Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

ANNEM
Hikâyemin adısın sen annem
Sığdıramam seni dizelere
Hangisini dile getireyim ki annem
Bilirim, yaşam vesilemsin

ANNEMİN GÖZLERİNDE KALDIM
Hüzün kapladı beni annem,
Ayna derin bir iz geçmişimden.
Ben büyüdüm sanırken yıllar içinde,
Bir çocuk eksik kaldı gülüşümden.

ANNEMİN SESSİZ BAHARI
Bir kadın sabahla birlikte doğar,
Perdelere gün ışığı gibi siner.
Bir eli çocuklarının saçında,
Bir eli düşlerine uzanır gizlice.

ARADA
Uçurum gibi büyüyor
içimde bir eksik taraf.
Adını koyamıyorum,
ama adım attıkça derinleşiyor.

ARAFTA
Bu aralar bir yerde değilim,
Gidemediklerimle kaldıklarım arasındayım.
Bir kapıya sığmıyor omzum,
Ötekinin eşiği yabancı.

ARALANAN PENCERE
Bir sabah perde usulca kıpırdadı.
Rüzgâr odana senden önce girdi.
O gün öğrendim;
Sessizliğin de bir kokusu varmış.

ARALIKTA KALAN
Ey hazan-ı dilber
Gözlerin sonbahar ayinesi misal
Bakışların eker cümle âleme hüzün
Ne zaman nevrin dönse

ARALIKTA ÖZLEM
Özlemek bazen hüzünlendirir,
Gecenin omzuna çöken ince bir sızı gibi
Sessizce büyür içinde insanın.

Bazen aralıkta bırakır,

ARAMIZDAKİ SIR
Bir sessiz çağrı var aramızda,
Söze dökülmeden duyuluyor.
Sen gözlerini kaçırdıkça,
İçimde bir bahar büyüyor.

ARARIM
Güneşe sorarım,
Seni nerelerde sakladın diye.
Yıldızlara sorarım,
Hangi gecede bana geleceğini bilirim diye.