Begonviller Şiiri - Özge Özgen

Ben öyle hikâyede anlatıldığı gibi
bir kadın değilim
Begonvillerin kokusunu da bilmem
Yastığımın altına sakladığım
çakıl taşlarım vardır
Deniz kenarından korkarım
Girmem içine.
Uzaktan bakarım hep

Kimin kalbi kırık, kiminin dili yalana
tezgah açmış.
Kimi de kendi uydurduğu bir hayatın içinde dalgasını geçiyor sözde

En kötü huyumdur güvenmek
Ve hep tadını kaçırırım sevmelerin
Verdiğim değerin ölçüsünü de bilmem

O yüzden, kaybetmeye meyilli bir kalbim
olduğu gibi,
Yüzsüz insanlara sırtımı dönme gibi
kötü alışkanlıklarımda olmuştur zamanla

Geceleri geç uyur, sabaha erken kalkarım
Hayat bu ya,
Güneş tam yüzümün ortasına vurur sıcağını
Ben yağmurla karışık
Kirpiklerime yerleşen hüzünle yaşarım

Kimse bilmez!

Sen bile..