© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Gören göz, işiten kulak, konuşan dil, dokunan el ise, ruh bunun neresinde? İnsan vücûd elbisesini giyer de kendini var zanneder. Oysa “İnna lillahi ve inna ileyhi raciun”dan gayri hükmü var mıdır âlemde?
"Akibet" diyorum azizim,
Akibet!
Öyle bir şey ki;
Sırat gibi,
Kıldan ince
Kılıçtan keskin.
Kimsenin zerre miskal senedi yok,
O köprüden sağlam geçmek için.
Altı uçurum, üstü rahmet...
"duadar"
Sükut... kıvrım kıvrım uzaklık uzar;
Tek nokta seçemez Dünyadan nazar.
Yerinde mi acep, ölü ve mezar?
Yeryüzü boşaldı, habersiz miyiz?
Güneşe göç var da kalan biz miyiz?
İmtihan herkese var
Kimine vardan var kimine yoktan var
Kimine dost kimine ağyardan
Kimine sağlık kimine marazdan
Kimine eş kimine kardeşten
Kimine ilim kimine cehilden
Kimine zorluk kimine sehilden
***duadar
Şehrin derme çatma evleri kentsel dönüşüme karşı direnememişti. Hele ki üç beş katlı binaların arasından yeni yapılan gökdelenler bir heyula gibi, adeta o koca dağa meydan okurmuşçasına dikilmişti tarihi şehrin orta yerine. Birden ürküverdi. Bu elim manzara bıraktığı birçok şeyin artık eskisi gibi olmadığının ilk sinyalini veriyordu. Kim bilir daha nelere şahit olacaktı? Hayalinde hep kaldığı yerden devam edecekmiş gibi yaşattığı bu şehir acı tatlı ne çok hatıraları saklıyordu içinde.