Tozlu Raflar Şiiri - Özge Özgen

Bir hayli zaman geçti
Yaşlı bir balıkçının ağına takılalı düşlerim
Sonra denizle konuşmaya başladım
Zaman geçti
Gökyüzü olmak istedim.

Güzeldi mavi olmak
Gülümsedi deniz.

Sonra kuşları özgürlüğüne bıraktım
Onlar uçup gitti,
ben baktım arkalarından

Çok zaman geçti
Eskidi eşyalar
Kapılar gıcırdıyor mesela.
Aynalar kırıldı yüzümde

Tozlu raflara kaldırdım yalnızlığımı
Adımı karanlık sokak aralarına bağışladım
Yüzüm de eskidi zamanla.

Sonra tinerciler gençliğimi resmettiler
Islak ve nemli duvarların üstüne.
"Bu ben değilim," dedim
Güldüler

Sarhoşlar sol omzuma dokundu
Bağırdım
Duymadılar bile
Ben de duymadım sesimi.

Sonra sokak arası kaldırımlara
şiirlerimi yazdı şairler
Onlar da eskidi, dedim içimden

Adım bile yoktu
Ben yoktum hiçbir satırda.

Güldük denizle beraber
Mavi mavi küfrettik şairlere
Bir hayli zaman geçti
Sonra adım yalnızlık oldu

Kuşları unuttum, yüzümü çizdim
denizin üstüne
Gemiler gelip geçti üstümden
Öldüm kaç kere
Ama öldüğümü kimseye söyleyemedim...