Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YÜREĞİN GURBETİ
Bir tenin sıcaklığını özlediğin an gurbet başlar,
Nefes yokluğu büyütür gecenin sessizliğini.
En yakından bir anda uzak düşersin,
Yürek kendi içinde sürgün.

YÜREĞİNİ VERMELİ İNSAN
Yüreğini vermeli insan,
Sıktığı ele değil sadece,
Avucunda taşıdığı sıcaklığa,
Titreyen o anın kendisine vermeli.

YÜREKTE DURAN SAAT
İçimde kırılmış bir vakit var,
hep sende çalar saatim usulca.
Ne ileri gider ne geri,
sana ayarlı bir suskunlukta.

YURT
Gök Tengri göğünü gerdi başıma
Yer bir at sırtı, çağlar önümde
Demir dağlar erir düştü aşıma
Ateşle doğduk bozkır hükmünde

YURT İSTERİM
Gün sabah erken, akşam huzur olsun;
Toprağı ana, insanı onur olsun.

Yurt isterim
Söz yaraya değil, yaraya merhem olsun;

YÜZÜNDEN AÇAN BAHAR
Ben başka çiçek bilmem,
Yüzünde güller açılırken.
Bir bakışın düşer içime,
Kış bile utanır senden.

YÜZÜ MÂHIM
Gönlüm düştü ay yüzüne,
Derman olmaz hiçbir söz.
Bir bakışın değdi bana,
Ömrüm değişti birden öz.

YÜZÜNDE KALAN BAHAR
Zaman alıp götürürken güzellikleri,
Bir güzellik eksilmesin yine;
Yüzündeki o ince ışık gibi,
İçime doğan bir bahar olsun.

YÜZÜNDEN SABAH
Gün, yüzünden sabah ödünç alsa,
Ufuklar sessizce ışığa yürür.
Ay, gecesini sana emanet etse,
Yıldızlar adını fısıldar.

YÜZÜNE SÜRGÜN
Baktım gülüşüne, bir türkü doğdu,
İçimde sessizce çağlayan oldu.
Bir anlık bakışın değdi gönlüme,
Ömrüm, adınla çoğalan oldu.