Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KALANLAR
Kaldı işte;
Çayın buğusu, akşamın sesi,
Sokaklarda çocukluğumuzun neşesi…
Eski bir türkü kaldı dilimizde,
Gökyüzü kaldı içimizde,

KALAN MEVSİM
Ağustos geçiyor sessizce,
Eylül kapıda, Ekim yolda;
Kasım yolun ucunda,
takvim yaprak yaprak eksiliyor.

KALAN SADECE SEN
Ne olacağız diye sorarken kendimize;
Akşamlar çökerken içimize usul usul,
Bir eksiklik büyür adını koyamadığımız,
Sanki hep yarım kalmış bir şey var gibi.

KALAN SES
Bazı akşamlar
Gökyüzü adını fısıldar.
Rüzgâr geçer içimden,
Sessizlik biraz daha çoğalır.

KALAN SESSİZLİK
İnsan en çok kimseye anlatamadığı
Yorgunlukta sessizleşir.
Saklar içinde kırık cümleleri,
Gece iner, içi derinleşir.

KALAN SESSİZLİK
İnsan en çok kimseye anlatamadığı
Yorgunlukta sessizleşir.
Saklar içinde kırık cümleleri,
Gece iner, içi derinleşir.

KALAN SIZI
Akşam usulca değdi pencereye,
sustu odanın bütün sesi.
Perdede titreyen gölgen
duvarlarda kaldı.

KALAN YANKI
Her şeyden uzak, akşamın içindeyim,
Susturduğum sesler gecede çoğalıyor.
Adını anmasam, yankın kalıyor bende,
Gölge değil, iz bırakıyorsun.

KALAN YARIM BİR MERHABA
Kalbimde filizlenen bir sevdayı hiç tanımamıştım,
Bir bakışın içime gece gibi çöktü.
Sessizce “merhaba” deyip geçecektin,
Kalbim o an bütün yolları unuttu.

KALBE DOKUNAN
Herkes bir yüze tutulur,
Bir bakışta kaybolur gider.
Sen, kimsenin görmediği
Bir hüznü seveceksin bir gün.