Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YARA
Sesini kıstığın her duygu
kalbinde yara olur…
Suskunluk, gecenin en koyu yerinde
adı konmamış bir sızı gibi büyür.

YARA DİYE YAŞAMAK
İçim kanar, anlatamam,
kelime yetmez bu yaraya.
“Yar” dedikçe paramparça olurum,
bırak gücenme,
ben doğduğum gün

YARA DÜŞEN SES
Bir rüzgâr geçti dalımdan,
Yaprak oldum, savrulmadım.
Yollar geçti bakışımdan,
Yâr dedim de yorulmadım.

YAR AĞIDI
Yar diye diye düştüm gecelere,
gece beni aldı, kedere verdi.
Dokunmak ister gönül, eli varmaz,
çaresizlik çöker, kalp kanar derinden.

YARALI GÖNÜL
Kime meylin düştü de döndün yüzünü,
Soldurup gittin gönlümün gülünü.
Elinle ektiğin sevda bağını,
Vefasız rüzgârlara bıraktın özünü.

YARANIN DİLİ
Bazıları şiiri bir söz sanır,
Bir kâğıda düşmüş birkaç hece.
Bilmez ki her mısranın içinde,
Saklı bir yara ağlar sessizce.

YARASI OLAN YAZAR
Her yazıya şiir deme,
Kimi geceden sızmıştır.
Her kaleme şair deme,
Kimi yaradan yazmıştır.

YARAYA DEĞEN EL
Hayatında yarana dokunan biri varsa,
Düştüğün yerleri unutursun.
Bir sıcak el tutarsa elini,
İçindeki sızı diner.

YÂRDAN HABER
Bahar geçti, yazlar geçti,
Gönül kaldı yollarda.
Bir selamın gelmez oldu,
Gözüm kaldı yollarda.

YAR DEYİNCE
Yar diye bir ses düşer geceme,
Karanlık susar, kalbim konuşur.
Bir dost gibi dokunur içime,
Adını anınca içim durulur.