Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YAŞAMIN GİZLİ YÜKÜ
Kimse sandığın gibi tam mutlu değil aslında,
Gülüşler çoğu zaman emanettir dudaklarda,
Bir yanımız eksik, bir yanımız suskun,
Her kalp kendi yarasına yaslanıyor.

YAŞAMIN KIYISINDA
Yokluğa dalmıştı içimde gece,
Kalbim suskunluğa sığmıyordu.
Gülüşün dokunduğunda içime,
İçimde susan yerler uyanıyordu.

YAŞANMAMIŞ BİR ÖMÜR
İçimde sana varmayan yollar,
Eşiğinde bekleyen baharlar var.
Adını ansam susar dudaklar,
Göğsümde açılmamış mektuplar var.

YAŞANMAYAN HAYAT
Yaşamak istediğim,
yaşayamadığım
bir hayat var içimde...
Sessiz bir odada büyüttüğüm,
adı konmamış bir düş gibi.

YAŞIN ÖTESİNDE
Yaşımdan yorgunum artık,
Omuzlarımda biriken mevsimler var.
Geçmişin tozlu yollarında
Ayak izlerimi arıyorum hâlâ.

YAZA DÜŞTÜ
Yorgundu akşamlar dönüp gitmekten,
Bir mevsim eksildi ömrün içinden.
“Gelirim” dedin ya bahar vaktinden,
Kapıma sessizce yine yaz düştü.

YAZA YEL
Artık yaza esen yelden
Bir deme ne lazım sözden
Muhabettinden başka
Dilden ne dökülür gönülden

YAZDIM NAKIŞ DİYE
Ben hep üşüyordum sensiz günlerde
Kıştı ayazdı sensizlik
Bakışların hep nakıştı
İnkar etmiyorum sana hep bakıştım
Nakış nakış işledim seni dizelere

YAZDIM SENİ EYLÜL DİYE
Eylül ya
Dalında kopan yaprakların,
Sararan yüzüne yazım adını Eylül diye
Yalancı bir gülüşten ibaret oysa

YAZGI
Bir kez sevdanın ateşine düşmeye gör;
içinde ateş olur, kor olur.
Gözün görse de artık gerçeği,
her hakikat bir hayal olur.