er, siyasal gerilimin alabildiğine boyutlandığı o günlerde olağanüstü hal bölgesi kapsamındaki Diyarbakır’daki kışla nöbetinde, aklınca kendisine verilen “emre itaat” etmiştir(!)
    Rabia, sonraki gün sahipsizler mezarlığına gömülür ve o yıl bazı insan hakları dernek ve kurumlarının yıllıklarının Güneydoğu’daki “yargısız infaz”lar listesinde adı geçer.
    Oysa ki ölümü değil, asıl Rabia’nın yaşamı bir yargısız infazdır…
    Bu iki efsane kadın, benim kalbimde yıllar yılı ev sahibi gibi oturup kalmışlardır ve daha kalmaktalardır.Çünkü Marilyn, biricik platonik aşkım, Rabia ise öz teyzemdi benim…
    Sevgili Marilyn, Cemal Süreya’nın dediği gibi, “şimdi cehennemde Nietzsche’nin metresi olmalıdır”; anamın kara gözlü bacısı Rabia ise, belki cennette bile hâlâ Sefer’i sayıklamaktadır.

    Yılmaz Odabaşı

  • İrem Başar
    İrem Başar 10.08.2017 - 23:53


    uğultuların artığıyız be çocuk
    spermlerin, rahim kanlarının, eski dolunayların
    kesilip yakılmış yapanıl ağaçların, susan dağların
    aldatılmış avuntuların, kirli lavaboların, anlaşılır günahların
    ezberlerin, "ilk"lerin, dinmeyen şehvetlerin
    ve kimsesiz özlemlerin, tanıdık kederlerin, zalim yenilgilerin


  • Sinem Karataş
    Sinem Karataş 19.11.2012 - 12:03

    Sonra geceydi ve yalnızdık, çoğalttık susuşları.
    Yağmura yağdığımız geceye çarptık;
    Geceye hiçbir şey olmadı,
    ama biz paramparçaydık...

    Yılmaz Odabaşı

  • Adnan Görentaş
    Adnan Görentaş 09.09.2012 - 12:11

    Yasalara göre uzakta biri yok: BAĞIRSAM yasadışıdır sesim

  • Erdem Ülkün
    Erdem Ülkün 22.01.2010 - 13:54

    Şimdi eşeğinden inip onlarca kanallı TV’nin başına oturak Kürt köylüsü oldukça şaşkın bir durumda. Hiçbir sosyal,kültürel gelişme kaydetmeden, daha köyünün yolu bile olmayan köylünün dağ başındaki yalnızlığı,örneğin Newyork’un arka sokaklarındaki fahişe pazarını görmeye hiçbir kültürel,sosyal hazırlığı yoktu doğrusu.Böyle olunca “kocam beni niçin Bobby gibi öpmüyor”diye kendini için için kemiren Kürt kadınları ve şalvarlarının üstüne “Dallas” yazan lakostlar giyen adamlar türüyor.

  • Hüzünbaz Yüzler
    Hüzünbaz Yüzler 31.08.2009 - 12:20

    sen yokken ben hep sana vardım;
    sen varken yine ben sana var,
    sana yine yar!
    aşık kahramanı ve korkağııdır sevginin,
    bir gün daha üşürsem senden...
    rüzgarsa senden;
    yeter; sen sen de kal;
    sen senin olsun...

  • Erdem Ülkün
    Erdem Ülkün 17.04.2009 - 03:22

    Hüznün saçağında üşüyen çocuk; zulmun güzelleştirdiği sevgili çocuk Halit Güngen'in ve bögede katledilen bütün gazetecilerin anısına...1994 çağdaş gazeteciler derneği (yılın gazetecisi ödülü) nü alan gazeteci...

  • Masalin Perisi
    Masalin Perisi 03.10.2008 - 12:58

    ....
    kalbimde hazan
    ve şairdir elbet
    sözcüklere rus ruleti oynatıp yazan!

    dışarıda üşüyen bir haziran
    kanımda nikotin cehennemi
    .....

    yaan!
    yine yaan! yine yaaaan!
    yan ki yangınlar bile yansın
    ...

