Önder Karaçay Şiirleri - Şair Önder Karaçay

Parlak anı ve tecrübeler
Dünyayı kendi zamanlarında döndürür.

Dayatılan kuralları sarsmak isterken,
Kural dışı tutumları yargılananlar,

Ağrı başını mengene gibi sıkıyordu,
Acılara kafa tutmanın bedeliydi belki
Hayatını düsturla biçimlendirmeyi severdi
Elleriyle tutarak öptüğü dudakların izi,
Takatsiz avuçlarında bir sızı

İlk insandan bu yana değişmeyen
Tek vahşet rüşvettir,
Saray dışı düşünür ve felsefeci şair
Fuzuli saraya yazdığı,
Şikayetname de;

Hayat mıknatıs gibi bir zıtlıktır

İnsan ve toplumlar
Geçmişte sorunsuz olmadı,
Gelecekte de olmayacaklar

Konumlandırma ve koşullandırma,
Toplum hastalıkları adına ihtisas yaptığım,
İki ders konum

İnsanlık tarihinin iki belası
Koşullandırılması gerekenlerin bilinçaltına,

Gökyüzü rengini denizlerde vuruyordu yüze,
Bu asil mavinin içinde insan
Karanlıkta kaldı çıkamadı bir türlü düze.

Doğa ayırmış hepimizi,
Rengimizi, dilimizi,

Göze geliriz korkusuyla,
Göz göze gelemiyorduk

İnsanlığın derin geleneği temaşanın,
Tefekkür ve farkında olmak olduğunu
Geç anladık.

Başlar ayak ayaklar baş oldu,
Dünyamız tersine döndü,
Çürüdü insanlık
Yozlaşmak ikram buldu

Asr-ı saadet biteli

Ne kötü bir arkadaştı nefsim
Doymadı hiçbir mevsim

Son duruşmayı beklemeden
Yargılayalım kendimizi

Doğumdan ölüme seferberliktir hayat,
İnsan önüne çıkan her menzile bir ad verir
Nefsini bu menzillerden geçirmek,
Hak aşkına ulaşması içindir.

Vazgeçmeden yolculuğun her an,