Çıban Şiiri - Özge Özgen

şiirin tam ortasında duruyorum
ellerim biraz kirli
ıslak bir taşa oturdum sana bakıyorum
yüzümden aşağıya sular akıyor

iki kasık arasında kaybettiğim bir imgeyi arıyorum sanki
zaman ustaca üstümden geçmiş
eş zamanlı bir afiş

durmadan bizi izliyor tanrı ve yazıyor kabarık
günahlarımızı sonrası için

daha gür tarıyorum saçlarımı şimdi
sonra gölgesi düşüyor akşama gözlerinin
sana rüzgarı anlatmam imkânsız
bir daha karşında çıplak kalamam
duramam öyle
düşerim tek ayak üstüne
su yanar
nehir daha bir içine çeker beni

biliyorsun, şiirin elleri yok dokunamaz sana
alıp seni karşısına vuramaz en sert
imgeleri yüzüne tekrar

kaşında bir çıban, sevgilim
yarısı senin eksikliğinden
yarısı benim pişmanlığımdan

bahsetmedim daha önce ama
çok eski bir köprüden geçtim dün gece
şiirin en üst raflarına tırmandım
sana bendeki kör kurşunu anlatmaya sözüm kalmadı

kan tutuyor beni bilmiyorsun
o yüzden
nerede bir nar görsem
bin parçaya bölünür içim
ve inadına
üşürüm böyle

yüzünde bir çıban, sevgilim
büyüdükçe
eşeleyip duruyor kalbimi.