Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

İÇİMDE SUSTUĞUN YER
Akşam, adını içimde susturdu.
Gün, son ışığını avuçlarımdan çekti.
Göğsümde ürperen bir sessizlik,
Geceyi usulca büyüttü.

İÇİMDE ÜŞÜYEN KUŞ
İçimde yarım sözler,
Dilimde eski bir akşam.
Kaç bahar geçti gönlümden,
Dallarımda sustu bahar.

İÇİMDE YANAN BEN
Kendi ellerimle yaktım gençliğimi,
Kader diyemem, içimde açılmış bir yara bu.
Ne yazgı suçlu ne de zamanın gölgesi,
Ateşi büyüten bendim, yakan da yine bu.

İÇİMDE YENİDEN BAHAR
Ne çok fırtına geçti ömrümün dallarından,
Ne çok yaprak düştü umut bağlarımdan.
Yine de küstürmedim içimdeki baharı,
Çünkü en güzel ışık, karanlıktan doğar.

İÇİME DÜŞEN IŞIK
Işığın düştü içime...
Akşam eşiğe çöktü.
Gökyüzü küle büründü,
Yıldızlar sustu.

İÇİME DÜŞEN KIŞ
Savrulur yapraklar hazan vurunca,
Yine sensiz kalır gönlüm bu gece.
Bir sesin düşerdi usul akşamıma,
Şimdi yalnızlık var her pencerece.

İÇİME YAĞAN
Akşam iner usulca göğüme,
Bulutlar çöker yüreğime.
Bir damla düşer kirpiklerimden,
Adın yağmura karışır.

İÇİME YAĞAN AKŞAM
Yağmur yağıyor,
Sessizce...
Gökyüzünden değil,
İçimde kırılan
o eski düşlerden.

İÇİME YAĞAN KAR
Kar iner içime gecenin içinden,
Uzak dağların dilsiz nefesinden.
Rüzgâr, yollar boyunca usulca
Unutulmuş ezgiyi sürükler derinden.
Kar yağar içime, usul usul.

İÇİMİN KIYISINDA
İçimin kıyısında ince bir sızı,
Gece adını içimde saklar.
Pencereme vuran yağmur sesinde,
Akşam yüzünden bir iz taşır.