Kültür Sanat Edebiyat Şiir

... tadilat nedeniyle kapalıyım.

... buraya gelip dümdüz "iyi değilim" dersem
aforoz edilirim, yaka paça kapının önüne konulurum
diye korkuyorum.
nerden buluyorsunız bu teşbihleri, betimlemeleri.
güzel cümle fakiriyiz diye
hâlimizi de izah edemiyoruz.
vallahi bu bir dram.


nasılsın?
- iyi değilim.
- hımm. biraz daha açar mısın?
- açacak güzel cümlem yok.
- o zaman sorun yok, demek ki iyiymişsin.
yeterince özgün bir metaforla acını temellendirmeden de bir daha gelme!

ve şakk!! yüzüme kapanan bir kapı.

... ağrı kesicilerin verdiği yetkiye dayanarak..

... ölsem hiçbirinizin bundan haberi olmayacak.
belki sessizliğimi farkedip bir iki mesaj atar
dönüş alamayınca da "sıkıldı gitti" dersiniz.
oysa o sırada böceklere akşam ziyafeti,
bir çiçeğe gübreyimdir artık.

taziyeme gelip
kıymalı pidemden yiyemeyecek olmanız da
çok dramatik geldi şu an.

bunu umursamaya karar verdim.
bugün değil ama
daha müsait bir zamanda
buna da üzüleceğim.

... atak sırasında
sağlıklı düşünemeyen bir migren hastasının
hâlâ hayatta olmasının tek sebebinin
yüksek katlı bir binada değil de
giriş katta oturuyor olması.

... biraz anlaşılmak belki

belki biraz da sarılmak.

... bir hobi olarak
insanın kendi giysilerini, çantasını, cüzdanını
ve en güzeli de kişiye özel hediyelerini dikebiliyor olmasının
yani tüketim çarklarının dişlilerine sıkışmadan
alternatif bir dünya yaratabiliyor olmanın
kişiye kendini nasıl güçlü hissettirdiği ile ilgili
bir şeyler geveleyebilirdim
eğer asıl gücün
tüm bunları yapacak zamanı yaratmakta olduğunu
bilmemiş olsaydım.

yine de bir dikiş makinesi
romantik vintage fotoğraf konseptine malzeme olmaktan
çok daha işlevseldir.
makinesiz evlere aklım ermemektedir.
popüler kültüre hizmet bir kahve köşem olmadı hiç,
ama dikiş köşemin bana hizmeti hakîkî bir mutluluk sebebidir.
bunca güzellemeden sonra da o zamanı yaratıp
bir şey dikmeyeceksem
bana da yazıklar olsundur.

hadi canım. hadi.

beyaz gömleklik kumaşım da var zaten.
kolları arkadan bağlamalı model için çok uygun.

... keşke sadece kendi kendime konuşsaydım.
bir de yazıyorum.

kolları arkadan bağlamalı
beyaz bir gömlek mi diksem.
belli ki lâzım olacak.

... antika pazarından
bohemya porseleni bir tepsi aldım.
kulpları kabartmalı, içinde mavi renkte el işi zarif iki çiçek dalı motifi. yuvarlak, şık bir tepsi.
gözüm gibi sakınarak, epey uzak bir mesafeden eve kadar hasarsız getirdim.
temizledim.
sonra tepsinin hakikati ile başbaşa kaldım.

- üzerindeki boyalar hassas olduğu için gelişigüzel kullanmamalıyım.
- ne kadar ağırlık kaldırabileceğini bilemediğimden servis için kullanmamalıyım.
- masanın üzerine dekoratif olarak koyabilirim ama üzerine bir şey düşme ve kırılma riskinden dolayı öyle de yapmamalıyım.

ve işte ortada kocaman bir soru:
kullanım konforuna bu kadar aykırı bir tepsiyle
ben ne yapacağım?

benim onu kullanamıyor oluşum onun değerli olduğu gerçeğini değiştirmediğine göre
tepsiyi bekleyen akıbet:
seçenek 1: bir satış uygulamasından iyi bir fiyata satmak
seçenek 2: sanatın birkaç dalıyla ilgilenen müzehhip arkadaşıma hediye etmek

peki şimdi ben bunu niye anlattım.
tepsi üzerinden insan ilişkilerine ve bütün albenisinin ardından baş başa kalınan insan hakikatine dair
sanki daha önce hiç yapılmamış gibi birkaç tespit yapacaktım
ama çok üşendim şu an.
insanlık benim müthiş tespitlerimden bir süre daha mahrum kalabilir.
bir de saçlarım beyazlıyor, uzun uzun açıklayamam her şeyi.
anlayan anladı zaten.

evet. gideyim ben. tamam.

... yıllar sonra "dicemidim" parçası çıktı karşıma.

önce kendimi hazırladım
sonra oynat tuşuna bastım ve gözlerimi kapattım.
şarkı şarkı değil
wells'in zaman makinesi.
2007 -11 aralığında bir zamana bıraktı beni.
gece yarısı. kulaklığını takmış, bilgisayar başında açtığı onlarca sekme arasında gezinen bir ben.
playlisti, notları, duyguları ve sekmeleri karışık bir ben.
sekmelerden birinde antoloji de var.

şarkı bitiyor.
bugüne, playlisti, notları, duyguları ve sekmeleri değişmiş bene dönüyorum.
hâlâ sekmelerin birinde antoloji.
tamam. kabul. burası da benim distopyam.
ve hâlâ eloilerden de marloklardan da tırsıyorum.


dicemidim dîsa
min veşêre, min veşêre..