Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Nasıl ki kuvvetler ayrılığı bütün mucizesine rağmen bir yanılsamadır, işler sarpa sarınca yapışık ikiz doğduğu anlaşılır, tekme de insanla doğumdan itibaren yapışık seyir izler, sıkı asılmazsan da son tekmeyi ebediyyen basar, kurtulmanın yolu, ya engine açılmak, günümüz acelesinde zor, ya da eskiler gibi can kulağıyla dinlemek, ama sonra yapmak, yoksa askıda ekmek gibi olursun, başka desteğine muhtaç, yaparsan, kendin olursun, başkası sana muhtaç, kim yeğin durursa, çokluk oraya yönelir, kim çürükse, herkes kopup düşsün diye bekler, dünyanın matematiğinde denklem sorunu yoktur, sen de vardır, tamamlayabilirsin, geldik gene, yöntem.

İnsan hasta bir hayvandır. - Nietzsche, 1900

İyi de bunun bir ilacı vardı, iyi kötü biraz ayağa kalkabiliyordu, kolundan tutup yürütebiliyorlardı, tuttun çek elini, sen kimsin dedin, o zaman o da seni gerçek kimliğine iade etti, şimdi uğraş dur, artık modern. Hayat oyunu.

Ben gene de mini etek diyorum, varlık kendine gelir, bir daha bir yere de gitmez, kalıcılık için birebir.

İnsan adayının olduğu yerde iyi bir şey olmaz, kendini kandırmak, ya da körlüktür, olsa da geçici hafif bir görünüm fazla sürmez, güdüsel yapısı buna izin vermez, kurgusu sağlamdır, engelli koşuyu tamamlayabilmesi, bir rehberi, yani güçlü bir desteği gerektirir, anlama düzeyi her zaman yetersizdir, ben giderim mersine, o gider tersine türüdür, bu karışımda ömür parkurunda istediği verimi alamaz doğal olara, onu koruyan, ben merkezciliğinin kendini işaret etmesidir, o da bir yanılsama olarak kalır, çünkü onu işaret eden çıkmaz, doğru dediği hurafeler yolda dökülüp saçılır, artık modern olduğu için de şişkin benliğiyle kendine tapar, yardım edecek kimsesi de kalmaz, einsetein gelse saçını başını yolar, saygı zaten sadece adı vardır, eksiksiz bir yalnızlıkla kalabalığı oynar, tanımıyor musun, adamı böyle yaparlar. Kolay gelsin, sen başkasın, kendine anlattıkların başka.

Her dokunuş hissediş değildir, her hissedişte dokunmak.

Teneke uygarlığının en temel göstergesi, dört tekerdir, onun da nerde döndüğü belli değildir.

Allahın zerafetini örneklendirir.

Ten evinde gül bahçesi, - Mevlana, 13. Yüzyıl.

Bu senin cisimselliğin değil tabii, Fahrettin er RAZİ, İranlı Bilgin, 12 yüzyılda, Allahın aşkınlığının lafzına katılan, yanılsamalardan arındıkça ortaya çıkacağını savunur, halbuki KANT, yüzyıllar sonra, aşkınlığın içeri dışarı iletişiminde, kör noktasının başımıza iş açtığını söyler, birinde olası olana yaklaşım, diğerinde çıkmaza girer, artık açıklayıcı değil, deneyimsele dönüşmesi gerekenin kendine hediyesi dışardan mı, içerden muğlak kalır, ordan kesinlik iddiasının, yani bilimin olanaklarının önü açılır, şimdi ki teknik tutkusunun temeli oluşur, sonra da, eğlenelim, raksedelim, kurbanlık arayışı başlar, makina ava çıkar.

Ne güçlüklerle, milim milim ilerliyordum, yıldan yıla,
bir yol yaptım taş arasında,. Aşındı dişlerim, ve kırıldı
tırnaklarım, bin yıldır varmak için oraya, öbür tarafa,
ışığa ve açık havaya. Ve şimdi kanayan ellerim, eğrilmiş
dişlerim, işe yaramaz bir halde, susuzluk ve tozdan
çatlamış bir oyukta, şöyle bir durup tartıyorum verdiğim
emeği, varmışım hayatımın ikinci yarısına, kayaları
parçalayıp, duvarları oyarak, kapıları delerek, ve engelleri,
kırarak, bir yer edindim, ışık ve kendim arasında, hayatımın
ilk yarısı boyunca.



Octavio PAZ, Meksikalı Dahi ŞAİR, 1998

Çev. Adnan ÖZER.

Modern evrede istismarın olmadığı hiçbir yer yoktur, ucuz tanıtımlarına bakmayın, özelliği bu belki biraz, niteliğine göre oranı farkeder o kadar, burası eleme dünyası, ve insan doğasının parçası, hangi yönüne ağırlık vereceğine göre de geleceğin şekil alacak, temiz toplum palavraları, hurafe bile değildir, öyle bir dünya hiç olmadı, bugün de yok, yarın da olmayacak, hesap kesilene kadar, kendi tutumuna dikkat eden de kuyruğu kurtarır, bir hakkı daha olur, hepsi bu, zındıkların sana yardım edecek niteliği yoktur, maalesef, zaten projeleride yürümedi, aynı kanaldan kendilerine gelir çıkarma çabası başka bir şey yok, yokluk ondan var, varlık kendinin hakimidir, seçimleriyle.