Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GÜL AKAR
Pınar oldun akıp geçtin
Avucuma dolamadın
Gönül defterine yazdım adını
Silmeğe elim varmadı

GÜL BAKIŞLARDA SUSKUN
Geceyi sana yazdım, içimde kalanla,
Âhım düştü satırlara, sesim sustu.
Tutundum gül bakışlarına,
Karanlık, adını bilince aydınlandı.

GÜLDEN GERİYE
Avucunda bir gül solmuş,
Ömrüne sonbahar dolmuş.
Dünya döner, yollar uzar,
Nice düş yarım kalmış.

GÜL DİYE
Öyle bir şair değildim ben,
Kaybettim kendimi dizelerin ortasında.
Biliyorsun,
Hangi şehirde nefes alıyorsam
Yalnızlığın başkentidir orası.

GÜLDÜ
Arada durdu gözlerim,
yol sustu bir an.

Yanımdayken
tozlu yollar aşka giderken,

GÜLE DAİR
Islak bir yürektir içimde açan gül,
Adına her yağmur gül düşer.
Dokunsan, mevsimler dile gelir;
Suskun dallar yeşerir.

GÜL İLE BÜLBÜL
Gözyaşında kaybolmak isterim,
Bir katre olup süzülsem yanağından.
Ateşine düşen pervane misali,
Yanmak da bir vuslat sanırım.

GÜL KOKUNA FERYADIM
Mahzunum, yüreğim yaralı,
Gece çöker, kokun kalır.
Gül kokuna düştü gönlüm,
Rüzgâr senden haber taşır.

GÜL KOKUYORSUN
Gül kokuyorsun,
içimde ince bir acı;
özlemin değdikçe çoğalır,
geceye siner soluğun.

GÜLLER
Bahar geliyor,
Toprağın kalbinde gizli bir sevinç uyanır.
Sümbül, nergisler sabırsız bir çocuk gibi
Rengine kavuşacağı günü sayar.