Kültür Sanat Edebiyat Şiir

yaralanıyor gitgide
yaralandıkça ruhum, yarılanıyor soluğum.
nedensiz değil bu yeis
sebepsiz değil içremde ki bu serzeniş.
elimle tutuyorum içime asılı tüm intiharların elini
bıraksam rüzgarla salınacak bir bir
söz düğümlerinin kederli kefeni...
...özlemcay/

hırpalamadım göğü
asılmadım yakasına
iki kanat sesine kandım
yandım sessizce.
sesiniz uçurumdur bilir misiniz siz?
siz orda, enginliğin kalbinde
öyle uluorta, öyle asude..
düştüm işte
adımların sonu yarmış,
tersine bi düşüşmüş aldırmadan,
düşla sınanıp yan dedi kanadınız.
yan/dım...
/ ...özlemcay/
sen! peki sen nasılsın can/sızım?

sonra
alabora oluyor duvarlar bir lodosla, gece kendi duvağını yırtıyor...

akşamüstleri
hep yorgun ağaç
yorgun hep rüzgar
kararlı güneş,
hep yeminli
mavi de sanrı
kuyuda üç nokta,
akşamüstleri gibiyim işte
üçüncü günü bir kelebeğin
bi kitabın son sayfası
uyutulan bi cümle..
peki, sen karanlıkta parlamayan yıldız
ya sen nasılsın?
...özlem/

...
incinen kanatlarla bırakıyorsun ya bizi
yaşamsal mirasın köklerine inat
gidiyorsun ya hani
ne haldedir dünya, diye sormadan
benden sonra...
nasıl şimdi gül çehren
ya ala duran çiçek?
ya sen,
sen nasılsın?
....özlemcay/

...beni sorarsan gülümseyerek bakıyorum;
bozgun yemiş şehrin mavi geceliğini itinayla sıyırırken
gri duvağını siyah ellere bırakan gökyüzüne...
ya sen,
sen nasılsın?

/
sen
sessiz yeminin fısıltısı,
sen ey
göğün gözünde unutulmuş
erguvan kokusu
nasılsın?
/ ...özlem/

/
ağırlaşıyor bağışlamak
kırık bi duvarı
yanıltıcı yaşamın yüzünü
derme çatma yarınların
sessiz yıkılışını.
/
...özlemcay/

sevgili;
od ile harlanmış
tebessümlerden geçiyoruz.
şakakları saran esaret
ve kundağımızdan kalma yaşlarla..
/
...özlemcay

ey serçe parmağımın
ucunda büyüttüğüm mavi inancın büyüsü,
ey efsunlu yüzünde asılı bilmem kaç asırlık kırılış destanı!
nasılsın?
...özlem/