Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Erdem Beyazıt sizce ne demek, Erdem Beyazıt size neyi çağrıştırıyor?

Erdem Beyazıt terimi Sim tarafından 06.02.2006 tarihinde eklendi

  • Orhan Aslan
    Orhan Aslan 17.01.2016 - 11:15

    mükemmel şiirlerin mükemmel şairi ERDEM BEYAZIT

  • Hulusi Koçhan
    Hulusi Koçhan 23.12.2009 - 17:21

    FİKİR İŞİÇİSİ TANITILMASINA GEREK YOK MÜCEHVER MÜCEHVERDİR SAYGILAR

  • Adilhan Şanlı
    Adilhan Şanlı 02.09.2009 - 07:01

    Çalan çırpan 'İŞİNİ İYİ BİLEN MEMUR' 'BEN ZENGİNİ SEVERİM' 'VİSKİCİ PÜROCU PAPATYALAR' 'HIRSIZLIK TALAN VURGUN' Devr-i iktarının yani ANAP dönemlerinin Maraş Milletvekilini hatırllatıyor.Kimse bana 'tek başına ne yapabilirdi'demesin şairlik birazda yaşam biçimi olmalı.Bu yoksul halkın sırtından milyarlarca maaş alıp iki yılda emekli milletvekili oldu mu olmadı mı? Kürsülere çıkıp bangır bangır kükredi de ben mi duymadım yoksa.Ölünün arkasından konuşulmaz ama yazılabilir sanırım.Şiirlerine sözüm yok. Ruhu şad olsun.

  • Toz Pembe
    Toz Pembe 23.05.2009 - 16:42

    Bir gidip bir gelerek durmadan

    Ay ışığını soluyan ey deniz ey o denizin dibi

    Sonra büyüten yalnızlığını kanayan yalnızlığa

    kalbim gibi.

  • İsmail Güçtaş
    İsmail Güçtaş 14.07.2008 - 12:38

    Erdem BEYAZIT'ın şiirleriyle 1990'lı yıllarda, üniversite öğrencisiyken tanıştım.Bu şiirler, o güne kadar aşk-meşk şiirlerinden başka bir repertuarı olmayan bendenizin önünde ufuklar açtı.Bu şiirleri hem okuyor, hem de kasetten dinliyordum.Pek çok mısrasını ezberlemiştim bile.Diyebilirim ki bana serbest şiiri sevdiren ilk şiirlerdir Erdem BEYAZİT'in şiirleri.
    ' Ölüm bize ne uzak, bize ne yakın ölüm,
    Ölümsüzlüğü tattık; bize ne yapsın ölüm...' mısraları o gün gibi ruhumu titretir, durur.
    O, yaşıyorken ölümü tadan ender şairlerden biriydi....Ruhu şad olsun, mekanı cennet olsun...

  • İsmail Güçtaş
    İsmail Güçtaş 14.07.2008 - 12:38

    Erdem BEYAZIT'ın şiirleriyle 1990'lı yıllarda, üniversite öğrencisiyken tanıştım.Bu şiirler, o güne kadar aşk-meşk şiirlerinden başka bir repertuarı olmayan bendenizin önünde ufuklar açtı.Bu şiirleri hem okuyor, hem de kasetten dinliyordum.Pek çok mısrasını ezberlemiştim bile.Diyebilirim ki bana serbest şiiri sevdiren ilk şiirlerdir Erdem BEYAZİT'in şiirleri.
    ' Ölüm bize ne uzak, bize ne yakın ölüm,
    Ölümsüzlüğü tattık; bize ne yapsın ölüm...' mısraları o gün gibi ruhumu titretir, durur.
    O, yaşıyorken ölümü tadan ender şairlerden biriydi....Ruhu şad olsun, mekanı cennet olsun...

  • İsmail Güçtaş
    İsmail Güçtaş 14.07.2008 - 12:38

    Erdem BEYAZIT'ın şiirleriyle 1990'lı yıllarda, üniversite öğrencisiyken tanıştım.Bu şiirler, o güne kadar aşk-meşk şiirlerinden başka bir repertuarı olmayan bendenizin önünde ufuklar açtı.Bu şiirleri hem okuyor, hem de kasetten dinliyordum.Pek çok mısrasını ezberlemiştim bile.Diyebilirim ki bana serbest şiiri sevdiren ilk şiirlerdir Erdem BEYAZİT'in şiirleri.
    ' Ölüm bize ne uzak, bize ne yakın ölüm,
    Ölümsüzlüğü tattık; bize ne yapsın ölüm...' mısraları o gün gibi ruhumu titretir, durur.
    O, yaşıyorken ölümü tadan ender şairlerden biriydi....Ruhu şad olsun, mekanı cennet olsun...