  • Dilan Kaya
    Dilan Kaya 03.10.2008 - 02:41

    Yüreğimin ezigisi,eşşiz bir kalem....
    Mısralarında kendimi buluyorum....

  • Yeşil Hazretleri ``
    Yeşil Hazretleri `` 16.08.2008 - 11:43

    'Yine akşamdır,
    Nutku tutulmuştur ufkumuzun.
    Gece kâh ayaz kâh cehennemdir.
    Kalmışız, gurbettir bu, demdir.
    Ne arayan ne soran,
    Uyku sarhoşluğudur camlara vuran...'

  • Gökhan
    Gökhan 25.07.2008 - 01:18

    ferideye abanan aşık

  • Deniz
    Deniz 06.06.2008 - 22:37

    KENDİNE BENİM İÇİN BİR GÜL VER

    kendimin ellerinden tutunca
    içimden nehirler gibi akmak geliyor
    yollara çıkmak,yolculuklara bakmak geliyor
    geberesiye içip salaş meyhanelerde
    buralardan böyle ceketsiz kaçmak geliyor

    bak,Palandöken dağlarında karlar erimiş
    teknelerde kol kola bahar sulara inmiş
    dağlar için,sular için bana bir gül ver
    avuttuğum düşler için bana bir gül ver...

    yıllarım sırılsıklam yağmurlar giymiş
    günlerin avlusuna yeni yeni çocuklar inmiş
    dağlar için, sular için bana bir gül ver
    avuttuğum düşler için bana bir gül ver

    ben bütün yeşillerimi inatçı ayazlara çaldırdım
    sen kendinin ellerinden tut
    kendine benim için bir gül ver

    Yılmaz ODABAŞI

  • Sevgi Sevgi
    Sevgi Sevgi 26.04.2008 - 13:18

    Dışarıda Üşüyen Haziran Kalbimde Hazan


    “Uygarlık ve barbarlık kardeştir.”
    -Havel-

    Dünya sığmıyor insana Havel,
    yüzlerdeki, yüreklerdeki maske,
    parada kir, suda klor, havada nem,
    yüksek borsa, alçak basınç
    ve kanun hükmünde ihanetler, sahtekâr jestler.

    /İnsan, sığmıyor insana Havel! /

    Ve her şey:
    Şey!
    Mesela o takvimler, o günler
    her biri şimdi kim bilir neredeler?
    Yalancıdır aynalara gülümseyen o muhteşem gençlikler;
    bir yaz yağmuru gibi çabucak geçecekler.
    Bize kalan kurt kapanı sözleşmeler
    ve iş akdi kıvamında morarmış evlilikler.

    Oysa insanı büyüten yalnızlık mıdır Havel?


    Biz bu kentlerde,
    bu ömürlerin gecelerinde çürüsek bile,
    şimdi eski dağlarda vakur bir şafak yırtılmaktadır
    ve dışarıda üşüyen bir haziran;
    kalbimde yılların tufanından artık bir hazan.

    (Kalbimde hazan
    ve şairdir elbet
    sözcüklere rus ruleti oynatıp yazan!)

    Dışarıda üşüyen bir Haziran.
    Kanımda nikotin cehennemi;
    Kısa kibrit, uzun duman:Yaan!
    Yine yaan… Yine yaaaan!
    Yan ki yangınlar bile yansın;
    haklıdır içindeki abdal bırak ağlasın...


    Bırak ağlasın, artık gündüzlerin ışığında aşk,
    gecelerin sularında yakamozlar yok
    ve kuşlar konsun diye gerilmiyor balkonlara
    çamaşır ipleri;
    duyuyorsun işte şiir de yazıyorlarmış iğfal şebekeleri!

