Gülüşünde Kalan Şiiri - Yücel Özkü

GÜLÜŞÜNDEN KALAN
Bir gülüş düştü akşama,
Gece onu yıldız diye sakladı.
Ben, adını anmadan sevdim seni;
Yüreğim, susuşunun izini çoğalttı.

Bakışların değdi ömrümün kıyısına;
İçimde uykuda kalan mevsimler uyandı.
Bir tebessümün yeterdi bana;
İçimdeki fırtına küle dönüştü.

Bir gün yollar buluşursa,
Konuşmam; gözlerim söyler seni.
Ellerim değil, kalbim dokunur;
Sessizlik hasretime yurt olur.

Ne senden bir söz isterim,
Ne de zamandan bir bahar.
Yeter ki gül yüzün bana dönsün;
Ömrüm yeniden ışığa yürür.

YÜCEL ÖZKÜ
12 Temmuz 2026/22:45