  • Nisanur Ergün
    Nisanur Ergün 13.07.2008 - 20:30

    andre gide nin de dediği gibi bir edebiyatçı en çok vefatından sonra duyulur ben vefatından sonra varlığından haberdar olup tanımamız gereken biri olduğuna inandım

  • Balamir Ercan
    Balamir Ercan 11.07.2008 - 17:07

    Mehmet Kaplan dan nefret etmeme sebep olan adam. Rahmetlinin 'Güneşçağ Savaşçılarını' öyle bir yorumlamış ki... Hocalar da sanki Türkiye de başka eleştirmen çıkmamış gibi döndürüp döndürüp Kaplan ı okutuyorlar. Adam tam da Cemal Süreyya nın dediği gibi eleştirmen değil 'soruşturman'

  • Gökhan Kelle
    Gökhan Kelle 11.07.2008 - 14:37

    Allah rahmet eylesin..
    Tanıtmadılar bize tanıtmayanlar utansın.
    Şiirlerini beğeniyle okuduğum ve çok sevdiğim karekterde bir edebiyatçı..
    Hele Ölüm başlıklı şiirleri yokmu harikulade hepsi...
    Hepimizin yakından tanıması gereken bir Edebiyatçı...

  • Ahmet Kurbani
    Ahmet Kurbani 11.07.2008 - 11:28

    Erdem bayazıt günümüz şiirini duruş ve yaşayış bakımından inancı doğrultusunda yorumlama kaabiliyeti gösteren nadir şairlerdendir. Onun isyanı olumsuz giden ne varsa ve ikinci plana itilmek istenen hayat tarzını mertçe ve erkek bir söyleyişle ilan etmek tabanına oturur. Şiirinin büyüklüğü onun isbatıdır. Allah Rahmet eylesin

  • İlkay Coşkun
    İlkay Coşkun 11.07.2008 - 07:15

    Bir şiir dinletisinde şiirini dinlemiştim..
    Etkilemişti beni şiiri ve tarzı..
    Allah gani gani rahmet etsin...
    _______________________________

  • Süleyman Belan
    Süleyman Belan 10.07.2008 - 17:10

    Erdem Beyazıtı,bize anlatan abiler,onun için bir neslin abisi diyorlar. o abilerin abisi Allah ondan razı olsun,mekanı cennet olsun,inşaallah bizlerde onu iyi anlar ve Erdem abinin düşünce ve fikir dünyasına doğru yol alırız,Erdem abiye olan sevğimizi ancak bu şekilde gösterebiliriz,

  • Necdet Karasevda
    Necdet Karasevda 09.07.2008 - 22:47

    Ölümsüzlüğü Tadan Şair:Erdem Bayazıtta


    Bir insanî duygular galerisi olan Türk Şiirinde, ölüm başköşeye oturan temalardan biridir. Ve işledikleri konular itibariyle de bazı şairler ön plana çıkarlar. Örneğin Fuzuli aşkta, Necip Fazıl çilede, Erdem Bayazıt da savaş ve ölüm temalarıyla ön plana çıkmış şairlerimizdendir.
    Erdem Bayazıt da şiirinde birçok temayı başarıyla işleyen usta şairlerimizden biridir. Yeni bir dünyanın, yitik bir medeniyetin umutlarıyla muştular dillendiren bir müjdecidir O. Savaşçıdır. Güneşçağ savaşçısı. Ama elinde gürz, kalkan ya da kılıç yoktur onun. O göğsünde çiçekler mayalanan yeniçağ dervişidir. Silahı merhamet ve imandır. Şehirlerle arası hiç iyi değildir onun. Bulvarlar, bol camekânlı çarşılar, mahpushaneye dönmüş duvarlar, melal denizi ıssız parklar, banklar. Hepsi ruhsuzdur ve şair dağları özlemektedir.
    Geniş bir tema yelpazesi içinde Bayazıt, ölümü neredeyse bütün boyutlarıyla şiirinde işlemiştir. Yani onun şiirinde ölüm, “dava” temasıyla koşuttur.
    Erdem Bayazıt ülkemizin ve dünyanın en sarsık zamanlarında birçok ölüme tanıklık etmiştir. Bu ölümler hem manevi hem de reel tarafıyla görünmüştür şaire. Birçok darbeye tanıklık eden şairin gözü önünde yıkılan yiğitler, Afganistan’da, Çeçenistan’da ve neredesiyle tüm İslam coğrafyasında maruz kalınan ölümler, şairin bizatihi bu konuda düşünmesini sağlamıştır.
    Tabi şairin ölümü bu kadar işlemesini sadece bu nedenlerle izah etmek eksik kalacaktır. Ek olarak; tasavvufi anlayışın ölümle şekillenmesi(Rabıta-ı mevt, Ölmeden önce ölünüz) , dervişane ruhunun ölüme bakışı, belki de en önemlisi çok yakınındakilerin ölümleri onun ölümü daha fazla düşünmesini sağlamıştır.
    Şairin ölümle ilgili şiirleri bütüncül bir perspektifle okunursa, Bayazıt’ın ölüm bilmecesini kafasında çözdüğü görülecektir. Birçok insanı meşgul eden ölüm, Şairin kafasında bitmiş bir paradoks olarak gözükür okura.
    Her şeyden önce Şair, “Ölüm ki sonsuza açılan bir kapıydı” diye tarif ettiği ölümü basit bir şey olarak görmektedir. Ve bunu ifade ederken de yer yer metaforlar kullanır. Mesela bir “Bir Portre” şiirinde Socrates karşımıza bir metafor olarak çıkar. Ve şair; neredeyse Sokrates’i modeller bu şiirinde ve ölümü kolaylar.
    Engin sakin berrak bir denize
    Uçsuz bir kumsaldan ağır ağır
    Nasıl yürürse insan
    Sokrates öyle yürüdü ölüme.
    Aynı şiirin başka bir bölümünde kalbini Socrates’in eline verir. Ve seslenir.
    Tilmizleri (talebeleri) ağlaşırken
    O vasiyet ediyordu
    - Asklepyos'a bir horoz borçluyuz
    ___Unutmayınız.
    Erdem Bayazıt, “kendi ölümüme ait bir deneme” yazacak kadar ölümü gündemine almıştır. Bu şiirde şair bilge bir görüntüyle karşılar okurlarını. Ölüm ve halleri birçok boyutuyla gözler önüne serilir.
    Kurandaki “her nefis ölümü tadıcıdır” ayetinden mülhem şöyle başlar şiirine.
    Bir gün öleceğim biliyorum
    Bunu her an ölür gibi biliyorum
    Ve öldükten sonra arkasında bırakacağı boşluğu görür gibi anlatır bize.
    Anamın yüreğinde bir kor
    Ölene dek sönmeyecek bir ateş
    Kımıldanıp duracak hep
    Annesinin bu halinden sonra, karısının, kızlarının ve arkadaşlarının muhtemel refleksleri de şiirleşir şairin dilinde. Okur, şairin sanki bunları görerek yazdığı hissine kapılır.
    Karım bomboş bulacak dünyayı
    - Nolurdu birlikte ölseydik, deyip duracak
    Oysa insan yalnız ölür
    Ama o olmayacak dualarla teselli arayacak

