© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Komplo teorileri ihraç edilebilseydi muhtemelen cari fazla verirdik.
Cennet huzur ve mutluluğun ulaşılmaz bir sembolü iken cehennem yüzleşmekten korktuğumuz içsel karanlığımızın aynasıdır, fazlası değil.
İnsan canını yakabileceği birini ıskalamaz. (Panait İstrati-Arkadaş)
Edebiyatçıların sezgileri tanrıların unutulmuş maceralarıdır. (Elias Canetti-Edebiyatçılar Üzerine)
Çocukluk ve gençlik dönemlerinde toplumla uyumlanma adına bastırılan her eylem ve davranış, gelecekte büyüyen bir gölge olarak insan benliğinde yer alacaktır. Gölgenin giderek büyümesi, insan otantikliğinin azalması demektir. İnsanın en büyük sorunlarının başında gelir kendini görmezden gelmesi. (Carl Gustav Jung- Anılar, düşler, düşünceler)
Eudaimonia anlık mutluluk değildir. Günün sonunda kişinin genel itibariyle kendini iyi hissetmesi, hayatının mevcut noktasında ise bir şekilde olması gereken yerde olduğunu düşünmesidir.
Durkheim, ‘’İnsan toplumla aşırı bütünleşirse kendini öldürür mü?’’ şeklinde bir soru sorar kendine. Verdiği yanıt ise ‘’Evet’’ olmuştur. Eskiçağ kabilelerinde inanç gereği kabile üyesi erkek, eceliyle ölmemelidir. Eceliyle ölmek tembellik, bencillik ve utanç kaynağı olarak görülmüştür pek çok arkaik kabilede. Erkek ya mensubu olduğu kabile için savaşta ölmeli, ya avda ölmeli, ya bir inşaat faaliyeti esnasında ölmeli ya da kabilenin uygun gördüğü bir ritüelle ölmelidir. Bu şekillerde kutsal mertebelere çıkmak erkeklere öğütlenmiştir. Bu tür kabilelerde erkek, doğal ölümü beklememeli, bir şekilde ölüm sürecini hızlandıracak bir aksiyona girmeli, deyim yerindeyse intihar etmelidir. Kabileler erkeklere, asırlar boyunca üstü kapalı intihar baskısı uygulamıştır.
Pek çok insan, belli bir yaşa gelince, özellikle gençlik dönemlerinde varoluşsal krizler yaşayabilir. Bir tür anlam arayışı içine girebilir. ‘’Ben niçin varım, neler yapabilirim?’’ tarzında sorular sorar aklı başında pek çok sağlıklı insan. İşte tarikatler burada devreye girerler. ‘’Bana hizmet etmek için varsın!’’ diyerek kafası karışık olanları avlama güdüsüyle hareket eder bu tarz organizasyonlar.
Bu kusurlu dünyada her zaman bir ''ama'' vardır. (Anne Bronte)
Sonsuz tanrılar her şeyi verir sevdiklerine eksiksiz; sonsuz sevinçlerin hepsini, sonsuz acıların hepsini. (Wolfgang Von Goethe)