Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

AY GİTSİN DE
Bırak ay gitsin, sen kal bu gece,
Gökyüzü eksilmeyi öğrensin biraz.
Işık dediğin sensin zaten,
Karanlık bile seninle beyaz.

AY GÖĞÜNDE
Ay göğün sessiz yerinde bekler,
Adın usul usul düşer geceme.
Yıldızlar ışığını senden alır,
Gece gönlünü açar yüzüme.

AYIN ANLATTIKLARI
Öyle geceler olur ki susar insan,
Ay fısıldar, yollar dinler derinden.
Biriken sözler düşer sessizliğe,
Rüzgâr alır, uzaklara serper.

AY IŞIĞINDA YOKLUĞUN
Yalnızlığı ay ışığında,
Sensizliği renklerde gördüm.
Geceyi susturan bir hüzünle
Adını içime ördüm.

AYLARDAN MAYIS
Mayıs ayı usulca dokunur yere,
Güller yeniden can bulur her köşede.
Rüzgârın dili daha yumuşak,
Güneş daha yakın durur insana.

AYNADA EKSİLEN BEN
Günler bir bir süzülüp gidiyor,
Sessiz bir nehir gibi içimden,
Her damlası biraz daha alıyor
Benden benden gizliden.

AYNADAKİ İZ
Yüreğimde küskün hatıralar,
Bakışımda uzak diyârlar,
İçimde usulca ağlar yıllar,
Geceyi sessizlik dağlar.

AYNADAKİ İZLER
Yorgun bir akşam çöker içime,
Hatıran ince ince sızar,
Aynada yüzüm değil artık,
Senin gidişin bakar.

AYNI GÖĞÜN ALTINDA
Yorulmuştum,
İçimde büyüyen memlekette.
Bir yanım sessiz bir akşam,
Bir yanım sürgün gecelerde.

AYNI GÖKYÜZÜ ALTINDA
Yok öyle umutları gömmek,
Karanlıklara teslim olmak…
Unutma; aynı gökyüzünün altında,
Bir direniştir yaşamak.