    Kızlarımın gırtlaklarında bir düğüm
    Bir süre kaçacaklar insanlardan
    Boşluğa düşmüş gibi bir duygu içlerinde
    Sonunda onlar da kabullenecekler öylesine

    Ölümüme en çabuk dostlarım alışacaklar
    - Yaşayıp gidiyorduk yahu
    Ne vardı acele edecek!
    Diyecekler
    Ve şair acı gerçeği şiirin bitişinde kör bir bıçak gibi saplar hakikatin gözüne.
    Biliyorum yaklaşıyoruz her an
    Biliyorum oruçlu doğar insan
    Ölümün iftar sofrasına.
    Şair, ölümün zamansızlığını, hareketliliğini defaatle yineler. Hatta onun bu özelliğini “kesitler” şiirinde nehir metaforuyla dillendirir.
    Mahlukta devinen
    Gürül gürül bir ırmaktır ölüm
    Şair için ölümün en çok can acıtan yönü ayrılık boyutudur. Şair belki tanık olduğu ölümlerden hareketle, ölümün bıraktığı boşluğu, ansiklopedik kesinlikte ifade eder. En çok babası ölenler bilir şairin şu dizelerinde ne demek istediğini.
    Babalar ölür
    Dolaşır eli ölümün
    Saçlarında anaların oğulların
    Oğlunu kaybeden bir ebeveyn anlar ancak şairin ne demek istediğini aşağıdaki dizelerde.
    Oğullar ölür
    Bir kafes olur ölüm
    Ana kalbi bir kuştur
    Azad kabul etmez
    Ve “Kesitler” şiirinde analar, sevgililer, sınıf arkadaşları ölünce neler yaşanır, hepsini anlatır Şair. Ve gerçekten gerçeğe dokunan bilgece anlatımlardır bunlar. Devam eder şiir:
    Sonra bir mezarlıkta
    Bir çukurun başında
    Bir kapının ağzında
    Herkes susar
    Konuşur ölüm

    Ve sürer hayat.

