© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Kadın, Allah'ın emanetidir...
Ama unutulan ince bir çizgi var: Emanet demek, 'mülk' demek değildir. O; üzerine titrenmesi gereken bir değer, sakınılması gereken bir inceliktir. Bir kadını emanet bilmek; onu bir kafese kilitleyip saklamak değil, gökyüzü olup ona kanat çırpacağı güvenli maviliği sunmaktır.
Sevgili uykum...
Göz kapaklarıma yine 'görüldü' atıp, beni tavandaki çatlaklarla baş başa bıraktın.
Atlarken çitlere takılan o beceriksiz koyun nerede kaldıysa kurtar da gel artık! :)))))
Dilim 'iyiyim' diyerek yalın bir yalana sığınsa da, içim 'kötüyüm' diyerek şükrümü kötürüm bırakmaktan korkuyor.
Bir 'ah' ile bir 'amin' arasına gerilmiş ince bir sırattayım.
Zifiri bir bekleyişin, gün yüzü görmemiş güneşiyim sadece...
Benim hududumda gece böyle,
peki senin kıyılarında sular ne alemde?
Güvenim yoktur topraktan gelip toprağa gidene,
Gönül bağlamam gölgeden ibaret olana.
Lakin bilirim ki her surette O'nun eşsiz imzası var...
Ben insana değil, insanda tecelli eden Rahman'a aşığım.
Kulu sırf kuldur diye değil, Yaradan'ın hatırı için severim.
Çoğu insan kelimelerin arkasına yüzünü değil, niyetini saklar
sözü görünür, özü görünmez.
Gece uykuyu çağırıyor, ben onu bekliyorum.
Bekleyişin uykusuzluğunu bile seviyorum. :)
Bazen yanlış bir kelâm ederim, korkarsın…
Senden değil; seni yormaktan korkarım aslında.
Oysa ne çok isterim konuşmayı;
sen anlat derdini,
ben sabaha kadar bıkmadan dinleyeyim.
Ama insan bazen
çok istemesine rağmen susar;
sevdiğini yormaktan korkar.
Bu geceye misafirim…
“İyi geceler” der miyim, bilmiyorum;
gecenin iyiliği tartışılır.
Ama bildiğim bir şey var:
Ben geceleri değil,
gecelerin bende bıraktığı hâli seviyorum. :)
Gecenin karanlığında sağa sola dönüp,
“nasıl uyuyacağım?” diye düşünürken
bir haber gelir…
O da uyuyamamış, biraz rahatsızmış.
Bir anda kendi uykusuzluğun susar;
bu kez kafanın içinde başka bir soru dönmeye başlar:
“Acaba uyudu mu, şimdi nasıl?”
Sonra gözlerini uyumak için değil,
onun iyi olması için dua etmek üzere kapatırsın.
Bazı insanlar böyledir işte;
haberi gelir,
uykun kaçar…
iyi olsun diye kalbin nöbete kalır.
İnsan çok,
insanlık az.
Çürümüş zihniyetler her yerde;
iyi kalabilenler ise
gitgide nadirleşiyor.