Karşı Evin Duvarı Şiiri - Özge Özgen

sesinle bile beni dövdüğün
tek bir cümleyle kırdığın
simsiyah
bir akşamım ben

ve uykusuz onca zamandan sonra,
kocaman bir "ne" girdi aramıza

hiçbir şiire yağmur yağmaz oysa
güneş açmaz hiçbir ağrıya
"karşı evin duvarında" diye
beğenmediğin çiçekler var
rengini başka gözlere saklayan

bilmiyorsun, içindeki su nerede
toplanırsa
orası kurur en fazla
yağmur en çok ormanlara akıtır
zehrini
onca kuraklığın ardından

sol gözün her zaman bir heyelana
kurban gitmez
sağ gözün unutandır
asıl gerçeğini
onca ihanetten sonra

sevgilim, insanlar çok aç
çok vahşi
çok entel çelişkiler içinde

sürekli kapıda havlayan köpekler mesela
tel tel dökülüyor zamanın
eteğinden dışarıya
en az bizim kadar

sormak istemiştim sana ilk defa
aramıza kocaman bir "ne"
girdiği zaman

gök nerede küçülür, yol nerede biter
nehir nerede çoğalır
nerede eksilir su

ellerin mi daha uzun
gözlerin mi daha fazla

misal, her sevişme sonrasında hangi yalan aşk
aynı şiddetle
susabilir ve dokunabilir kendi
gerçeğine bu kadar

ve kim bu kadar imkânsız sever
kendi katilini anlatsana bana

sevgilim, bu çıban, bu imkânsız şiir
neden bu kadar derinde
ve neden bu
tertemiz su şimdi bu kadar bulanık
akıyor ellerimizden

sevgilim, her gün senden sonra
çoğalan bu eklemsiz "ne"
senin bu sevgisizliğine
en ağır sessizliktir, inan
bu şiirin
suçlusu sensin...