    Dışarıda üşüyen bir Haziran.
    Dışarıda aşksız aşk, Aids, Hepatit b,
    dışarıda hormonlu sevinçler, kokmayan güller.
    Dışarıda dostluğun, puştluğun kolunda gülümsemesi;
    ama öğrendim karanlıklardan ışık destelemeyi
    ve baka baka irkilmiş gözlerine hayatın:
    İnatla…İnatla gülümsemeyi;
    öğrendim içimdeki abdalı hünerle gizlemeyi...

    (Herkes fanusuna asmış kendini;
    bu yüzden beklemiyorum farklı kıyametleri...)

    D ı ş a r ı d a ü ş ü y e n b i r H a z i r a n.
    D ı ş a r ı d a ö l d ü i n s a n.
    Ö l d ü i n s a n…
    H i ç b i r k i t a b a y a k ı ş m a d a n!

    Ben de yaza yaza çürütüp dünlerimi;
    her gün bu cehennemden çalıyorum kendimi…

    Bu yüzden her şey:
    Şey!
    Havada hava, günlerinde gün, evlerde sarmısak soğan;
    hepsi bu işte basit, olağan.
    Her şey şey’dir;
    inandıklarımızdır belki de yalan.
    Abarttığımızdır,
    kül’dür herkesin payına kalan...

    Yılmaz Odabaşı

  • Ahmet Bayrak
    Ahmet Bayrak 14.03.2007 - 01:54

    artık sırrı dökülen aynalardan
    herkes eskiyen kendini süpürmelidir...
    ....
    bu yaşamak hiçbir aşka değmiyor!
    bu yaşamak yaşamaya değmiyor!

  • Hatice Yavuzdurmaz
    Hatice Yavuzdurmaz 02.02.2007 - 16:24

    Kirvem, buradan görünmüyor uzun koyaklar;
    yine o dağların ardı yâr,
    ama vuslat bir uzak diyar.
    Dağlar dağıldı, kentler yenildi diyorlar!

    Böyle geçip giderken uzun zamanlar,
    kimleri unuttuk kimler kalanlar? ....

  • Hatice Yavuzdurmaz
    Hatice Yavuzdurmaz 02.02.2007 - 16:23

    Bense gençliğimi pazarlıksız
    ve hızla geçtiğimden;
    bugünler saçlarımla birlikte şiir yazmayı da kısa
    kestiğimden,
    piç kalmış aşklarla avutup kendimi,
    bileklerimde bayat bir intiharın dikiş izleri,
    gelip geçmiş yılların diş izleri ömrümde,
    neşter ve gül’müş hayat.
    Gülüyor...Gülüyor...Gülüyormuşum...

  • Lasin
    Lasin 03.11.2006 - 19:48

    hayatımın şiiri
    Teğet
    Herkes kırılamaz;
    bazen ipince bir dal olmak gerekir
    kırılmak için:
    Ama dünya kütüklerin…
    Ağlayamaz herkes;
    ağlayabilecek kadar büyümek gerekir:
    Dünya ise küçüklerin…
    Sevemez herkes;
    bir orman olmak gerekir sevmek için:
    Bak ki dünya çöllerin…
    Ve vâkur bir damla olmak
    dalga için.
    Katılmak okyanusa aşk için, isyan için!

  • Mustafa Evci
    Mustafa Evci 30.10.2006 - 20:18

    Şiirinin zirvesi bence 'Yurtsuz Şiirler'dir...

  • Özlem Odabaşı
    Özlem Odabaşı 06.10.2006 - 22:31

    üşüyen haziran, en sevdiğim şiiri.çok başarılı bulduğum şair.

