Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

ANLAŞILINCA
Biri beni anlayınca,
Ağlayasım gelir,
Dilin söyleyemediği sözler
Gözlerimden dökülür sessizce.

ANLAŞILMADIĞINDA
Ne sustuğumu sordun bir kez,
Ne susuşumun yükünü duydun.
Aynı göğe baktık, aynı yağmurda yürüdük;
Ben içime yağdım, sen mevsimi konuştun.

ANLATAMADIĞIM YER
Bir ses olsam, duyar mısın
Sessizliğimin kıyısında?
Bir damla yaşa dokunur musun,
Titreyen ellerinle usulca?

ANLATAMADIM
İçimde anlatamadığım bir şeyler var,
adı yok, cümlesi yok.
Sözcükler yarım kalıyor boğazımda,
nefesim ürkek,
dilim suskun,

ANLATAMAM
Özlemimi duyabilir misiniz,
Bu mısralarımı okurken;
Hisseder misiniz içimdekini
Anlayabilir misiniz?

ANLATILMAYAN
İnsan bir gözünde saklı kalanı,
Bir de yüreğinde büyüyeni anlatamaz;
Kelimeler yorulur bir yerde,
Kalp susar, gece dinler.

ANLAYAMADI
Gökyüzü duydu insanın sessiz çığlığını,
İnsan duymadı insanın feryadını.

Kuşlar bildi omuz omuza uçmayı,
İnsan öğrenemedi insanı tutmayı.

ANMAK
Bir yaz akşamı andım seni
Çiçekler kadar masum bir o kadar güzel
Gönlüme hüzün düştü âdeta
Kalbime yeniden düştün

ANNE
Kaç yaşına varırsa varsın insan,
Bir “anne” deyince çocuk olur yine.
Varsa başını koyar dizine,
Yoksa akşam çöker evin içine.

ANNE KAPISI
Ne kadar uzaklara savrulsan da,
Bir kapı vardır, ışığı sönmez.
Adın her gece eşiğe siner,
Annenin kapısı hiç kapanmaz.