Bitli Sahne Şiiri - Özge Özgen

şiirin altından geçiyorum
üstünden de çok geçmiştim
belki bilmezsin sen hüseyin
derin imgeler uzun nehirlere benzer
gereksiz bir kırmızının gelip üstüme oturması gibi

suyu uyandırın
bu tavanlar hep küf
bu yerler hep bataklık
gül bahçelerinde küstüm furyası derinleşiyor

karnım açıldı az önce
karnım kapandı az sonra
içimde dölleşen iltihap böcekleri
terimi silmiyor

ses, yağmurun sesi
geçmişime bir nokta daha

ispirto kokusu, sardunya kokusu derken
galaksinin üzerinden geçiyorum
huyum suyum değişti hüseyin
yiyorsa alt kata inelim
ve sen beni bu cihazdan çıkar

geceleri gözlerin düşer aklıma
gündüzleri bakkalın önünde sevişiriz
esmer dudaklarında kırık notalar
ünlemsiz korkular
şarap ve insanda gök yutkunması

ellerini ararım en çok
yüzünü hatırlarım yıllar öncesinden
ben seni severken işte
filler karıncaların altında linç

"eyy" derken burada -cümleyi yerine koymadım henüz-
üstsüz bir ünlemde durmaktayım

heyy gözlerini uykuya yamayan kâhya!
abdestin yoksa, uzanma suya
imge çok derin
anlayamazsın

yemin ettim; yamalı cümlelerin,
fildişi kirpilerin
yasadışı şiirlerin tanrıçası olacağım

hem bak, bilumum seviyede
keneler uçuşuyor derimde
-annemden o son tokadı da yedim-

yaşasın flamenko
yaşasın kurt böceklerindeki "bitli sahne"
favorim sensin.