Modern Putlar Şiiri - Yücel Özkü

MODERN PUTLAR
Para, torpil, kibir, makam…
İnsan kendine putlar yontuyor,
her sabah yüzünü değiştirip
kendi gölgesinden geçiyor.

İbrahim,
ateş artık göğe yükselmiyor;
bir koltuğun sessizliğinde közleniyor,
bir imzanın gölgesinde büyüyor.

Bir selamın terazisi var,
bakışlarda ağırlaşıyor insan.
Geçip gidiyor adı,
duvarlarda gölgesi kalıyor.

İbrahim,
balta bir köşede susuyor;
insanın büyüttüğü taht yükseldikçe
insan kendinden eksiliyor.

YÜCEL ÖZKÜ
29 Eylül 2026/22:38