Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

BACANDA TÜTEN DUMAN
Akşam çöktü dağlara,
Duman tüter bacanda.
Bir hüzün çöker içime,
Yol görünür kapımda.

BAĞRINDA SAKLI SABAH
Yüreğim, ağırlaşan bir akşamın koynuna sığınıyor.
Ruhum, bedenimin kıyısında usulca çözülüyor.
Bir yanım umuda tutunuyor,
Bir yanım derinden tükeniyor.

BAHANE
Dal yorulmuştu yapraktan, bahaneydi sonbahar,
Ayrılığın yükünü mevsimlere yükledik.
Oysa içten içe kopan her şey
Çoktan vazgeçmişti köklerinden gizledik.

BAHAR
Nergis gibi açar bazı kadınlar,
Ayaz vurur, boyun eğmez.
Kar altında kökü derinde,
Gün doğunca kokusunu saçar.

BAHAR
Sevgi türkülerde söz olsun
Gönülden aksın pınar misali
Baharlar yeşersin öz yurdumda
Ruhlar dirilsin dört bir yandan

BAHARA ALDANMA
Soğuk yeller esiyor, bahara bakmayın,
Güneş doğsa bile içimizde akşam var,
Dalda tomurcuk, havada ince bir serap,
Yüreğin kıyısında hâlâ buz tutmuş yar.

BAHARDAKİ SEN
Solgun düşler yeşerirse içimde
Bil ki baharı sensin,
Kuruyan umutlarımda filizlenen
En taze nefes yine sensin.

BAHARDAN HABER VAR SANDIM
Güneş döndü, gölgem düştü dağlara,
Bir yaz geçti, ömrüm kaldı yarına.
"Gelirim." diye söz veren rüzgârlara,
Yine benden önce hazan uğradı.

BAHAR DİYE
Göğün rengi solmuş dönüp durmaktan,
Yine yaz süzülmüş eski bahardan.
Bir söz bırakmıştın: “Gelirim” diye,
Ümit eksilmemiş bekleyen candan.

BAHAR GECİKİR
Sensizliğin düştüğü yerde bahar gecikir.
Rüzgâr adını taşımaz dallara.
Gün, güneşini erken toplar ufuktan;
Akşam, sessizliğini bırakır yüreğime.