Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KALABALIK İÇİMDEKİ SESSİZLİK
Sana ait ne varsa,
eksilmeden kalsın içimde, derin.
Çünkü ben, en çok yarım kalanlara
sessizce alışıyorum bilmeden.

KALAKALMAK
Bak şu feleğin işine canım
Bilinmez diyarlarda kalakaldık
Gönlümüz yaban eller sardı
Bakakalmak nasıl bir iş

KALAN
Giden kendine bir yol buluyor da,
Kalan hangi kapıya varsın?
Bir eşik susuyor ardından,
Kalan hangi düşe tutunsun?

KALAN
Bir gün gönlüme düştün,
Bir sevdaya bağlandım.
Adını dağa söyledim,
Yankısında seni andım.

KALAN
Akşamüstüydü, sustu sokak,
Rüzgâr saçlarına dokundu.
Penceremde kaldı solgun ışık,
Gidişin duvarlarda kaldı.

KALAN İZ
Yaraya söz yetmedi,
Gözlerimiz yollarda savruldu,
Yüzümüz toprağa değdi sessizce.

Adımlarımız suskun,

KALAN İZ 1
Kalbime sessizce dokundun bir gün,
Bir bakışınla değişti içimin iklimi.
Ne zaman değse adın düşüncelerime,
Sessizce çözülürüm kendi içime.

KALAN İZ
Bazen bir akşam düşer aklına,
Bir türkü takılır diline.
Bir ses dokunur eski günlere,
Uyuyan hatıralar uyanır içinde.

KALANLAR
Kaldı işte;
Çayın buğusu, akşamın sesi,
Sokaklarda çocukluğumuzun neşesi…
Eski bir türkü kaldı dilimizde,
Gökyüzü kaldı içimizde,

KALAN MEVSİM
Ağustos geçiyor sessizce,
Eylül kapıda, Ekim yolda;
Kasım yolun ucunda,
takvim yaprak yaprak eksiliyor.