  • Meral Dağkıran
    Meral Dağkıran 19.08.2006 - 13:01

    ...
    yalnızlığı sevişirken eksiltiyor,eskitiyor
    ve eskiyoruz
    seviştiğim gece emzirdiğim gecedir
    özümü katarım ona;
    geceyi kanatırım
    gece beni kanatır...
    geceyi kanatırız.
    gece bizi kanatır
    geceler insanlığımız
    insanlığımız yalnızlıktır
    'Aşk Tek Kişiliktir'kitabından

  • Ferdi Şavk
    Ferdi Şavk 17.08.2006 - 09:37

    kendimin ellerinden tutunca
    içimden nehirler gibi akmak geliyor
    yollara çıkıp
    yolculuklara bakmak geliyor

    sen kendi ellerinden tut
    kendine benim için bir gül ver.....

  • Ferdi Şavk
    Ferdi Şavk 17.08.2006 - 09:36

    biz bu kente sığdıkta
    bu kentler bize sığmadı asya

  • Meral Dağkıran
    Meral Dağkıran 17.08.2006 - 09:31

    bir uğultu ormanı işte akıp gittiğim,bana biraz su verin.her gece yatağını ıslatan ve matematik bilmeyen çocuklar gibi büyüdüğümü biliyorum.daha babalar eksik,çocuklar ıslak.
    esmerliklerini ve öpüşmelerini ak döşeklere taşıyor kadınlar; dua ediyor kimileri,tenlerinde lekeler.
    işte akşam ve kir aynı hızla büyüyor,eli kınında deliliğimin.bu gece bu kentte,bu kederle bana biraz su verin,yoksa yüzümüz paslanacak.
    ....
    yurtsuz şiirler kitabından.

  • Bir Kara Karga
    Bir Kara Karga 11.08.2006 - 15:21

    Abdülselam
    Daha aşksız ve kitapsız
    lisede
    ipince
    esmer yürekli bir oğlan

    Bu yağmur nerden gelir:
    Sular bulanır
    Bu çığlık nasıl büyür:
    Yürek daralır
    Bu kavga ne de bıçkın
    Meydan aranır

    Aranır Abdülselam
    Bilmez bir oğlan

    Diyarbakır'ın göğsünde terli bir akşam
    Daralan sokaklarda bir yaşamı çaldılar
    Abdülselam kardeşimi arkasından vurdular

    ...
    Koştum kan mevsimine erken sarıldım
    Bir kanlı geçitte vuruldum kaldım

  • Ferdi Şavk
    Ferdi Şavk 09.08.2006 - 16:57

    kimse bilmez
    yıllar yılı hep aynı beyazla gezmek nedendi
    olsun!
    Yirmi yıl seni özleyerek yaşlanmak da güzeldi...

    Çünkü sen buğulu bir camın ardından izlediğim hayatın
    yarısısın
    sen sağanakla gelen sabahlarda çok eski
    çok eski bir şarkının adısın...

  • Melek Kara
    Melek Kara 09.08.2006 - 15:44

    artık kim sana nasıl ulaşır
    öyle bir serüven ki hayat sevgili küçük ırmak
    karanlıkta polyannalar
    ışıklarda palyaçolar oynaşır.

    yılmaz odabaşı
    bütün kanamalar umuttan.
    herkese tavsiye ederim müthiş kitap

  • Melek Kara
    Melek Kara 25.07.2006 - 10:34

    oysa ölünecek birşey yokmuş gidince sen,
    yaşanacak birşey olmadığı kadar..............

  • Sedef Öztürk
    Sedef Öztürk 13.06.2006 - 10:04

    Bir Aşk Yarası

    'beni yalnızlığımda vurdular o gece
    kalbimi suyla oydular gece vakti
    öldüğümü bile söylemediler...'-A.Erhan-
    ben şu kısa boylu hayatta
    uzun boylu kederlerle acırım
    yorar şu telaş, şu karmaşa
    bir sığınak aranırken şu uğultuda
    bir aşk gelir bir yara
    bir yara...bir yara daha!

    eski bir aşk
    yeni bir ayrılıktır her zaman
    bunu kuşlar sorar yıldızlar da anlatır
    kimse bilmez he canım
    bir yara bir ömrü hergün nasıl kanatır...

    ben seni hep ayrılıkla anmışım
    titreyen ellerimle günlerin buğusuna
    adını...hep adını yazmışım
    bir aşk gelmiş bir yara
    bir yara...bir yara daha!

    eski bir aşk
    yeni bir ayrılıktır her zaman
    bunu kuşlar sorar yıldızlar da anlatır
    kimse bilmez he canım
    bir yara bir ömrü her gün nasıl kanatır...