    Ölümün nereden geleceğinin bilinmemesi, destansı bir eda ile çıkar karşımıza Bayazıt’ın şiirinde.
    Bazan bir tekerlek altında
    Ansızın gelir ölüm
    apansız biter sınav
    Bir elektrik kesilmesi gibi
    Kesilir tulu emel
    Bir ilkenin ve ülkünün şairi olan Erdem Bayazıt’ta, ölüm kendi felsefesiyle karşılanır. Tasavvufun olmazsa olmaz kaidelerinden “ölmeden önce ölünüz! ” sırrı, bir medrese-i yusufiye’de gerçeğe dokunur. Mahpushane bir füze rampası olur. Ve sonsuza uçurur mahpusu.
    Bazan ölüm vardır
    Ölümden önce gelir
    Mesela bir hapishanede bir hücrede yaşanır
    Sorular hep yanıtsız kalır orada
    Sadece konuşan rüyalardır
    Yahut hayaller suskun duvarlarda
    Gözler kabul eder parmaklar kabul eder
    Ama beyin hep umuttan yanadır
    Bazen de şair;
    Biliyorum kolay değil yaşamak,
    Ama işte
    Bir ölünün hala yatağı sıcak
    Birinin saati işliyor kolunda
    Yaşamak kolay değil ya kardeşler,
    Ölmek de değil.
    Kolay değil bu dünyadan ayrılmak
    Diyen Orhan Veli’ye inat, dünyaya bağlılığa şöyle itiraz eder.
    Ölümden uzak ölümler vardır
    Gazete ilanlarında rastlanılan
    Dünyaya bağlılığın zavallı
    Ve muannit
    Bir belgesidir
    Daha çok kalanlara ait.
    Şairin gözü önünde güzel ölümler de vuku bulmuştur. Elbette bu ölüm şekilleri de yansıyacaktır şairin şiirlerine.
    Ölümler vardır.
    Can kuş gibi uçar gider
    Bir martının süzülüp
    Kaybolması gibi maviliklerde.
    Erdem Bayazıt;
    Bazan akan bir film şeridinin
    Tek kare donan bir fotoğrafı gibidir
    Dediği ölümü anlatırken -dikkat edilirse- kesin bir dil kullanmaktadır hep. Bu üslup okurda şairin anlattığı şeylerin hepsini kesin bir şekilde yaşadığı, tanık olduğu hissini uyandırır. Şairin bu meyandaki anlatım gücü, bu hakikatten kaynaklanmaktadır.
    Ölüm, kentteki insanlar için en tehlikeli uyarıcıdır. Ama insanların duyacağı son uyarıdır da aynı zamanda. Bayazıt, insanları “ölüme saygı” duymaya davet ettiği şiirinin finalinde;
    Kabuğunuza çekilin yorganınızı çekin üstünüze
    Kalsın titrek ve mavi elleriniz
    Bekleyin geliyor ölüm usulca
    Usulca girer koynunuza.
    Der ve ölümü hatırlatır hatırlaması gerekenlere.
    Şair her şeye, hikmet ve tasavvufî neşve içinde bakmayı kendine adet edinmiştir. Bu bakış onun düşünsel yapısının olmazsa olmazıdır. Bu duyuş ve düşünüş şekli şairi o kadar etkilemiştir ki; O dinlediği şarkı ve türkülerde bile ölümün ayak seslerini duyar ve bunu okurlarıyla paylaşır.
    Ölümden bir işaret var her şeyde
    Ölümün sesini duyuyorum şarkılarda türkülerde:

    - Kışlanın önünde redif sesi var
    Namluların ucunda ölümün sesi!

    - Bir ihtimal daha var
    Umuttan da öte ölümün sesi!

    “Ölünün Kıyıları”nda dolaşır Şair. Ve nerdeyse ölümü arzular. “Önden Gidenler İçin” durup kıyıda ağlamak düşer Şairin Bahtına. Ve dilinde mersiye kıvamında, yarım yamalak sitem soslu sözcükler vardır.
    Onlar gittiler
    Yalnız bir yemin kaldı aramızda
    Ben şimdi bu yanda
    Kasılmış çıplak bir kurşun gibiyim
    Namluda.

    Onlar gittiler
    Topraktan bir işaret taşıyarak alınlarında
    Ben şimdi bu yanda
    Gerilmiş bir an gibiyim
    Doğumla ölüm arasına.

    Şair, geçen “her an, az az öldüğünün farkında” olarak, “saçlarını eskiterek” deneyim dolmaktadır. Bilgece ve kendinden emin bir tonda şöyle der:
    Ölümle tanıştıktan sonra anladım
    Sadece bir kimlik belgesi olduğunu yaşamanın
    Şair felsefî anlamda ölümün bütün varyantlarına dokunmuş, sanki “ölmeden önce ölmüştür.” “Sonsöz” şiirinde Hz.Peygamber(S.A.V) metaforuyla ölümü munisleştirir. Bir kavuşma vesilesi yapar ölümü kendine. “Dön! ” fermanının bir sebebi olarak görür ölümü. Ve,
    -Merhaba Ey Refik-i Ala!
    Der. Artık söylenecek söz, gerçekleştirilecek eylem kalmamışsa gitme vakti gelmiştir.
    Ve zaman döne döne
    Gelmişti başlangıç noktasına
    İlk yaratılış düğümüne

