kaç senelik yola çıkıyor bu gidiş
bu bekleyişin sonunda
gözlerim hep aynı noktayı dövüyor
cevapsız çağrılar birikiyor telefonda
kime baksam biraz eksik
bırak öyle bilsin zaman bizi
sarı mevsimleri geç
geç şu kalabalığa dalan
korna seslerini
boynundaki şu siyah ben
sesi kesilsin diye galaksinin üstünü çiziyorum
ölüyor müjgan
yüzümde çarşaf çarşaf medeniyetsizliğin terimiyle savaşıyorum
suyun yüzüne kırbaçla vurduğum zamanlarda
eskimişti dünya
aynı imhayı çiğneye çiğneye
patlatırken ağzımızda
yırtıklarımızı dağıttık komşu çocuklara
bir hayli zaman geçti
yaşlı bir balıkçının ağına takılalı düşlerim
sonra denizle konuşmaya başladım
zaman geçti
gökyüzü olmak istedim.
gergedan boyunlu tavşanlar at koşturuyor sahnede
zarlar hep üçün birine takılıp kalıyor
zehirli çiçekler açıyor pencere önünde
dilin kemiği kırdığı yerdeyiz
bir cinnet anıdır oysa, en çok seven kaybeder
kuru bir toprağa gömersin çiçeği
sonra büyümesini beklersin
ve bir düş yorgunluğu eriyip durur içinde
zamansa biler dişlerini durmadan
fazla uzun sürmez bu bahçedeki yasemin kokusu
birazdan akşam çökebilir bütün
bu güzelliklerin üzerine
bu avangart sesim
duvarlara çarpabilir
sesi kısılıyor kalbimin ünzile
yüzüme, solgun fotoğraflardan kalan
güneşli desenler çiziyorlar
gülmeye çok yakın ağlamaklı
bir haritada
şiir kendini ezberletiyor her akşam
kırmızılar giyinip geliyorum sana
çatısız bir ev olma telaşlarım oluyor anlamıyorsun
geniş bir balkon çiziyorum duvarlara
uykuda yakalıyorsun beni
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!