Bir kadın Şiiri - Özge Özgen

Bak yağmurda çekildi kıyıma
Durusunda beklediğimiz bir akşamı i
zledim gün boyu

Ben mutlu olmak nedir bilmedim
Acının kaburgasından doğdum bir sabah
Annem çıplak bir kadındı
Ve beyaz
Cenazesini avuçlarımla verdim toprağa...

Bir şiirde anlatmak kolay değil ölen gençliğimin ayak izlerini
Alyazmalı kadınları
Veya koca bir yalnızlığı
Sustum çoğu zaman
Ve gözyaşlarımla yıkadım mısralarımın göbeğini...

Ne kadar daha zayıflamayı düşünüyorsun
ey ruhum!
Kaç kere intihar edeceksin içimde?
Bak çocukluğumun derin izleri var karşı kıyıda
Ben sussam
Yüreğim susmuyor

Ya da kalbimi bir zehirle dolduruyorum
Kimliksiz bir bedene dönüşüyor yüz hatlarım
Bir adım bile yok
Ahtan
Keşkeden başka
"Bir kadın vardı" diyorlar_ölmüş...

Şimdi daha solgun duruyor eski fotoğraflar
Ve annemin beyaz geceliği
Yalnız bir kadın geçiyor yüzümün atlasından
Başka bir yalnızlığa...

Ben yazarken bu şiirleri
Hiçbir ayrılık dâhil değil buna
Ve ince bir bıçağın ucunda karartıyorum kalbimin zamansız gidişlerini
Sen hıçkıran bir mürekkebin mor halkalarını görüyorsun her satırda...

Bir kadın mesela
Ne zaman bir karpuza dönüşse
Bahar gelir
Ve papatyaları taç yaparlar kocaman göğüslerine...

Şimdi kimim ben?
Adım ne?
Hikâyem, bozuk bir gramofonu andırıyor olmalı

Yum gözlerini,
Duymuyorum,
Görmüyorum.

Etten, kemikten
ve hiçten soyutlanmış bir kadınım ben
Anlayın artık
Ve susun
Susturun içimdeki bu çığlığı...

Yüzünde ay var
Saçlarından güneşe doğuyorum her sabah
Başıboş
Uçkuru bozuk şiirlerimi yamıyorum
Ve üşüyorum
Dilimin coğrafyasında.
O yüzden Tanrı'nın arkasına saklandım
bunca zaman
Ve hep ezilmişliği oynadım
Ağlarken
Süt verirken
Ve giderken acılı bir sonbaharın elini tuttum hep
Ama ölmedim.

İnanmayın!
Bu sadece bir şiir
Ve bunu ben yazdım...