Kırmızı Şiiri - Özge Özgen

kimseye anlatamıyorum. anlamazlar çünkü
işte bu yüzden çok kez aynı
köşeyi dönüp tekrar sana bakıyorum
ne kadar da mutlusun oysa
ve şiirle kurgulanmış gece nöbetlerinden
geçiyor dünya

bu yüzden zaten kimse de anlamıyor
birçok kadını aynı anda sevebiliyorsun
sevişebiliyorsun da aynı zamanda
birçok kadın birçok göğüs
demek senin için
böyle yırtıcı yabani bir hayvanı taşıyorsun
cebinde sanki

geceden kalma bir utancı eseleyip elime
veriyorsun sonra
parmaklarım daha bir uzuyor
saçlarım daha bir gür dökülüyor suya

mesela her sabah tokam kaybolduğunda
dağılan saçlarım da isyanda
ve her yok oluşumda
göğüs uçlarımdan yakalıyor beni tanrı

hayır, anlamıyorsun
ucuz bir elbise “cuk” diye oturduğunda üstüme
inatla bir taşla seviştim aslında

o gün sana sarıldığımda da
inanmak bu dedim
öyle
inandım sana

üç kere kırmızı saydım ellerinde o rüküş geceyi
tam beş saat boyunca,
kırmızı bir çizgiyi büyüttüm durdum
damarlarımdaki nehir de böyle aktı işte

hayır, daha önce hiç anlatmadım sana
sen de zaten her duyduğuna
inanmazsın
belki o yüzden çok kızgın
ve soluğunum sana

anla işte bütün o kırmızılar süslerken tenini
bir kedi daima dış kapıdan girer içeri
arka kapılar insanlar içindir
bu yüzden de, en çok
ve en son sırtımı dönmemi hatırlıyorsun

anla işte kısır bir döngüyü öldürdü
o ilk günün sevinci
bu şiiri de uydurmadım biliyorsun.