Önder Karaçay Şiirleri - Şair Önder Karaçay

Yardan kaldı bu eski yara,
Kanıyor ikide bir, dar geliyor kabuklara,
Biçimsiz bir cücenin uyanışı gibi devdi,
Eski yarın aşkı içimde hele bir uyana

Yoldum, yolcuda,

Aşka düşürdün,
Cefasını benimle birlikte,
Çekmeden gittin.

İçime ağlar oldum,
Gözyaşlarım peşinde kurudu,

Bastığım yerler anlatır seni,
Tarihini, atalarını tanı, tanı, tanı

Seni ayakta tutanı,
Unutma kendini, atanı,
Sen tarih olmadan seni satanı

Yürek şeklindedir
Ihlamur ağaçlarının yaprakları
Yürekli her ağaç gibi
Biraz çarpık, kenarları tırtıklı
Dişli ve uzun saplıdır

Ellerini göğsüne koydu,
Kahırlı bağrı kavruluyordu.

Şâkulü ve tesviyesi yerindeydi,
Onur ve gururdan söz etmek zordu.

Düşsel bir yolculuğa çıkmıştım,
Kırık dökük anılarımı toplayacaktım,
Sokaklar içimdeydi, fırtına öncesi sessizliğiyle,
Gözlerim bir zamanın resmini ararken,
Gözlerinden bir anda mavinin tümü silinip gitti.

Bir canımız, nefesimiz, özgürlüğümüz, hayatımız,
Kaldıysa bir de gülüşümüz var
Onu da istiyorlar..

İnsanı maddi değerlerle

Bitmeyen ölümler yüzünden
Söze, sanata, edebiyata sığındık

Küresel terör durmadan vuruyordu!

Edebiyatın iyileştirici gücü,

Dilinde sözü,
Omzunda bir sazı vardı,
Sanki yüreğinde ve omzunda,
Dünyayı taşıyordu

Önder Karaçay

Aklını ve vicdanını kullanmayan toplumların
Tepesine kendi pisliği yağar
Ağıt toplumu olmalarının
Yaslarının hiç bitmeme sebebidir

Devrimi yarım bırakanlar