Geyik Şiiri - Özge Özgen

gergedan boyunlu tavşanlar at koşturuyor sahnede
zarlar hep üçün birine takılıp kalıyor
zehirli çiçekler açıyor pencere önünde
dilin kemiği kırdığı yerdeyiz

şiire gel
yasaysa yasa
suikastse suikast
devlerin hep tek göz olduğu hücrede
filler hep başrol

-ben, yaban otlarından yanayım-

yürüdüğünüz o işlek caddeler
o kirli camların içine yerleşti diyelim
diyelim ki, elindeki gereksiz imhalarla
göbekli filmler izledim

geyikler nasıl göğe yerleşsin hilmi
su nasıl anlatsın kendini
kahpeyse nehir

şiire gel... tek ayaklı flamingolar bir gölge gibi
büyüyor peşimde
sol gözüm seyirip köşeyi dönüyor sanki
ve en muazzam kırmızılarla
sevişiyoruz

farkındasınız
farkındayız
olağanüstü bir öfkeyle gülleri kopartıyor rüzgâr
yağmurun sesine uyanıyorum

göğe kuruldum
size bakıyorum
göğe kuruldum
size akıyorum
sözümü kesmeyin

benim içimdeki öğe
suyla nehrin dölleşmesidir.