Ölen inek sütlü olmaya başlar
Kör öldüğünde de badem gözlü olur
Oysa badem gözlü olmak
Gerçeği zamanında görebilmektir.
Sütlü inek yaşarken sağılmalı
Bizden daha çok yaşayacaklar,
Bizden çıkan sözler,
Ne zamanlar aşacaklar,
Ulaştıkları her zamanda,
Aynı fikirde insanlarla tanışacaklar.
Ar gibi yürü hayatta,
Cenaze gibi kimseye yük olma,
Kendi yükünü kendine yükle
Cebri sakın kimseye dayatma.
Sapsarı yüzlere, kupkuru dudaklara sor,
Hızlı refleksin sembolüdür kediler,
Kedileri insanlar
Haşarat zararına karşı beslediler,
Küçük avları öldürmeye uygundu dişler,
Kim besledi de bu kadar şişmanladı bu kediler?
Güven iki taraflı bir karşılıktır.
Güveni bir eser olarak görmeyenler kırdı güveni! Oysa güven kırıldı mı?
Bir su testisi gibi asla tutmaz aynı yerinden.
Fuzuli boşuna mı demiş;
‘Güven çok ince bir çizgidir,
Onu kalınlaştırarak kırılmasını engelleyen tek şey, “iki taraflı” olmasıdır.’
Sözler muammalı bir güzellik içindeydi,
Güneş alev alev toprağa eklenen ışığa bakış ekliyordu,
Bu güzellik karşısında bütün duyguları gözler konuşuyordu.
Kendi kıyısında balık tutmayanlar dadanmıştı kıyılarımıza,
Vakarına sahip çıkan duruşumuz karşısında,
Seni soruyorlar,
Arıyorlar,
Bulamıyorlar seni
Kalbimde olduğunu bilmiyorlar.
Çıkarır mıyım?
Zembereği boşaldı zamanın
Timsah gözyaşları akarken,
Bir çağrı gibi siniyor gözlerime,
Gözlerinden yansıyan ize isyanım
Geçen zamanı hatırlama yolculuğunda,
Sokaklar bir gölgenin üzerine ağ gibi düşmesini,
Yaşamlar üzerlerinde ki gölgeni gitmesini
Bekleyenlerle dolu
Ağa her düşenin başına
Fırtına kopsa hiç bir şey düşmüyordu,
Görmek için yüz gözü olduğuna inanılan mitolojik kahraman argus olmaya gerek yok ki!
Akıl ve yürek gözü kapalı olanların hedef ve yolları aynı iken at izi it izine karıştı.
Mevzi ve menzilleri aynı olanlar besledi birbirlerini!
Geçmişe çengel atanlar iniltileri suymak yerine mırıldanıyor şimdi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!