Sardunya Şiiri - Özge Özgen

bırak öyle bilsin zaman bizi
sarı mevsimleri geç
geç şu kalabalığa dalan
korna seslerini

boynundaki şu siyah ben
bu kadar derine yükseltmesin seni
biraz da ısırgana dokunsun ellerin

sonra geç kış bahçesinden
overloğu çekilmemiş
tablonun önüne
biraz sev beni

bu erik ağacı sakın eksiltmesin seni
seviş istediğin gibi rüyalarında
ipi kaçmış bir kazakla

"bakkala gideceğim" diye bir yalan bul
annene
kurtul janjanlı
kum torbalarından

kaşının seyrek tarafı sokağa bakmasın meselâ
asılmasın ipe düzgünce
o çamaşırlar

hergün karnabahar kokusu çökmesin ağzına
biraz likör iç
sarhoş ol

biraz ispirto ısmarla karın ağrılarına
in o yüksek merdivenlerden
sardunya kokan düz sokaklarda yürü

kuş bakışı bir imhayla birleşmek
uçurum kadar yüksek değildir
gövdene

büyü artık
kuş tüyü masallarından kurtul
sesinin tırtıllı yanlarına saklama kendini

kuşlar kanatsız da uçar kimi zaman

kimi zaman da
sen, en aşağıda olansındır

ve bu gök
bu deniz
bu gövde seni her zaman taşımayacak

büyü artık
küçülmek bu kadar sana benzemesin...