    Mahlûkatın var olduğu
    Yüzü suyu hürmetine
    Evrenin efendisinin
    Kavuşmak vakti gelmişti sevgilisine.
    Ölümsüzleşmek için ölmek gerekmektedir elbette. Bitmiştir yaşam. Geride kalmıştır, mal, mülk, derd-i maişet. Tertemiz ve açık bir alınla gidilmiştir musallaya.
    Ölüm muhakkak
    Ve ölüm mutlak
    Tek kapısıdır ölümsüzlüğün
    Gerçi “mahşerden önce mahşer halini yaşayan” Şair için “sonsuz susuzluk” çoktan bitmiştir. Çünkü o bu duygusunu şöyle dile getirmiştir, ölümü kafasında yendiğinde. Ve ölüm bahsinde son noktayı koymuştur:
    Ölüm bize ne uzak bize ne yakın ölüm
    Ölümsüzlüğü tattık bize ne yapsın ölüm

  • Refah Torlak
    Refah Torlak 09.07.2008 - 18:56

    Edebiyat Camiasının değerli bir mensubunu daha kaybetmenin derin teessürü içerisindeyiz,
    Ancak eminiz ki O güzel yüreği ile, İnsani kişiliği ile, Ruhen de güzel bir mertebeye erişti,
    Kendisine Allah'tan Rahmet, Ailesine, yakınlarına ve Camiamıza baş sağlığı diliyoruz,
    Unutulamayacak bir yıldız daha aramızdan kaydı gitti, Ruhu şad, Mekânı Cennet olsun,
    Şiir Dostları Duygu pınarı Grubu Adına RETOR / Refah TORLAK.

  • Refah Torlak
    Refah Torlak 09.07.2008 - 18:42

    Edebiyat dünyası Değerli bir emekçisini daha kaybetti,
    Tüm camiamızın başı sağ olsun, Kendisine Allah'tan Rahmet ve
    Başta ailesi olmak üzere Tüm yakınlarına ve Camiamıza baş sağlığı diliyorum
    Ruhu şad, Mekânı cennet olsun. RETOR

  • Kadir Albayrak
    Kadir Albayrak 09.07.2008 - 15:54

    'Öldü' demeye dilim varmıyor! ... Seni 'Biz kaybettik, şiir kaybetti,edebiyatımız kaybetti! ! ' Mekanın cennet olsun

  • Gültekin Altuğ
    Gültekin Altuğ 09.07.2008 - 14:58

    Allah gani gani rahmet eylesin.
    Erdem Bey, bu dünyada söyleyecek sözü olna ve sözünü dosdoğru söyleyen şairdi.
    Türk şiiri, aynı kuşaktan Cahit Zarifoğlu'ndan sonra da Erdem Beyazıt'ı kaybetti..
    Sebep Ey!

  • Eylül Çiçek
    Eylül Çiçek 09.07.2008 - 14:21

    Hani diyordu bir şiirinde ölü gibi yalnızım.Bizi de yalnız bırakıp gitti.Mekanın cennet olsun Erdem abi...

  • Nusret Akbayır
    Nusret Akbayır 09.07.2008 - 01:39

    ________________________________________________________

    MERHUM, Şair Erdem Beyazıt' a Yüce Mevladan Rahmet Diler,
    Dostlarına- Sevenlerine Ve Kıymetli Yakınlarına Sabır ve metanet
    Temenni Ederim./ Merhum Üstadın Mekanı Cennet Olsun./

    ' TÜRK ŞİİRİNİN ÖNEMLİ ŞAİRLERİNDEN BİRİNİ DAHA KAYBETMİŞ
    OLMANIN DERİN TEESSÜRÜYLE GERİDE BIRAKTIĞIMIZ BU GÜNDE,
    __ ŞİİR DÜNYASININ BAŞI SAĞOLSUN DERKEN, MERHUMUN AZİZ -
    HATIRASINI YAŞATACAK OLAN HER ŞİİR SEVER VE ŞAİRE DE -
    SAYGI SUNUYOR VE ESENLİK DİLİYORUM.' / Nusret Akbayır /
    ______________________________________________________

  • Mustafa Erol
    Mustafa Erol 09.07.2008 - 01:11

    Erdem BEYAZİT demek bana göre YEDİ GÜZEL ADAM'dan biri demek...
    Çünkü Erdem BEYAZİT,Mavera'yı çıkaran 7 güzel insandan birisidir ve bu yedi güzel adamın her birisi MAVERA demektir.
    Erdem BEYAZİT demek,EDEBİYATIMIZA YENİ SOLUK DEMEK.
    Erdem BEYAZİT demek,SEBEB EY demek.
    Erdem BEYAZİT demek,sözün özü ADAM demek.Hemde DAM GİBİ ADAM işte bu...
    Mustafa EROL

  • Ahmet Sandal
    Ahmet Sandal 08.07.2008 - 23:09

    BÜYÜK ŞAİR ERDEM BAYAZIT

    'Ölümsüzlüğü tattık, bize ne yapsın ölüm' diyen Şair'e rahmet olsun.

