Önder Karaçay Şiirleri - Şair Önder Karaçay

Aşka düşürdün,
Cefasını benimle birlikte,
Çekmeden gittin.

İçime ağlar oldum,
Gözyaşlarım peşinde kurudu,

Kendi bahçesine çöp bile olamayanlar
Bizim bahçemizde çiçek olmaya çalıştılar.

Birde kalkıp bizim çiçeklerimizi beğenmeyip
Dağdan gelip bağdakini kovmaya kalktılar.

Yardan kaldı bu eski yara,
Kanıyor ikide bir, dar geliyor kabuklara,
Biçimsiz bir cücenin uyanışı gibi devdi,
Eski yarın aşkı içimde hele bir uyana

Yoldum, yolcuda,

Yürek şeklindedir
Ihlamur ağaçlarının yaprakları
Yürekli her ağaç gibi
Biraz çarpık, kenarları tırtıklı
Dişli ve uzun saplıdır

Kurtuluşu başka yerden beklemeyi öğretmişlerdi
Kendi kendini kurtarabileceğini hiç düşünemedi
Kendini kurtarabileceği bir hali kalmadı

....ve öldü!

Dilinde sözü,
Omzunda bir sazı vardı,
Sanki yüreğinde ve omzunda,
Dünyayı taşıyordu

Önder Karaçay

Aklını ve vicdanını kullanmayan toplumların
Tepesine kendi pisliği yağar
Ağıt toplumu olmalarının
Yaslarının hiç bitmeme sebebidir

Devrimi yarım bırakanlar

Hayat üç boyutlu bir süreç
Dün geçti,
Sınırdayız
Gelecek yarın da

Dün öldü, tecrübeydi

'Ve' ve 'da' ayrı yazılır...
Ayrılmasınlar diye 'veda' yazılır,
Yine de insanlar ayrılır...

Kendinizi suçlu hissedersiniz ve/da yazdınız diye!

Hiyerarşi merdiveninde çalışıyordu,
Darağacı ustası

Uyuşuk eşekler kımıldamıyordu yerinden
Omzuna basana yer açmaktan