  • Meral Dağkıran
    Meral Dağkıran 01.06.2006 - 09:07

    ...
    insanlar büyüdükçe günler kısalır
    günlerimiz gibi aşklarımız da
    yittikleri duraklarda kalırlar
    sakla yamalarını kalbim.
    ...

  • Meral Dağkıran
    Meral Dağkıran 27.03.2006 - 21:56

    Şarkısı Beyaz isimli kitabını okumanızı tavsiye ediyorum...

  • Sinan Kurt
    Sinan Kurt 27.03.2006 - 21:32

    Yılmaz ODABAŞI kentlerde ve hayatta yaşadıklarımız ve yaşamak adına katlandıklarımızı özlemlerimizi yüreğimizin derinliklerindeki duygularımızı en iyi anlatabilen ve dizlere dökebilen realist bir şair.
    Şiirlerinde herkes kendinden mutlaka birşeyler bulacağından eminim.

  • Buket
    Buket 19.01.2006 - 14:09

    aşkın bilançosu diye bir şiiriyle tanıdım ve vazgeçemediğim şairlerden biri oldu,galiba onun şiirleri olmasaydı herşey biraz eksik kalırdı hayatımda...

  • Meral Dağkıran
    Meral Dağkıran 18.01.2006 - 08:35

    Bitme



    Bitme, bak, içtim, yürüdüm, kederlendim
    Denize girdim, üşüdüm, sana geldim.

    Düş bitmeden sen bitme.
    Bitmeden sevgi gitme…

    Bitme! Bak, koştum, savruldum, hep örselendim.
    Cıgara ziftlendim, ille de seni sevdim.
    Uzaklarda öyle çok kederlendim.

    Günler bitmeden bitme.
    Bitmeden hasret gitme…

    Bu yangın geceler, bu intihar.
    Gidersen paramparça yüreğimde ağıtlar!
    Bu dolunay gecenin göğsünü yarar.
    Benim göğsümde de sana geniş bir yer var.

    Düş bitmeden sen bitme.
    Bitmeden sevgi gitme...

  • Hatice Yavuzdurmaz
    Hatice Yavuzdurmaz 10.01.2006 - 23:05

    o bir yenik serçeydi sıkılınca ağlamaya çıkardı. sonra da çift çıkardık; kar yağardı, biz dinlemez, çıkardık! o kentte bütün sokaklar biz yan yana yürümeyelim diye dar yapılmıştı, insanlar dar yapılmıştı, çıkardık!

  • Hatice Yavuzdurmaz
    Hatice Yavuzdurmaz 10.01.2006 - 22:40

    kuşlar mıydı, ben miydim ölen gerçekten
    bozgunum her sabah yeni bir kuşu yitirmekten…

  • Meral Dağkıran
    Meral Dağkıran 05.01.2006 - 08:27

    İKİNİN ŞİİRİ

    bugün iki kez yağdı yağmur
    iki kez eskidim sanki

    iki ömrü kolkola yaşadım
    biri nergis bahçesi, diğeri mahşer yeri

    hep iki şömine yandı yüreğimde
    birinde ateşti diğerinde kül

    ve iki kez aşık oldum
    bundandır iki kez ölmüşlüğüm

    sonra bir serüvende ikiye böldüm ömrümü
    şimdi sömestrdeyim

    ilk iki kitabımdan sonra sıtmaya tutuldu coşkum
    daha depremlerdeyim

    ve iki kere iki
    kitabımda benim

    ya çok eder
    ya sıfır...

