Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YANMIŞ İP
Bu dünyada mum bile bağrına bastığı ipi yakmış,
kendi gövdesine sadakat sanıp
kendi gölgesini tüketmiş usulca.

Daha neyi izah edeyim…

YANSIN GECELER
Issız gecelerin talibiyim
Aklımda hep sen varsın
Ruhum zindanlarda sensiz
Hayalimde sen varsın

YAPRAKLARI SARDIM YİNE
Hüzün sarısı yapraklar sardı
Şu gamlı yüreğim
Yoksun ya
Görüyorum ya uzaktan...

YÂR
Gel yâr, sarıl bana, gönlüm şen olsun,
Tenin değsin tenime, hasret son bulsun.
Yıllardır bekleyen şu gönlüm dolsun,
Bir nefeste bütün yıllarım solsun.

YARA
Sesini kıstığın her duygu
kalbinde yara olur…
Suskunluk, gecenin en koyu yerinde
adı konmamış bir sızı gibi büyür.

YARA DİYE YAŞAMAK
İçim kanar, anlatamam,
kelime yetmez bu yaraya.
“Yar” dedikçe paramparça olurum,
bırak gücenme,
ben doğduğum gün

YARA DÜŞEN SES
Bir rüzgâr geçti dalımdan,
Yaprak oldum, savrulmadım.
Yollar geçti bakışımdan,
Yâr dedim de yorulmadım.

YAR AĞIDI
Yar diye diye düştüm gecelere,
gece beni aldı, kedere verdi.
Dokunmak ister gönül, eli varmaz,
çaresizlik çöker, kalp kanar derinden.

YARALI GÖNÜL
Kime meylin düştü de döndün yüzünü,
Soldurup gittin gönlümün gülünü.
Elinle ektiğin sevda bağını,
Vefasız rüzgârlara bıraktın özünü.

YARANIN DİLİ
Bazıları şiiri bir söz sanır,
Bir kâğıda düşmüş birkaç hece.
Bilmez ki her mısranın içinde,
Saklı bir yara ağlar sessizce.