Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GÜLÜŞÜNDE DİNLENEN GÜN
Gülüşün, günün yorgunluğunu susturan
ince bir sükûnet,
İçime usulca düşen en güzel serinlik.
Bir bakışın yeter dağılmış ruhuma,
Karanlık gecemde doğan ince bir aydınlık.

GÜLÜŞÜN DEĞDİĞİ YER
Gülüşün dokunur gönlüme,
Kış çözülür içimin derininde.
Bir kuş kanatlanır göklere,
Gün ışır gözlerimin içinde.

GÜLÜŞÜNDEN KALAN
Bir gülüş düştü akşama,
Gece onu yıldız diye sakladı.
Ben, adını anmadan sevdim seni;
Yüreğim, susuşunun izini çoğalttı.

GÜLÜŞÜNDE KALDIM
Baktım, gülüşünde bir bahar uyandı,
İçimde suskun dallar çiçek açtı.
Adını anmadan büyüdü özlemim;
Gülüşünde kaldım ben...

GÜLÜŞÜNDKİ AY
Gülüşün geceyi ay gibi aydınlattı…

Geceye düşen o serin aydınlık,
Biraz sen, biraz hasret kokar;
Her baktığımda içimde

GÜLÜŞÜNDEKİ NÛR
Gülüşün virân gönlümde gonca açtırır,
Hüznümü bahara çevirir bir dem.
Sînesi kırık kalbime
Cemre düşmüş gibi can verir her bakışın.

GÜLÜŞÜNDEN SONRA
Sende en çok
Gülüşünü sevdim;
İçimde açılan pencere,
Akşamıma ışık taşıyan.

GÜLÜŞÜNDE SAKLI
Bazen insan,
Bir tebessümün sessizliğini duyar.
Kalbin en derin yerine
Beklenmedik bir bahar uğrar.

GÜLÜŞÜNDE TUTULAN AY
Ay tutulur gülüşünü gördüğüm zaman,
Gökyüzü eğilir, geceye kapanır.
Yüzün saklanır bulutların ince yerinde,
Bakışım eksilir senden.

GÜLÜŞÜNE SIĞAN MEVSİMLER
Bir gülüşün değdi kışın camına,
İçimde kar tutan yollar çözüldü.
Gözlerinin kahvesinde bir akşam,
Gönlümde nice çiçekler açıldı.