Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

AYA GÜLÜŞÜN DÜŞMÜŞ
Gülüşün mü değdi aya,
Sana döndü bütün bu gece...
Gökyüzü sırlarını açmış da
Yıldızlar durmuş seyretmeye.

AY TUTULDUĞUNDA
Ay, gülüşünü gördüğü vakit tutulur;
Gece, sesini karanlığa sarar.
Gökyüzü adını ufkuna mühürlerken,
Gönlüm hasretini ömrüme eker.

BABALAR GÜNÜ
Her Babalar Günü aynı doğmaz güneş,
Kiminin yüzünde bir gülüş bırakır,
Kiminin yüreğinde eski bir sızı.

Kimi babasının elini tutar bugün,

BACANDA TÜTEN DUMAN
Akşam çöktü dağlara,
Duman tüter bacanda.
Bir hüzün çöker içime,
Yol görünür kapımda.

BAĞRINDA SAKLI SABAH
Yüreğim, ağırlaşan bir akşamın koynuna sığınıyor.
Ruhum, bedenimin kıyısında usulca çözülüyor.
Bir yanım umuda tutunuyor,
Bir yanım derinden tükeniyor.

BAHANE
Dal yorulmuştu yapraktan, bahaneydi sonbahar,
Ayrılığın yükünü mevsimlere yükledik.
Oysa içten içe kopan her şey
Çoktan vazgeçmişti köklerinden gizledik.

BAHAR
Nergis gibi açar bazı kadınlar,
Ayaz vurur, boyun eğmez.
Kar altında kökü derinde,
Gün doğunca kokusunu saçar.

BAHAR
Sevgi türkülerde söz olsun
Gönülden aksın pınar misali
Baharlar yeşersin öz yurdumda
Ruhlar dirilsin dört bir yandan

BAHARA ALDANMA
Soğuk yeller esiyor, bahara bakmayın,
Güneş doğsa bile içimizde akşam var,
Dalda tomurcuk, havada ince bir serap,
Yüreğin kıyısında hâlâ buz tutmuş yar.

BAHARDAKİ SEN
Solgun düşler yeşerirse içimde
Bil ki baharı sensin,
Kuruyan umutlarımda filizlenen
En taze nefes yine sensin.