hava boşluğunda şiir de yok sanırım :)) kimse beni tanımıyor resimlerini gördüğümü sandığım kişileri bile tanımıyorum bir de müzisyen var söyledik şarkıydı bitti
bir de ben eve gidip kitap okumak istiyorum örneğin
herşey var evde sen tam bir bütünsün karakterinle sevginle hayallerinle iyi de bir gün
ama bütün dünyayı geride mi bıraktın bir de şarkı çalar mısın yoksa artık bütün bu sahne boş mu
bunu sürekli düşünmeye yatkın biri değilim diyelim ki
bu konuları yazdım
bu konular sembolik olarak her şeyi bir sembole dönüştürdüğünde senin için küçük bir semboldüm
örnek olarak hiçlere karıştım sen de sembol olarak büyüdün
Seni karanlıkta buldum sarının umudu yoktu ışıktan yalnız bir günün provasıydı aynalar
Kaçtığın anda tabana kuvvet yakalarken havadaki kuşları asırlık ve bin asırlık diye ayırıp günü
Hissettin dokunduğumu Anladın uykumun soluk rüyasından Beni tanımıyor senin kadar
Sen sus Kahraman Aşık sen biraz daha yakındaki kayık hey sen aklın son durağında hanımhanımcık
Yanına gelen bayramlıklar daha dün benden uzak bir pencereden rüyama daha bugün suçlunun izinde fenerle aklıma
Neydi o şarkı
Artık gerçek olmayan hayaller bayramındayız artık kiminin pusuya yattığı günleri siliyoruz tarihten Artık senin adın bilmecelerde bulundu benim yanımda olmaman sorun değil
Belki bir tabloda benim adımı arayan şaşkın tavuk belki yine umut zaten yok diye haklı şefkatini arayan annesinin belki yine korkak bir sorunun mert cevabında yokluğun
sessizlik konusu önemli
sessizlikten geriye bir sessizlik kaldı mı
hepimizin kitabı olsun
susmak ayrı bir konu olsa da geriye bir sessizlik kaldı mı
ben 3 saatlik sessizlik konuşması yapmış oldum şiirle
sen buna ses diyorsun
ses duymak diyorsun
neden konusu sessizlik olsun
her konu bir diğerinin sesi olsaymış sessizlik diye bir konu kalmazmış
bu konuya muhtaç olmayan ben değilim öyle mi
neden susabildiğim halde sessizlik kelimesi muhtaç olan ben olayım yani
diğer açıdan şeytan
sürekli anlatınca da sapıtmış biridir
bu neden sanat olsun geriye sessizlik kelimesi bile kalmadıysa
Allah senin benim ilmime muhtaç değil
sağladığı sessizliği bozunca her konuya bir kulp olan da ben değilim zaten
demek ki içinde harfler olması önemli olan bir kitabın var
sen bunu temsil edemiyorsun
aramızda olması gerek miydi
o konu artık sessizlikmiş
beni ilgilendirmediği halde sorulanlar hep cabasıymış
ben de evde bu durumda değilim
daha gerçekçi bir çaba oluyor diye
konusu
her gece olduğunda -ağırlaşan bir düşmüş okumak artık
bu okula gidip öğrenecekmiş okumayı daha
yani ben
bilmediğim her şey gerçek olmuş
ben de kalpten bir seçim konusunda daha aciz kalmışım
yalnız kalmışım
çok güzel bir şarkıymış bu yine de
unutmamışım
unuttuğum her şey neden gerçek olsun acaba
geriye "şarkı" diye bir kelime kalmış
o da yokmuş artık
halâ ne soruyormuşsunuz bilmiyorum
şiir ayrı konu
şarkı ayrı konu yani
o yüzden de
aramızda bir şarkı kalmış mı
geçmişin yükü diyorsanız da
beni hiç ilgilendirmiş mi
bu boyayı allah sürmüş
sıbgattallah
okuyoruz
bu şiir olsa
neyse
aynı konu diyor
beni hiç ilgilendirmemiş gibi bana başka bir sanat alanı açıp zihnimde bana ne diyor olabilirsiniz yani zaten
o açıdan deli olmamak mümkün
ama siz ne diyor oldunuz
ortaya çıkan veya çıkacak tablo beni ilgilendirmemiş bile
öyle mi
bu boyayı allah sürmüş
sıbgattallah
okuyoruz
bu şiir olsa
neyse
aynı konu diyor
beni hiç ilgilendirmemiş gibi bana başka bir sanat alanı açıp zihnimde bana ne diyor olabilirsiniz yani zaten
o açıdan deli olmamak mümkün
ama siz ne diyor oldunuz
ortaya çıkan veya çıkacak tablo beni ilgilendirmemiş bile
öyle mi
bir şiir
bir sanat eseri
beni zerre kadar ilgilendirse bana yeter
bir de oturmuş burada hesap veriyorum kendime
demek ki sembolik olarak da daha doğru konulara değiniyorum
ben
ayrıca da
siz sembolik canavar olarak yürüseniz de
benim hayatımı kolaylaştıracak bir konuyu dahi aynı anda ağzımıza almış olmuyoruz
herkes üstüme yürüse de
ama sembolik olarak bu size oluyor
sanat eseri sizin olsa da
ben gene de kağıt üstündeki kaderi seçmiş oldum mu şimdi
hayır
demek ki zerre kadar da olsa beni ilgilendirmesi lazım seçmem için
şimdi
diyelim ki hepimiz de allah tan korkuyoruz
yazılı konular var ki
kendini seviyorsan
aşka aşıksan
allah korkusu da taşıyorsan
...
