Kültür Sanat Edebiyat Şiir

... koltuğumun muhtelif yerlerinde dikişler sökülmüş, söküklerden süngerler göz kırpıyor.
bir başkasının yıpranmışlık, özensizlik, yoksulluk göreceği o yerlerde
ben o koltuklarda geçirilen zamanları görüyorum;
oturup okunan kitaplar, uzanıp izlenen filmler,
izlerken uykunun sıcak davetine karşı koyulamayan ânlar.
ağırlanan misafirlerin seslerini,
koltuklar arasında yankılanan kahkahaları duyuyorum.
neşesiyle gelen çocukların ise
koltukların eskimesine olan katkılarına göz yumuyorum.

çünkü.. her sökük bir iz, bir tarih, bir anlam demek.
odamı bir showroomdan ayıran şey tam da
bu yaşanmışlık.

evet.

meseleye böyle bakmayı tercih etmemin
koltuk fiyatlarının fahişliğiyle
hiç ilgisi yok.

hiç.

... yürüyüş yaparken sahile indim.
üzerini mor sümbüllerin sardığı çardağın altındaki banka oturdum.
deniz dingin, gök bulutsuz bir mavilikte,
karşıki dağlar heybetli,
vapurlar ve martılar denizin süsü yine.
tek tük yürüyüş yapan insanlar hariç sahil bana ait.

oturdum ve bekledim. bekledim. bekledim.

bu atmosferin bende bir ilhâma, bir hisse, şiirsel dünyaya yeni bir kapı açması gerekirdi.
ama hayır, ânın huzuru dışında hiçbir duygu teşrif etmedi.
“o hâlde bir şeyler düşünmek gerek" dedim.
bir fark ediş, bir uyanış, düşünsel dünyaya yeni bir kapı açılsın bari.
ama o da olmadı.

ben edebî bir vahiy beklerken
bir de aklım absürt şeylerin istilasına uğramaz mı?
tamam, efkâr insanı değilim ama
en azından dışarıdan görünen ağırbaşlılığımdan
taviz vermemeliydim,
bu ortamda
kendi kendine gülen bir deliye dönüşmemeliydim.
zor da olsa yanak kaslarıma hükmetmeyi başardım.

"kalk" dedim, "kalk, meşgul etme bankı boşuna"

edebiyat yapmak için neredeyse kusursuz hazırlanmış bütün bu dekoru ziyan etmişim hissiyle
kalktım, gittim.

teselli olsun diye üç top dondurma ısmarladım kendime.

canım kendim.. üzülme.
olmayınca olmuyormuş gerçekten.


“olmayınca olmuyor,” demiş miydim.

... buraya
bu kadar adanmışlık yeter.

ben bir süre uğramayı düşünmüyorum.

bakınız; inceliğimi de alıp gidiyorum.

gerisini antoloji düşünsün. :)

sanki babamın sitesi.

... adım zâyi

ama soyadım incelik..

tanıştığınıza çok memnun olacağınızın
garantisini veriyorum, hanfendi..

... ama ben,
benden önce uyuyanlar
sabah da benden önce uyanıp
kahvaltı hazırlayabilsinler diye, ;)
ben de hazır sofraya teşrif edebileyim diye
mutlak sessizlik sağlıyorum

şu an..

... tamam
bir sınav olmasın deyu
diğer uyuyanları da uyandır.

uykusuzluğuna
ve yan tesirlerine ortak et.

hepiniz beraber sersemleşin.. :)

... büyük büyük atalarımızın
ateş başında konuşurken söylediği,
rivâyet edilen bir söze göre,
bir insanı gerçekten tanımak için
onu uykusuz hâlimizle muhatap etmeliymişiz.
o hâlimize sabreden kişi, ancak ve ancak,
bizi gerçekten seven kişi olabilirmiş.

ben uydurdum ama çok mantıklı geldi.
yarın yola kimlerle devam edeceğine karar vereceğin bir gün olacak.. :)

... nemden, dertten, nazardan

uykusu kaçanları buraya alalım..

... çünkü
tanışıklığımızın on altıncı yılında,

yine de

"ya sen ne acayipsin
ne incesin
ne kadar naif, zarif, latif ve şahane bir şeysin"

dedi.

... bu gece
uyuyarak
birkaç saat sonrasına
fırlatmak isteyeceğim
günahım, suçum ve derdim yok.