ayık olmamanın verdiği gaflet...sızamadığım bir başka günün gecesi belki...hep var oldun gecelerimde, gündüzlerime karıştın...hep hissettim geceleri, gördüm, rüyalarımda boyandın, alıştım...sen hala ordasın...ağladım geceleri, kapı açık gir içeri...
ölüm, yüzyıllardır insanoğlunun gizemini çözemediği belki de çözmekten çekindiği, bazen korktuğu bazen de balıklama atladığı, o muhteşem, o asil maneviyat duygusu.. ve ölüm, aslında sığınılacak son bir limandır hiçlikten daralan biz insancıklara..
zamanını kendisinin tayin ettiği, gel dediğin zaman gelmeyen, Gelme dediğin anda yanıbaşında beliren sonsuz huzur veya sonsuz azap... Ne diyelim ölelim de görelim...
'Zevkleri kılıç gibi kesen ölümden çok sakınınız' ya da buna benzer bir hadis-i şerif okudum dün. Doğrusu insanın Azrail(a.s.) 'la karşılaşmasından daha sıkıntı verici bir durum olamaz dünya üzerinde.Ne en yakınlarını kaybetmek ne de bir başkası,hiçbirşey! İşin aslı; bu kadar gerçek ve kesin olan,nefesi her an ensemizde olan ölüm sanki hep başkasına uğrayacak hiç bize isabet etmeyecek gibidir.Ya da insan hep böyle avutur kendini. Geçen birkaç sene öncesinde yaşamaktan sıkıldığımda ölsem de kurtulsam diyordum.Allah'a şükür ki artık böyle düşünmüyorum,doğrusu ölümün şiddetli acılarından,sarsıntılarından daha korkunç birşey olacağını sanmıyorum. 'Her nefis ölümü mutlaka tadacaktır' mealindeki ayetin hepimizi kendine getirmesi dileğiyle..
Bırakın palavrayı...dünyada her canlı içgüdüsel olarak ölümden korkar..Ölümden korkmayacak bir canlı yoktur..Her insan ölümden çok korkar..ölümden korkmam diyen insan ancak kendini kandırır..çünkü ölüm anı geldiğinde can boğaza dayandığında çekilecek acı o denli çok olurki çoğu insan ölüm anında korkudan altına kaçırır..çoğu ölünün iç çamaşırlarında dışkı,idrar ve meni bulunur.(bu sıvılar sadece şehitlerde ve peygamberlerde bulunmaz..aynı zamanda şehitlerin ve peygamberlerin cesedleri çürümez) ölürken dışarı meni çıkmasının nedeni kasların vücudun içinde hiçbir atık kalmayacak şekilde çok kuvvetli ve istemsiz bir şekilde kasılmasıdır..ölümden korkmam diye kendini kandıranlar acaba kainatı yaratan yüce ALLAH'dan daha mı iyi biliyorlar neyin ne olduğunu? ölülerin gözlerine ve külotlarına bakıldığında yaşadıkları korku ve dehşetin boyutları ortaya çıkmaktadır..
Huzurlu olana korkulacak birşey değil...Ama en güzel ölüm de saanırım şehit olmaktır.Ailelerse şehit olan oğullarını düşünmezler..Sadece kendilerini düşünür ve ağlarlar..Oysa bizi düşünseler,ne kadar mutlu olacaklardır...Korkmuyorum...
ölüm bi başlangıç sonsuzluğun başlangıcı.. sonsuzluğun kıymetini bilmemiz için biraz zahmetli olması doğal hani ahmetkaya der ya ölüm geldiğinde ewi telaşa werme.... korkma o geldiğinde sen gitmiş olacaksın falan filan dı işte
Tablo
Ölümü sığdıramaz,
Akıl daracık koğuk.
Ölemez, çıldıramaz,
Ağlar boğuk boğuk.
İlaç yarım, şişede,
Koltuk mahzun, köşede,
Ev halkı telaşede,
Ölü yerde, sopsoğuk...
Necip Fazıl Kısakürek
ÖLüm en çokta sevgiLinin gözLerine gömüLdüğün zaman acı verir.!
hep aklımda... hesaplaşma zamanı...
Ölüm insanın karmakarışık bir rüyadan uyanarak reel hayata gözlerini açması gibi birşeydir
ölüm kötü bişi diil ama insanı ister istemez ürpertio.yinede korkmuyorum ve beni korkutanda bu!
ayık olmamanın verdiği gaflet...sızamadığım bir başka günün gecesi belki...hep var oldun gecelerimde, gündüzlerime karıştın...hep hissettim geceleri, gördüm, rüyalarımda boyandın, alıştım...sen hala ordasın...ağladım geceleri, kapı açık gir içeri...