  • Banu Erol
    Banu Erol 24.12.2005 - 20:02

    Böyle yakın uzaklıklar ve uzak yakınlıklar-da hep yalnızlıklar.
    Ve 'yalnız değiliz' derken de yalnız!

  • Hatice Yavuzdurmaz
    Hatice Yavuzdurmaz 04.12.2005 - 23:58

    Bugün iki kez yağdı yağmur;
    iki kez eskidim sanki.

    İki ömrü kol kola yaşadım ben;
    biri nergis bahçesi, diğeri mahşer yeri.

    Hep iki şömine yandı yüreğimde;
    birinde ateşti, diğerinde kül.

    Ve iki kez âşık oldum;
    bundandır iki kez ölmüşlüğüm.

    Sonra bir serüvende ikiye böldüm ömrümü;
    şimdi sömestrdeyim.

    İlk iki kitabımdan sonra sıtmaya tutuldu coşkum;
    daha depremlerleyim.

    Ve iki kere iki,
    kitabımda benim,

    ya çok eder
    ya sıfır...

    (böyle anlatmış kendini şair)

  • Mmesutsavas
    Mmesutsavas 03.12.2005 - 00:15

    Herkesin bir feridesi vardır
    ben bilmez miyim
    herkesin bir ayakabısı gibi
    birde şarkısı
    herkesin bir kimsesi vardır
    ben bilmezmiyim
    birde kimsesizliği....

  • Hatice Yavuzdurmaz
    Hatice Yavuzdurmaz 08.05.2005 - 17:14

    yüzde yüz/süzlük yeni bir yüz artik
    tükürülmüş hayatlarin gündüzlerinde
    böyle savrulacaktik!

    karaya vurmuş
    yarali martilar gibi
    yalniz
    yaşayacaktik!

  • Hatice Yavuzdurmaz
    Hatice Yavuzdurmaz 08.05.2005 - 17:07

    kimse bilmez he canım
    bir yara bir ömrü her gün nasıl kanatır...

  • Onur Umut
    Onur Umut 22.04.2005 - 12:17

    buralardan böyle ceketsiz kaçmak geliyor' y.o

  • Onur Umut
    Onur Umut 07.04.2005 - 17:32

    ilk olarak eylül defterlerini okumuştum,sonra hakikaten sevdim bu adamı,şiir sevmeme rağmen,anlattıkları,bilgisi,bakışı ipe sapa yarar şeylerdi...

  • Onur Umut
    Onur Umut 07.04.2005 - 17:31

    ne diyarbakır anladı beni ne de sen
    oysa ne çok sevdim ikinizi de bilsen...

  • Tanfer Caner
    Tanfer Caner 20.03.2005 - 20:22

    Şiirle ilk tanışışım. Mısralarında bulduğum ilk aşkım, ilk kavgam, ilk yenilgim. Aşkı, ayrılığı, acıyı çok iyi betimleyebilen bir şair. Mutlaka okuyun şiirlerinden etkilenmemek ve 'sesine yankı olmamak' içten bile değil

  • Doğukan Umut
    Doğukan Umut 13.03.2005 - 16:55

    herkes kırılamaz
    bazen ipince dal olmak gerekir
    kırılmak için
    Ama dünya kütüklerin...

    ağlayamaz herkes
    ağlayabilecek kadar büyümek gerekir
    Dünya ise küçüklerin...

    sevemez herkes
    bir orman olmak gerekir sevmek için
    Bak ki dünya çöllerin...

    Ve vakur bir damla olmak
    dalga için
    katılmak okyanusa aşk için, isyan için!

  • Engin Çamer
    Engin Çamer 29.10.2004 - 01:48

    ülkemizde son çeyrek yüzyılın yetiştirdiği en iyi şair benim gözümde.``kıyametler koparken alnından bu kentin geceydi/ansızın seni bir tufan gibi sevdim``

  • Mustafa Evci
    Mustafa Evci 19.06.2004 - 22:55

    www.yilmazodabasi.com
    şiirlerini muhakkak okuyun derim...