Suskunluk Şiiri - Önder Karaçay

İstibdat limanına demir atalı beri bir suskunluk, bir sinmişlik ve korku dirildi

Kötünün müttefiki suskunluktu

Konuşanlar ve direnenler susturuyordu suskunların vicdan azabını

Söyledikleriniz, yazdıklarınız susturarak korkak çoğaltıyordu

Susmak, bir korkuya karşı alınmış tedbir gibi gelecek karartıyordu

Teslimiyetçilik nüksettikçe suskunluk korkuyu daha da artırıyordu

Mühürlenmiş dudakların içinde diller tutuluyor

Vicdanları sağır edecek boyutta sessizlik gürültü çıkarıyordu

Korkuyla sindirilmiş kitle susarak zulme alkış oluyordu

Kendi teslimiyetini meşrulaştırma adına, üç maymunu oynayan çoğaldıkça çoğalıyordu

Kötülüğe ses etmeyenler zulme karşı direnmeyenler yüzünden dünya kötü bir yer olmakla suçlanıyordu

Suskunluktan daha kıymetli bir eylemi olmayanlar susuyorlardı

Dünyanın dörtte üçü su olduğu için hayallerimiz sık sık suya düşüyordu
Susmayacağına inandığımız sürüler zalimlerin ağına yığınlar halinde düşüyordu

Bozmaya değmiyor ise o suskunluk sanattır

Bunca acı tek bir sözün limanına sığar mı?

Sözün bittiği yerdir susmak sen istediğin kadar sus
Son sözü yaşam söyler, suskunluğunu da bozarak

Her suskunluk eninde sonunda içinden kanamaya ortak bir kaçış yerine döndüğünde suskunluk bedel ödetmeye başlar

Yaşam da suskunlukla geçiştirilemeyecek yaralar var, sürekli kanar

▪️Önder Karaçay ▪️