ölüm, yüzyıllardır insanoğlunun gizemini çözemediği belki de çözmekten çekindiği, bazen korktuğu bazen de balıklama atladığı,
o muhteşem, o asil maneviyat duygusu..
ve ölüm, aslında sığınılacak son bir limandır hiçlikten daralan biz insancıklara..
İnsan nasılda bazı gerçekleri bildiği halde üstüne gidemiyor...
Bilsekte,görsekte....
Ölüm korkutuyor işte......
ölüm bir yönden yok olmak bir yönden de yeniden doğmaktır.bu nasıl oluyor diyorsanız CAHİT SITKI'nın şiirlerini okumanızı istiyorum.
Sabırsızlıkla beklediğim,doğduğumda kabul ettiğim,geleceğini bile bile yaşamaya çalıştığım Rab'^bın uygun gördüğü son vaya başlangıç
zamanını kendisinin tayin ettiği, gel dediğin zaman gelmeyen, Gelme dediğin anda yanıbaşında beliren sonsuz huzur veya sonsuz azap...
Ne diyelim ölelim de görelim...
insan evlatlarına en çok yakışan şey...
ey kafir daha ne kadar böbürlenebilirsin ki seni toprağın altına sokana kadar...
Sonsuzluğun başlangıcı!
paylaşıldıkça gizemi artan...
Bir odadan baska bir odaya geçmek bir kapiyi kapayip baska kapiyi açmak asla yokluk degil. Sevgiliye kavusmak.
ahiret..cennet ve cehennem..
Öldüydü
Gti dedi kendine
Bir daha öl öyle gel
'Zevkleri kılıç gibi kesen ölümden çok sakınınız' ya da buna benzer bir hadis-i şerif okudum dün.
Doğrusu insanın Azrail(a.s.) 'la karşılaşmasından daha sıkıntı verici bir durum olamaz dünya üzerinde.Ne en yakınlarını kaybetmek ne de bir başkası,hiçbirşey!
İşin aslı; bu kadar gerçek ve kesin olan,nefesi her an ensemizde olan ölüm sanki hep başkasına uğrayacak hiç bize isabet etmeyecek gibidir.Ya da insan hep böyle avutur kendini.
Geçen birkaç sene öncesinde yaşamaktan sıkıldığımda ölsem de kurtulsam diyordum.Allah'a şükür ki artık böyle düşünmüyorum,doğrusu ölümün şiddetli acılarından,sarsıntılarından daha korkunç birşey olacağını sanmıyorum.
'Her nefis ölümü mutlaka tadacaktır' mealindeki ayetin hepimizi kendine getirmesi dileğiyle..
Ölüm hiç aklıma gelmeyen ama hep yanımda olan.Belkide çaresiz tek şey
Herşeyden daha gerçek.
son değil bir başlangıç
Bırakın palavrayı...dünyada her canlı içgüdüsel olarak ölümden korkar..Ölümden korkmayacak bir canlı yoktur..Her insan ölümden çok korkar..ölümden korkmam diyen insan ancak kendini kandırır..çünkü ölüm anı geldiğinde can boğaza dayandığında çekilecek acı o denli çok olurki çoğu insan ölüm anında korkudan altına kaçırır..çoğu ölünün iç çamaşırlarında dışkı,idrar ve meni bulunur.(bu sıvılar sadece şehitlerde ve peygamberlerde bulunmaz..aynı zamanda şehitlerin ve peygamberlerin cesedleri çürümez) ölürken dışarı meni çıkmasının nedeni kasların vücudun içinde hiçbir atık kalmayacak şekilde çok kuvvetli ve istemsiz bir şekilde kasılmasıdır..ölümden korkmam diye kendini kandıranlar acaba kainatı yaratan yüce ALLAH'dan daha mı iyi biliyorlar neyin ne olduğunu? ölülerin gözlerine ve külotlarına bakıldığında yaşadıkları korku ve dehşetin boyutları ortaya çıkmaktadır..
ölüm hayatın sonu değil sonucudur demiş birisi...
Huzurlu olana korkulacak birşey değil...Ama en güzel ölüm de saanırım şehit olmaktır.Ailelerse şehit olan oğullarını düşünmezler..Sadece kendilerini düşünür ve ağlarlar..Oysa bizi düşünseler,ne kadar mutlu olacaklardır...Korkmuyorum...
Ya o seni çirkinleştirecek,ya sen güzelleştireceksin ölümü...
Yarinin yakalanmasi.
Her İnsanın tadacagı
kaçınılmaz son
10 gündür gündüz dirildim,gece öldüm.
ölüm bi başlangıç sonsuzluğun başlangıcı.. sonsuzluğun kıymetini bilmemiz için biraz zahmetli olması doğal hani ahmetkaya der ya ölüm geldiğinde ewi telaşa werme.... korkma o geldiğinde sen gitmiş olacaksın falan filan dı işte