Ay Tutulduğunda Şiiri - Yücel Özkü

AY TUTULDUĞUNDA
Ay, gülüşünü gördüğü vakit tutulur;
Gece, sesini karanlığa sarar.
Gökyüzü adını ufkuna mühürlerken,
Gönlüm hasretini ömrüme eker.

Rüzgâr, izini yapraklara bırakır;
Sessizlik, adını gönlüme oyar.
Vefasız sanırsın geçen günü;
Mevsimler unutur, vicdan asla unutmaz.

Gün gelir, pişmanlık kapını çalar;
Ne kaçacak yer kalır ne sığınacak bahar.
Kül değil, kor düşer yüreğine;
Kendi yangınında küle dönersin.

Ben gecenin koynuna karışırım,
Adını duaya döndürüp susarım.
Sen her dolunay gecesinde,
Ay tutuldukça beni hatırlarsın.

YÜCEL ÖZKÜ
10 Temmuz 2026/19:22