hallolur
ve üstesinden gelemeyeceğin milyonlarca başka konu var dünyada
sen basit diye bu konuyu seçmişsin herkes gibi
ben de bütün konuları yazıp kaderi seçmişim kağıt üstünde
benim allah korkum daha gerçektir gene de
bu açıdan
hava boşluğunda şiir de yok
sanırım :))
kimse beni tanımıyor
resimlerini gördüğümü sandığım kişileri bile tanımıyorum
bir de müzisyen var
söyledik
şarkıydı
bitti
bir de ben eve gidip kitap okumak istiyorum
örneğin
herşey var evde
sen tam bir bütünsün karakterinle
sevginle
hayallerinle
iyi de bir gün
ama bütün dünyayı geride mi bıraktın
bir de şarkı çalar mısın
yoksa artık bütün bu sahne boş mu
bunu sürekli düşünmeye yatkın biri değilim
diyelim ki
bu konuları yazdım
bu konular sembolik olarak her şeyi bir sembole dönüştürdüğünde
senin için küçük bir semboldüm
örnek olarak hiçlere karıştım
sen de sembol olarak büyüdün
artık hava boşluğunda şiir yoktu
ama
internet vardı
internet daha çok benim bence gene de
diyelim ki beğendiniz şiirimi
bir de peygamberler tarihini okudunuz
tavsiye ettim diye
bazı konular da tam anlaşılmadı ama sorun yok
okumak sonsuz bir yolculuk
şimdi bir konu "okumak iyidir"
bu ortak bir dil
biz bu ortak dili kurmuş olduk
bir kaç kurala uymuş olduk
evet
okumak iyidir dediğin konuya ben kitap diyorum
sen kitap diyorsun
okumanın anlamını ne verecek artık
bizim anlaştığımız tek bir konu daha olabilir mi bu nedenle
aramızda o şiir dışında bir iyi niyet sembolü kalır mı sizce
şiirin açıklaması da
Allah bize adını belletmekten yorulmuş
tek bir adım atmadığı halde
kendi etrafında döner gibi
oysa ki zaten çoktan biliyoruz diye
çarptığı engelleri
sevmiyor bence
AMA PEYGAMBER TARİHİ OKUYUN
bana böyle emredildi -şiirimin içinden çünkü
ŞİİRİMİ BEĞENİN YETER BANA
yani elimizde kitaplar
cennet korkusu
bir tek kitap yok
herkes cennet diyor
bi yere kadar sabrım
.....
SON ŞİİRİMİ BEĞENİN -bana yeter
Seni karanlıkta buldum
sarının umudu yoktu ışıktan
yalnız bir günün provasıydı aynalar
Kaçtığın anda tabana kuvvet
yakalarken havadaki kuşları
asırlık ve bin asırlık diye ayırıp günü
Hissettin dokunduğumu
Anladın uykumun soluk rüyasından
Beni tanımıyor senin kadar
Sen sus Kahraman Aşık
sen biraz daha yakındaki kayık
hey sen aklın son durağında hanımhanımcık
Yanına gelen bayramlıklar
daha dün benden uzak bir pencereden rüyama
daha bugün suçlunun izinde fenerle aklıma
Neydi o şarkı
Artık gerçek olmayan hayaller bayramındayız
artık kiminin pusuya yattığı günleri siliyoruz tarihten
Artık senin adın bilmecelerde bulundu
benim yanımda olmaman sorun değil
Senin adın neydi
Selâm
anımsamak komik olmadı
izlemek fayda vermedi
umutlar da karanlığa gömülmüştü rüyalarla
Belki bir tabloda benim adımı arayan şaşkın tavuk
belki yine umut zaten yok diye haklı şefkatini arayan annesinin
belki yine korkak bir sorunun mert cevabında yokluğun
Yoksun
Selâm
Tarafını bilmediğim davetler
Yaradana sunmadığım hizmetler
bekleyenler arasında kıymetsiz hitaplar
Bir ışık yaksın diye bağıran cansız yarınlar
Onlar var artık aklımda
küçük bir satıra sığmış ayakkabın
çantanda birikmiş kitapların
onlar yok yarın da
Benim sevgimi tartan terazide tarzın
kendi yakınında bulduğun bir anımdan düşünce ağızlığını
Baksana biraz dışarıya
çık soluk al da dön
Demezler sana
dün tüfekle kovalayamadı diye bu başına gelenler
korkma onlar dün de vardı yazgında
sen kelimelerle ağla
gözyaşımı anladığında ara beni
Kaç gün soracak duyarlı kedi kalbini
kaç günümüz kaldı sandın dünden beri
Akıl oyunu bunlar
ver elini
Takmıyorum kafama ama duygusal eksiklik başımda ağırlık yapıyor
Yarının rengini hep bir tek kendi farkım biliyor
yazmakla bitmiyor ama korku
saçma olduğundan yarın yine bir gün beni unuttuğun yerde
tek suçlu sen
tek aptal ben olduğumda
Işıkları kapatın