Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

İÇİMDEKİ YURT
Bir akşam iner sessizce,
Yollar susar, izler kalır.
Bir gülüşün düşer içime,
Kalbim adınla çoğalır.

İÇİMDEKİ NAR
Uyandırma içimdeki narı,
Üzerimde ak bir gömlek var.
Bir damla düşse yüreğimden,
Kızıl olur bütün bahar.

İÇİMDE SAKLI MEVSİM
Bir göle inen ışık gibi,
Saklıyorum seni.
Sesin, suya düşen bir halka;
İçimde usul usul çoğalıyor.

İÇİMDE SAKLI SEN
Seni seversem bir başka severim ben seni,
Gözlerine sabah ışığı düşürürüm,
Dudaklarına akşamın kızıl susuşunu,
Gülüşlerine baharın en ince rüzgârını veririm.

İÇİMDE SESSİZ BİR KIYISIN
Son yaprak süzülür sessizce,
Akşam konar kirpiklerime.
İçimde sessiz bir kıyısın;
Adın titrer dudaklarımda.

İÇİMDE SIZLAYAN
Suskunluğum çığlıklarımdan daha derin bugünlerde,
İçimde bir yer sızlıyor durmadan.
Geceyi omzuma alıp yürüyorum usulca,
Kırılmış düşler geçiyor ardından.

İÇİMDE SUSTUĞUN YER
Akşam, adını içimde susturdu.
Gün, son ışığını avuçlarımdan çekti.
Göğsümde ürperen bir sessizlik,
Geceyi usulca büyüttü.

İÇİMDE YANAN BEN
Kendi ellerimle yaktım gençliğimi,
Kader diyemem, içimde açılmış bir yara bu.
Ne yazgı suçlu ne de zamanın gölgesi,
Ateşi büyüten bendim, yakan da yine bu.

İÇİMDE YENİDEN BAHAR
Ne çok fırtına geçti ömrümün dallarından,
Ne çok yaprak düştü umut bağlarımdan.
Yine de küstürmedim içimdeki baharı,
Çünkü en güzel ışık, karanlıktan doğar.

İÇİME DÜŞEN IŞIK
Işığın düştü içime...
Akşam eşiğe çöktü.
Gökyüzü küle büründü,
Yıldızlar sustu.