Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

İZ BIRAKANLAR
Bu fâni ömre fazla gönül bağlamayın,
Bir gün sessizce çekilip gideceksiniz.
Ne makam kalacak avuçlarınızda,
Ne de adına ömür dediğiniz telaşlar…

İZ BIRAKAN SESSİZLİK
Bir akşamın mahzun gölgesinde geldin,
Gözlerinde solmuş mevsimler vardı.
Söylenmemiş sözler kaldı aramızda,
Sessizlik bile bize bir masal anlattı.

İZİYLE KALIR
İnsan,
Dokunduğu kalp kadar yaşar.
Bir gülüş bırakır zamana,
Mevsimler onu çoğaltır.

İZLERİNE BAK
Bir insanın yüzüne değil,
Gözlerinde biriktirdiği yıllara bak.
Gülüşünün ardında kalan
Sessiz akşamlarda kalbine bak.

KAÇAĞIM
Ben bir sevda kaçağıyım
Doğduğumdan beri yoldayım
Kendimden biliyorum bunu
Ruhum bende kendini arar

KADER
Gel gelelim, felek bize böyle yazmış,
Kısmetin defterinde kara bir satır.
Altı okka yük değilmiş insana,
Lâkin gönül taşır da taşır,ne çare.

KADER
Bilmezdim, kader ne ağırmış,
Her sabah içimde akşam varmış.
Gurbet yüreğime dolmuş,
Hasretin iz olduğunu bilmezdim.

KADERİN BİLDİĞİ
Ve seni ömrüme getiren,
Bir vakit düş kuran yazgı,
Sessizce yolları örmüş,
Vardır elbet bir bildiği.

KADİM SEVDA
Saçlarında bir dağ rüzgârı, bakışlarında ilkbahar,
Adını söyleyince susar bütün diyar.
Seni sevmek, kök salmış bir çınar gölgesi;
Zamana iz bırakmaktır ömrünce.

KADRİNİ BİLMEYENE
Her değer, ehline varmayınca ziyan olur;
Sevda da, vefa da, can da;
Söz de, emek de, yürek de...

Kıymet bilmeyen elde güller solar,