    Hemşehrim, hemşehrisi olmakla onur duyduğum,
    Şiirlerine hayran olup çağrısına hemen uyduğum,
    Ölüm haberini duyduğumda dona kalıp buyduğum,
    Bayazıt oğullarından bir bey Erdem Bayazıt Ağabey.

    İsmiyle mütenasip erdem sahibi, adam gibi adam,
    İnandığı yolda kararlı, cesur ve itikatı sağlam,
    Vakur yaşadı, istemedi ne şöhret ne ihtişam,
    Gür sesli Büyük Şair Erdem Bayazıt Ağabey.

    Kahramanmaraş, şair yatağı güzel bir memleket,
    Kısakürek, Zarifoğlu, Karakoç cümlesine bereket,
    Sana sözümüz olsun, nice şairler yetişecek elbet,
    Gür sesli Büyük Şair Erdem Bayazıt Ağabey.

    Dünya dediğin, koca kainatta nokta, küçücük bir daire,
    Herkes gün gelecek ölecek, kim bulmuş ki ölüme çare,
    Allah rahmet eylesin tüm geçmişlerimize ve büyük şaire,
    Bayazıt oğullarından bir bey Erdem Bayazıt Ağabey.

    Ahmet SANDAL

    Erdem Bayazıt, Büyük Şair. İçten geldiğince, tabi ve gür sesli haykırışların sahibi. Geçen hafta Hakk'a yürüdü. Allah rahmet eylesin. Bir hemşehrisi ve şiir yolunda yürüyen bir kardeşi olarak, anısına bir şiir kaleme almak şahsıma nasip oldu. Bu vesileyle de Erdem Bayazıt Ağabey'e, Yüce Allah'tan rahmet diliyorum. Allah tüm Ümmet-i Muhammed'i imandan ve birlikten ayırmasın. Amin.

    Ahmet SANDAL
    08.07.2008, Ankara

  • Şükriye Göçer
    Şükriye Göçer 08.07.2008 - 21:56

    Edebiyat dünyamızdan bir yıldız daha kaydı. rahmetler olsun Erdem Beyazıt.
    Geriye bıraktıklarınla yaşayacaksın.

  • Salim Kanat
    Salim Kanat 08.07.2008 - 20:25

    E_y Sebeb Ey diyen ağabey
    R_uhun yücelerdedir umarım
    D_ahlin çoktur dünya görüşümde
    E_y sebeb olan şiirin güzellik kazanmasına
    M_adem sevdirmiştir Rabbimiz gönlümüze
    B_irgün buluşacağız ebediyet âleminde
    A_hımız gidişine.. acziyetimizden
    Y_oksa temiz geldiğin gibi tertemiz gittiğin öyle belli ki,
    A_hirette umulur ki dünyadakinden iyidir hallerin.
    Z_ordur kesişmesi yolların yazılmadıkça kaderce
    I_rmağı aynı değilse insanların
    T_a Mavera'ya uzanan çizgi değilse yolcunun yolu

  • Samiha İkbal
    Samiha İkbal 08.07.2008 - 19:08

    Kanatları şiir olan güzel adam,

    Bir gün öleçeğim biliyorum
    Bunu her an ölür gibi biliyorum...

    'Doğumum, hayatım ve ölümüm alemlerin Rabbi olan Allah içindir'

    Gün olur toprak uyanır
    Ağaç uyanır uyanır böcekler
    Sarı bozkır titrer çıplak dağlar yeşerir
    Gök yıkanır kirli dumanlardan
    Su coşar deniz kabarır canlanır ölü şehirler...

    Mekanın cennet olsun.. Bize ey demeyi belleten güzel adam...
    Ölümü hayata döndüren şair...

  • Bora Aslan
    Bora Aslan 08.07.2008 - 16:35

    dönüşüyle, yeryüzünden bir şair daha eksildi. bir başkası şair doğmuş olmalı, bayrağı teslim alacak bir yeni mısra düşen... o'nun huzurunda, bembeyaz kıyılarda, o an hiçbir işimize yaramasa da yalnız bir iletişim, bir tanışmışlık ibaresi olarak kalubeladan, birbirimize, avazımız çıktığı kadar bağırabilmek, çığırabilmek dileğiyle...şiirlerimizi...bütün şiirlerin yazılma sebebine...bütün şiirlerin sahibine doğru... rahmetini eksik etmesin, en rahmetlisi...

