Cümle İstilası Şiiri - Özge Özgen

sesi kesilsin diye galaksinin üstünü çiziyorum
ölüyor müjgan

yüzümde çarşaf çarşaf medeniyetsizliğin terimiyle savaşıyorum

diyorum ki, pedofili gözlerindeki o son pişmanlıklar
o son kırmızı
o en son kırılan dal
her halükarda üstüme bulaşan incir yaprakları

diyorum ki, başını koyduğun o lekeli yastık annenden kalma
sırtında kırılan odun parçaları babandan
o muhteşem cümle ihtilasına uğratan çekirgelerin de
çimlerde hakkı var

ve biz saçkıranlar olarak
bir türlü
saymadık kaçı kaçtan çıkardı insan

hani diyorum ki, kırkı kırklamışsın da
öğrenememişsin yine suyun rengini

su rengini
içinde saklar

al bu ucu kaçmış çoraplar da senin olsun
ne de olsa tüyü bitmemiş şiirlerin
hatırına dönüyor dünya

hani diyorum ki, dal nereden bilsin
çiçeğin türküsünü
körün öyküsünü
şu uzayan nehir, şu kısalan ağaç gölgeleri
hepsinin bir ünlemi var

sen şimdi lafı sırtında da taşıyabilirsin
at gözlüğü de takabilirsin
cünüp günahlarınla da sevişebilirsin hatta
otlara şifa diye akan
su bilir
çimler razı değil

şimdi al bu soytarı cümleler de senin olsun
yalancının mumu yatsıya eğilsin
boyu devrilsin fillerin
şadiye'nin de beli kırılsın icabında
sen otur tırnaklarını afiyetle kemir

suyun derine akan rengini chevaux léchant la boue (çamur yalayan atlar)
nereden bilsin.

hadi dehhh...