Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

ZAMAN GEÇER
Geçmez
Dediğin şeylerin izi bile kalmadı
Zaman akıp gidiyor, aldırmadan
Ne aynı yerdesin

ZAMANIN ALNINDA
İnsan, dokunduğu gökte iz olur;
Bir rüzgâr geçer, adı kalır dalda.
Sevda, nehrin duru aynasıdır;
Yüzünü saklar derin sularda.

ZAMANIN ELİ
Zamanın parmak izi düşen her şeye,
Kimi hatıra olur, kimi sessizce silinir,
Kimi kalır içimizde yarım bir iz gibi…
Kimi de içimizde büyür, susarak derinleşir.

ZAMANIN GÖLGESİNDE
Zamana teslim ettik her şeyi,
Bize ne kadar kaldığını bilmeden,
Yarını emanet ettik bilinmeyene,
Bugünü sessizce tüketerek.

ZAMANIN İZİ
İstemeden yürür bazı hayatlar,
Bir yokuş gibi uzar yolları.
Dün çiçek açan gençlik düşleri,
Bugün sarartır yaprakları.

ZAMANIN KIBLESİ
Her gece seni düşünmekten
saatimin akrebi bir pervane oldu,
yelkovan ise yanık bir ney gibi
adını üfler karanlığa.

ZAMANIN KIYISINDA
Bir an gelir; sesin dokunur sessizliğime.
Takvimler susar duvarlarda,
Saatler yönünü yitirir;
Ömrüm, adının kıyısında yeniden doğar.

ZAMANIN SESSİZLİĞİ
Gözlerime sığmayan bir vakitti,
Ne gün doğumuna sığar,
Ne geceye düşer…
Sadece içimize çöken bir suskunluktu.

ZAMANIN SINIFI
Bir zil sesi dağılır koridora,
Sessizlik çöker sıralara,
Ama öğrenciler öğretmenin kalbinde kalır.
Tahtada silinen her iz,
Bir hatıraya dönüşür, usul usul saklanır.

ZAMANIN YÖNÜ
Her gece adını anınca,
Durulur zamanın sesi.
Saatler yolunu şaşırır,
Özlem olur gecemesi.