  • Oğuz Düzgün
    Oğuz Düzgün 08.07.2008 - 15:56

    GÜNEŞÇAĞ SAVAŞÇISI

    “Onlar gittiler

    Giderken bir muştu gibiydiler”

    Böyle diyordu gönül insanı Erdem Bayazıd, sonsuzluğa yürümeden önce. Ölmeden önce ölünüz emrine harfi harfine uymuş diri yüreklilerden biriydi o. O bir Güneşçağ savaşçısıydı adı üstünde. O da gitti ve giderken o da sonsuzluktan haber veren bir muştu gibiydi. Çünkü mısra mısra müjdelerinde yokluğu mağlup etmişti hep ve sonsuzluğa davet etmişti herkesi. Çağcıl insanın çoğu zaman düşünmediği, hatta anti aging felsefeleriyle hafife bile aldığı; ama aslında hakkındaki soru işaretlerinin mutlaka cevaplanması gerektiği ölüm gerçeği hakkında bakın neler diyordu şâir:

    Kabuğunuza çekilin yorganınızı çekin üstünüze

    Kalsın titrek ve mavi elleriniz

    Bekleyin geliyor ölüm usulca

    Usulca girer koynunuza.

    Biz çoğunlukla ölüm şairi olarak Cahit Sıtkı’yı biliriz. Elbette onun şiirlerinde ölüm teması ağırlıklı olarak işlenmiştir. Ama her şâir aslında diğer insanlardan mutlaka daha fazla ama kendi değer ölçülerinin mütevazi sınırları içerisinde muhakkak ölümden bahsetmiştir. Çünkü bengi bir yaşam isteyen şâirin ruhunu, şu kısa ömür doyuramamaktadır. Zira duyguların hendesesinde hesaplar sonsuzluk ölçekli yapılır. Hele şâirler için boyutlar arasında her hangi bir sınır yoktur. Geçmişle gelecek, başka başka ruh dünyalarıyla ölüm ötesi hayat, onların yürek gezegenlerinde sarmaş dolaştır.. Şairlerin hislerine herhangi bir sınır konulamaz. Aslında şiirin en birinci malzemelerinden olan söz sanatları ve bunların içinde epey bir yekün tutan mübalağa sanatı, ruhun dizginlenemeyen sonsuzluk arayışlarının kelime düzleminde hafif bir yansımasıdır. En yenici şiirlerde bile şairlerin bu şuuraltı arayışları kendini belli eder.

    Üstelik şiir, eski tarihlerden beri, hatta düz yazıdan da daha önceleri ebediliğin bir aracı olarak kullanılmamış mıdır? Binlerce yıl öncesinden bugüne kulaktan kulağa yayılmış olan halk hikâyelerimiz, türkülerimiz ya da destanlarımız, hep şiir formlarında söylenmiş sözlü ürünler değiller midir? Hatta çocukluğumuzdan beri okul sıralarında, duvarlarda görmeye alışık olduğumuz bütün o yazılar, manzum değiller midir? Demek ki her insanın ruhunda var olan sonsuzluk isteği, bir şekilde kalıcı eserler oluşturma emrini veriyor biyolojik yapımıza. Beynin nöronları, ruh cevheri, kalbimiz ve bütün latifelerimiz el ele verirlerse eğer, ölümsüz eserler ortaya koyabiliyorlar. Eski çağlardan beri insanlık, ölümsüzlüğü şiirlerle yakalamaya çalışmış. Aslında bu durum, basit bir biyolojik yapıya sahip olduğunu düşündüğümüz karıncaların ölüme karşı direnişiyle paralel bir refleksin ürünü. Bu biyolojik yanımızın titrek bir dürtüsü kimilerine göre… Ama bir de çoğu zaman es geçtiğimiz, bizi o karıncadan tefrik eden sonsuzlukla ilintili bir yanımız vardır ki, aslında bu veçhemiz, sonsuzluktan muştularla yüklü mısraların cevelan ettiği debisi yüksek bir ilham nehrinin yatağıdır.. Her yürekte az çok sesi duyulur bu latifenin. Ama şâirler, bu yürek seslerini, karınlarından konuşmasını beceren insanlar gibi yüreklerinden konuşarak satırlarına dökmeyi başarmışlardır. İşte bu şâirlerin en önemlilerinden birisi de Erdem Bayazıt’tır. O açıkça yürekten, çoğu zaman ruhtan konuşmasını bilmiştir. Şu aşağıdaki mısralar ruhun tatlı dilinden değil de nereden süzülmüştür?

    Dirilmek yeniden

    Yerin uyanması gibi kımıldaması gibi toprağın

    Bulutları yarması gibi gün ışığının

    Yağmurun ansızın boşanması

    Binlerce kuşun bir anda parlaması havalanması

    Erimesi gibi karların ve buzulların

    Patlaması gibi dal uçlarında tomurcukların

    Her şâir ölümün farkındadır farkında olmasına ama ölümden sonrasının karanlığını her şâir aydınlatamaz. Bunun için iman güneşi gerekir öncelikle. Amentüdeki imanın şartlarına inanan herkes, eğitimi ne olursa olsun ölüm gerçeğiyle bir şekilde başa çıkabilmektedir ruh dünyasında. Ama ahirete inanmayan bir insan için ecel, tamamen yok oluşun adıdır. Ölüm onun için bütün sevdiklerinden sonsuza kadar ayrılışın, karanlıklara yuvarlanışın adıdır. Ona göre, hayat aynacığında yansıyan bütün ışıklar, o aynanın bizatihi kendi malıdır. Aynadaki yansımalar yok olduğunda, ayna da yok olmuştur olacaktır. Ya da ayna yok olduğunda o ışıklar da yok olacaktır. İşte bu önermelerde var olan paradokslara Erdem Bayazıt hiçbir zaman düşmemiştir. O bir “Güneşçağ savaşçısıdır” çünkü

