takatinin kalmadığı yorulmuşluğunu, sesin kısılasaya kadar attığın ama kimsenin duymadığı çığlıklarını, tüm çabana rağmen devam ettiremediğin yaşamını, çıkamadığın soğuk karanlık kuyu diplerini, içini kaplayan koyu karanlığını ve çaresizliğini birileri görsün duysun istersiniz ki bu durumu yaşarken görmenize bile gerek yok. yeterki birileri farketsin, siz yaşarken farkedilemeyen bu yaşamınızı...
bazen bol ışık gerekli, karanlık gecenin sonuna doğan güneş gibi... bazen dalgınlıği bitiren toslama gibi sarsıntı... bir cümle,bir hikaye bir film, bir bakış...
yolumda yürürken yanımda , önümde, arkamda kisaca güzergahımda bana eşlik edenler olsa da yalnız yürümeyi, yalnız olmayı, yalnız kalmayı öğrendim, çok zor bir süreçti yaşadığım. uzun zaman kalabalık bir ailenin, yaşantınin parçası olarak yaşamak benlik algıma yanlış mesajlar vererek beni yaniltmis olsa da.gecip gidiyoruz ve geçip gidiyorlar...incitmeden yapabilsek keşke.
dışardan ıslak,içerden buğulu camdan şehre bakıyordu, güneşin batışıyla montunu giydi,şemsiyeye uzanan elini çekip kalın büyük atkısını kavradı...hızlıca botlarını giyip, atkıyı başına dolayıp, yağmur bulutlarıyla iyice kararmış caddede yürümeye başladı.
minik ve hızlı damlalar yüzüne doğru çarparken soğuk havayı yüzünde daha iyi hissediyordu... '
şehirde kaybolmak böyle birşeydi kimsenin kalbine dokunmadan bedenlere çarpıp hızla yürüyoruz sağlı sollu' diye düşündü.
varolduğunun tescili gibiydi kalabalıkta yürümek ama bir o kadarda kendi iç alemiyle yüzleşmenin kendi iç kalabalığını görmenin
'gördüğünüz kadarım, siz de gördüğüm kadar bu bile keder olarak yeterli' diye mırıldandı.
aptallığın 50 tonu... fark sadece zeka seviyesine göre. değişkenliği ise sonuçta herkes aklı çapında aptallık yapar. değişmeyen ise sonucun aptallık olması
uğruna dağ delmeden, çöle düşmeden de. gösterilir, sevilir. sevgi ekmeğini bölüşmenin rahatlığında,yere düştümü öpüp başına koymanın endişesinde. çıkmışken kuyuya tekrar inip ayakabında su taşıyıp bir köpeğe içirmenin kaygısında saklı. su gibi aziz, ekmek gibi kutsal.
emek verirsin, özen gösterirsin, zaman ayırırsın.
kadınlar yazmalı, anlatmalı artık sevgiyi. göstermekle öğrenemedi dünya.
Ey duymayan insanı,
Ey hayat dedikleri büyük kusur.
....
Ey kimselere değişmediğim
Ayrılığın neden bunca ağır?
Hani adalet?
Bir kasım'dan öteki kasım'a
Bir yanım kör bir yanım sağır.
Birhan K.
takatinin kalmadığı yorulmuşluğunu, sesin kısılasaya kadar attığın ama kimsenin duymadığı çığlıklarını, tüm çabana rağmen devam ettiremediğin yaşamını, çıkamadığın soğuk karanlık kuyu diplerini, içini kaplayan koyu karanlığını ve çaresizliğini birileri görsün duysun istersiniz ki bu durumu yaşarken görmenize bile gerek yok. yeterki birileri farketsin, siz yaşarken farkedilemeyen bu yaşamınızı...
asıl sorun
asıl sorunun ne olduğunu bulamamak...
bazen bol ışık gerekli, karanlık gecenin sonuna doğan güneş gibi...
bazen dalgınlıği bitiren toslama gibi sarsıntı...
bir cümle,bir hikaye bir film, bir bakış...
yolumda yürürken yanımda , önümde, arkamda kisaca güzergahımda bana eşlik edenler olsa da yalnız yürümeyi, yalnız olmayı, yalnız kalmayı öğrendim, çok zor bir süreçti yaşadığım. uzun zaman kalabalık bir ailenin, yaşantınin parçası olarak yaşamak benlik algıma yanlış mesajlar vererek beni yaniltmis olsa da.gecip gidiyoruz ve geçip gidiyorlar...incitmeden yapabilsek keşke.
?si=wPcVdtOBl2gYt7cG
joan baez - blowin' in the wind
dışardan ıslak,içerden buğulu camdan şehre bakıyordu, güneşin batışıyla montunu giydi,şemsiyeye uzanan elini çekip kalın büyük atkısını kavradı...hızlıca botlarını giyip, atkıyı başına dolayıp, yağmur bulutlarıyla iyice kararmış caddede yürümeye başladı.
minik ve hızlı damlalar yüzüne doğru çarparken soğuk havayı yüzünde daha iyi hissediyordu... '
şehirde kaybolmak böyle birşeydi kimsenin kalbine dokunmadan bedenlere çarpıp hızla yürüyoruz sağlı sollu' diye düşündü.
varolduğunun tescili gibiydi kalabalıkta yürümek ama bir o kadarda kendi iç alemiyle yüzleşmenin kendi iç kalabalığını görmenin
'gördüğünüz kadarım, siz de gördüğüm kadar bu bile keder olarak yeterli' diye mırıldandı.
kendinden başka duyan olmadan...
"hic atışını duymadigim kalbin üstüne başımı yasladim"
aptallığın 50 tonu... fark sadece zeka seviyesine göre. değişkenliği ise sonuçta herkes aklı çapında aptallık yapar.
değişmeyen ise sonucun aptallık olması
uğruna dağ delmeden, çöle düşmeden de. gösterilir, sevilir. sevgi ekmeğini bölüşmenin rahatlığında,yere düştümü öpüp başına koymanın endişesinde. çıkmışken kuyuya tekrar inip ayakabında su taşıyıp bir köpeğe içirmenin kaygısında saklı.
su gibi aziz, ekmek gibi kutsal.
emek verirsin, özen gösterirsin, zaman ayırırsın.
kadınlar yazmalı, anlatmalı artık sevgiyi. göstermekle öğrenemedi dünya.