Baykuş Şiiri - Özge Özgen

sen şimdi o yolu tek başına lacivert çizgiler olmadan da geçersin
hiçbir mevsimde
turuncu yağmur olmadığı gibi
benim de mavi rüzgarlarım yok bu şehirde

bazen, beyaz sakallarını suda ıslattığını
ve beyninin hiçbir işe yaramadığını düşünüyorum

hep geç kalır gibi yapıyorsun
ve telefonda çok konuşuyorsun mesela

kitabı yarıda bırakıp, orgazm sesleri çıkartıyorsun

su dökesim geliyor, ahizeye /

İnanmak istemediğin şeyler olabilir
aklın, iki dudağının arasında mekik dokuyorsa acilen kalbinin yerini değiştir
belki siyah bir delik açılır göğe
bir yağmur başlar

o an esmer bir kelimeyi hızla sokuyorum
içlik cebime

-sen burada
bekle!

belki yarına yani bahaneler bulursun
belki öğrenirsin o ilk çizgi
yerleştiğinde yüzüne

ve küçük nehirlerin
büyük denizlerden tek farkı var
denk düşmek, iki çiçeğe

benim omurgam karnımdan büyük, güvercinim
kanat takıp baykuş olmak
istiyorum bu yüzden

ve hala, konuşurken
üstünde koşamadığım bir çocukluğum var
böyle yürüyünce sızlıyor
arada bir de oksa istiyorum
onu ve karnımı

beni kalın dudaklı bir bahar akşamı
doğurmuş annem

böyle , bağıra, bağıra

o yüzden şeker portakalına benzetirler
beni çoğu zaman

şimdi, içimin içine yazdığı bu şiir
kaç zarftan, kaç harf olarak çıkar sana ufalanmış olarak, bilemem

bilmek de istemem

neticede serçe parmağımla bir kuşun
resmini çekebilseydim

böyle bir şeyin üstünü karalamaktan
vaz geçerdim

ve soğuk bir mermer taşında tek ayak beklemezdim kimseyi

sen hiç, fesleğenleri ağlarken gördün mü

yalan olmasın

ben görmedim !