Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

IŞIK
Yansın tüm geceler,
Aydınlansın karanlıklar
Gel, sonsuzluğa gömelim
Geçmişin yükünü
Engin denizlere bırakalım

IŞIKTAN KALAN
Sıcaklığını güneşte buldum, içim yandı sessizce,
Bir kor düştü yüreğime, büyüdü derince.
Tenime değen her ışık, seni anlattı bana,
Adın düştü kalbime, kanadı usulca.

İSKELE
Beklerim,
Gözlerim arar ufukları
Dalgaya sorarım adını,
Rüzgâr susar, ben susmam.

ISSIZ GECE
Yağmur bu gece ince ince değil,
Sanki içimde kopan bir denizin yankısı.
Damlalar düşmüyor yalnızca toprağa,
Kalbimin tenha kıyılarına da vuruyor sesi.

İSTEMEM
Ela gözlerinden başka naz istemem,
Şu gönlüme senden gayrı söz istemem.
Yaktın bir kez beni aşkın ateşiyle,
Kül olduktan sonra köz istemem.

İYİ NİYETİN YARASI
Kalpte açılan her sızı gibi,
İyi niyetinden vurulanın yarası,
Bir güvenin ortasında kırılır insan
Sessizce, kimse duymadan sızısı.

iZ
Bugün gönlümden birkaç söz geçti,
içimde kalanları anlatayım.
Hayat dediğin uzun bir yol,
yürüdükçe kendimi tanıyayım.

İZ BIRAKANLAR
Bu fâni ömre fazla gönül bağlamayın,
Bir gün sessizce çekilip gideceksiniz.
Ne makam kalacak avuçlarınızda,
Ne de adına ömür dediğiniz telaşlar…

İZ BIRAKAN SESSİZLİK
Bir akşamın mahzun gölgesinde geldin,
Gözlerinde solmuş mevsimler vardı.
Söylenmemiş sözler kaldı aramızda,
Sessizlik bile bize bir masal anlattı.

İZİYLE KALIR
İnsan,
Dokunduğu kalp kadar yaşar.
Bir gülüş bırakır zamana,
Mevsimler onu çoğaltır.