    Aynadaki yansımalar, güneşin ışınlarının tecellisinden başka bir şey değildir ona göre.. Ve bizler de o ebedi güneşin maddi evren aynasında tezahür eden ışınlarının farklı tonlardaki yansımalarından ibaretiz. Aynanın kırılması ya da bir şekilde yansımaların kesilmesi, aslımızın yok olması anlamına asla gelmemektedir. Zaten aslımız, manamız ve değerimiz olan bütün renkler, ışıklar o güneşin zatında sabittirler. Asla kaybolmamışlardır, kaybolmayacaklardır da. O Sonsuz Güneşin “en güzel isim” ışınlarının yansımalarından ibaret olan düşüncelerimiz, duygularımız, yaşantılarımız kısacası her şeyimiz, bâki kalacaktır, asla hiçbir özelliğimiz yok olmayacaktır. Yok olan aynalardır, asıllar ise her zaman sabittir. Ve bir “Güneşçağ savaşçısı” asla yok olmayacağını çok iyi bilir. İşte asrın Güneşçağ Savaşçılarından olan Erdem Bayazıd da aslına, Güneşler Güneşinin sonsuzluğuna döneceğini çok iyi biliyordu. Ve her Güneşçağ Savaşçısı gibi o da sonsuzluk ülkesinin saraylarına doğru yelken açmıştı ardında şu bengi mısraları bırakarak,

    Şu bizim atımızdır deniz hipodrom

    Nehrin yatağını öp sen ey savaşçı

    Birikinti gölleri geç apartmanları geç kaldırımları

    Bir bir ayıkla mezarları.

    Güneşçağ öncüleri yolları tuttu dua erleri tuttu

    Yüzleri Mekke ülkesi gözleri Medine çeşmesi

    Elleri altınçağ mimarı

    Erdem Bayazıd, şiirleriyle, mefkuresiyle yaşamaya devam edecek etmesine ama bizler de onun şiirlerini, ideallerini yeni kuşaklara aktarmayı bir görev bilmeliyiz. Gençliğimizi geç olmadan Erdem Bayazıd gibi şâirlerimizin sevgi kokulu mısralarıyla tanıştırmamız gerekiyor. Çünkü sevgisizliğin, ahlaksızlığın ve şiddetin yegane reçetesi, aşağıdaki kırık dökük dizelerimde de ifade etmeye çalıştığım gibi Erdem Bayazıd misali şâirlerimizin sevgi kokulu mısralarında saklı değil; aksine ayan beyan ortadadır..



    Her yarının güneşi

    Bugünden ekilir unutma

    Ve her günü aydınlatan

    Bir başka şâirin ruhudur

    Güneşler ekilmeden toprağa

    Filizlenmeyecek altınçağ

    Ve gülemeyecek,

    Kölemen kaderli bebeler

    Güneşçağ savaşçılarının

    Sevgi kokulu mısralarıyla tanışana dek…

    Oğuz Düzgün (www.edebigazete.com, www.habersaati.com)

  • İsmail Karaosmanoğlu
    İsmail Karaosmanoğlu 08.07.2008 - 15:43

    ERDEM BEYAZIT
    sebeb ey şairi.olgun ve mert ses.cihangir imparatorluğun YİĞİT SESİ.TOK SESLİ ŞAİR.ŞİİRİ CİHADA ADAMIŞ BİR KAVGA ERİ.sebeplerin sebebine sığınan şair.şiiri iman ettiren neslin bölük komutanı..Necip Fazıl soyundan Maraş'ın MEDARI İFTİHARI.Sürüp gelen çağlardan bir alperen.bir dost kucaklaşması.Anadolu insanının kente çağrısı.bir çığlık bir niyaz.Zulme dur deme savaşın büyük doğu davasının emanetçilerinden.Fetih devasına bir ulu batlı.
    Diriliş neslinin ilk örneklerinden. Yedi güzel adamdan biri.Diriliş neslinin yüz akı.edebiyat kalasının başkomutanlarından.Ölmeden ölen bir kahraman.ölümsüzlüğe ermiş.Risalelerle gökyüzünü kuşatmaya adanmış bir ömür.İslam halklarının yalnızlığını risalelerle yok etmeye çabalan ben de buradayım biz de buradayız diyen biri.İslam dünyasının varolma mücadelesinde ben de varım diyen bir dava eri.