Cesaret Şiiri - Özge Özgen

zaman başlıklı bir ağrıydın sol omzumda
içimde çöllesen bir ağacın
önünde durup
suyun öylece akıp gitmesini bekledim

kendimi buruşturup attığım üçüncü katlardan
ellerimi tekrara sardığım
her imgeye bir şiir düşüyor sevgilim

avuçlarımda kül ve yağmurdan kalma
bir ıslık gibisin
biraz eksik
biraz fazla

küstah bir soğukluk yatağımda
eski bir yaraya çöküyor çoktandır
içini gösteren hırkalar sıcak tutmuyor

yüzümde seyirip duran bu sol gözüm
sol kaşımdan
önce batıyor tırnağıma bir anlasan

bir anlasan, gözlerin turkuaza
dönüyor her akşam

bir ara, yorgun düşüyorsun
kitaptaki sevişme sahnesini anlatıp
duruyorum sana
sevmedin beni savaştık biz aslında biliyorsun

ağaç kabuklarını eşeleyen bir yarasayı
aşka inandırmak istediğim doğru
ve alışmak böyle bir yaraya
beni daha bir insan yapmıyor aslında

ben her gün, yüzünün kuduz bir hayvan gibi
öldüğünü
gördüm o eski bir avluda

yine de ses geçirmedim

dalda bir yaprak asılı kalmış
rüzgarını bekliyor
bir deli cesareti çekip alsın seni
dışarıya
için içimi çok acıtıyor.