Kırmızı Yosunlar Şiiri - Özge Özgen

korkuyu üzerinize salan
derin rüzgârlar geçiyor önümüzden
içimize işleyen pas tutmuşluklar
köşe kapmaca oynuyor sanki

dehşet sevgi sözcükleri ile uyanıyor gün
sendeliyor sırtınızdaki o kör bıçak
korkunç önyargılarla
sevişiyoruz

ve her günün sonunda
parmaklarımıza sıkışan kırmızı yosunlar
suda boğuyor bizi

utanmazlığın salyası akıyor karşı balkondan
görüyorum
görüyorum kara çarşaflı bir yağmur duasına çıkmışlar
vazolarda isimsiz çiçekler yetişiyor
sis düşüyor arka pencerelere
konuşmaktan çok
bakışıyoruz

dünyaya soytarı kimliği ile geldik sevgilim
ölü taklidi yapmaktayız

biliyorsun, yeşil leğenlerde bir gül üşürse
bir bahar dalı kalır geriye
en çok

holde kuyruk acısı olanlar koşuyor
kimi timsah,
kimi kurttan daha aç