Önder Karaçay Şiirleri - Şair Önder Karaçay

Bir gün dahi aşksız geçmişse hayat beyhudedir,
Aşkta ayrıma gerek yok
Önemli olan aşkla bağlanabilmektir
Hayata ve hayattan gidişe

Aşkın tarifede ihtiyacı yok

İstibdat limanına demir atalı beri
Bir suskunluk, bir sinmişlik ve korku dirildi

Kötünün müttefiki
Suskunluktu

Sabır dermandı,
Yaraları zamana sarardı.

Mahallenin hamisi
Israrlı olan Eşref’in,
Dağlar kızı Reyhan sevdaydı

Kimin getirdiği belli olmayan
Bir hüzün bürümüştü yüzünü,
Çıplak bir davet uzatırdı
Şaşkın tebessümünü

Gözlerinde sürekli insan suretleri çizer

Hayatın kıyısında tuttum bu notları,
Yaşadıklarımın karşılığına denk gelen
Küçük tecrübelerimin şerhleri,
Her kelime, her cümle, her harf
Bir yaraya parmak bassın istedim,
Vasiyetimi de zula ettim;

Sırtımızı dönmüştük birbirimize,
Ayrılığın kollarında kaldık birden bire,
Tekrar kavuşmak istesek bile,
Yalnızlık kendine çekti bizi ha bire

İki boynu bükük (!) benziyorduk güle,

Kozmos güzeldi,
İnsan gibi bir hastalığı olmasaydı...

Sağ tarafımız almıyor yaralı taraflarımızı,
İnsan görünümlü çakal devrinde..

Artık çekmiyorsan nefesini
O zaman çek üzerine gecenin rengini
Toprakta buldun aradığın dengini
Ve bu sefer büyük kapattın gözlerini

Ölüm dediğin uzun bir uyku,

Hangi yönden bakarsak bakalım
İnsanın yanlış yaptığını zehabıyla titreten
Bir tehdit var
.........Gözlerinde
Gördüğü karşısında belli ki görenin gücü yok
Boynu eğik bir telaş içerisinde

Kelimeler ürettiği duygular kadar tılsımlı,
Kaygan ve cam gibiydi bakan gözler,
Zamanı donduran ve olduğu gibi ileri taşıyan,
Varlığı hapsetmiş anlardı fotoğraflar.

İnceliğine rağmen dayanıklı,