Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Dilimde binlerce söylenmedik kelam birikti, her biri binlerce tomurcuk, açmaya hazır günaydın çiçekleri...
Ata kızı

Kurunun yanında yaş da yanıyormuş…

Ayşe savaşçı ruhlu bir kız o' başına gelen felaketi içinde sindirmeye çalışırken hayatın ona neler sunacağını bilmeden hayaller kurmaya devam ediyor bu sayede gözlerinin içi adeta aydınlık bir evden sızan ışık gibi parlıyordu, zar zor bulduğu internet ile araştırmalar yapıyordu. Satmış olduğu sütlerden aldığı payları biriktirmiş bunlarla İngilizce eğitim seti satın almıştı. Bir de bulundukları köyün bağlı olduğu kasabada açık öğretime kayıt yaptırmak için bir bahaneyle kasabaya gider ve kaydını yaptırır.

kitaplarını oradan vermişlerdi bu durum onu çok mutlu etti aksi halde kitapları alamaya parası yetmeyecekti. Ayşe büyük bir mutlulukla hayallerini gerçeğe dönüştürecek ilk adımı atmıştı. Çalışmalara şevkle başlayıp devam eden Ayşe ilk sınavını başarıyla vermiş ve inanılmaz aç olduğunu fark etmişti. Bu açlık öyle bildiğimiz türden açlık değildi. Öyle bir açlıktı ki Ayşe'ninkisi ömrü boyunca hiç doymayacağı bilgi açlığıydı. Öğrendikçe gelişen beyni onu daha da hırslandırıyor daha çok okuyordu. İnanılmaz bir azimle İngilizcesini de günden güne daha iyi öğrendiğini fark ediyordu.

Bir sabah annesi odasına geldi ve...

- Kızım biz karar verdik bu ay sözünü yapacağız altı ay içinde de düğünün olacak. Eeee artık vakti de gelmişti evini yuvanı bil.

Ayşecik olduğu yerde dona kaldı başını önüne eğip kısıp bir sesle
hayır diyebildi sadece...

- olmaz dedi anne, büyüklerin öyle münasip gördü hem haber de verildi karar alındı artık dönmek olmaz. Dedi. ve odadan çıktı,,,

Ayşe ne yapmalıyım diye söylendi. Ne yapmalıyım da bu durumdan kurtulmalıyım? Ayşe günlerce düşündü sonunda aklına köyünü terk etmek fikri geldi. Başka bir şey bulamıyordu. Gitmekte istemiyordu ama çaresizdi. Son defa o gece Ayşe ailesiyle konuşmaya karar verdi.

Akşam herkes toplanmış Ayşecik çay servisi yapmış kendisi de odanın bir köşesinde boynunu sağ omuzuna yatırmış gözleri bulutlu bir gece gibi düşünüyordu, "nasıl girmeli söze"

Aniden ağabeyi; Kız Ayşe ne düşünüyon öyle arpacı kumrusu gibi? deyip koca bir kahkahayla çayından bir yudum aldı.

Ayşe söze girmenin tam zamanı diye düşünüp; ben sizle bir şey konuşmak istiyorum
Baba; neymiş o?
Ağabey; Ne istiyon kız başlık altın bilezik mi diyerek alaylı bir gülümseme bıraktı ortaya

Ayşe; ben evlenmeyeceğim Ahmet'i günahım kadar bile sevmiyorum! Ben evlenmeyeceğim!
herkes uzun dakikalar boyunca sustu.
ve sessizlik babasının sesiyle bozuldu.
-kız sen bizi rezil mi edecen söz verdik diye avazı çıktığı kadar bağırıp Ayşe'nin üzerine yürür. Annesi önüne geçip; yapma bey! Ben onunla konuşurum.
Hadi gel odana Ayşe!

Ve o gece Ayşe annesine tüm olanları sanki elektrik çarpmış gibi titreyerek anlatır. annesi de çaresizce ne yapacağını bilemez. Ertesi sabah eşine anlatır olanı biteni.

Baba; Öyleyse yapacak hiçbir şey yok derhal evlenecekler. Ayşe'nin ömrüne karar biçilmiş ve artık hiçbir çıkar yolu kalmamıştır. Evden Kaçış planları yapıyordu artık. Aklına Ankara'da yaşayan kuzeni geldi. Evlenip oraya yerleşmişlerdi. onu aradı olanı biteni anlattı. ondan bir iş bulmasını ne olursa yapacağını bulaşık bile yıkayacağını söyler ve ekler. seni asla karıştırmam yardım ettiğini de söylemem ne olursun. Diyerek onu ikna eder. Günler sonra kuzeninden haber gelir.
"Birkaç gün içinde gelmelisin işin hazır." Ayşe hemen hazırlıklara başlar. iki gün sonra sabah erkenden ilk minibüsle köyden ayrılır. Bir mektup bırakmıştır odasına.

Ev halkı onun evde olmadığını fark ettiklerinde aramaya başlarlar ama Ayşe çoktan Ankara otobüsüne binmiştir bile.

4. sayfa

Soyut bir güç, hava kadar gerekli ve yerleştiği kalpte tözsel kudretliyle bütün hücrelerini istila eden muamma. güçlü ve şeffaf. Kalbi ve beyni ele geçirince somutlaşan adeta hayatı işleyecek kadar gerçek…

Ne olacaktı gözlerine baksaydım sevecek miydin gök yüzümü? Bakabilecek miydik aynı pencereden?
Ata kızı

İçimden şehirler geçiyor, sen her durakta duruyor, inmiyorsun.

Oğuz Atay

Yalnızlığına iyi bak, sahip çık. Kaç kişinin emeği var onda kim bilir?

Oğuz atay

KARDELEN

Ayşe şirin bir kasabada öğretmenlik mesleğine başlamıştı. o idealist, hedefleri olan; toplumsallaştırmaya, bireyselleştirmeye, disiplinli olmaya özen gösteren ve öğrencilerine sorgulamayı eleştirel bakış açısını gelişmeyi geliştirmeyi öğretiyor kendi yetişme tarzından sıyrılmış daima ileriyi hedefleyen iy bir sınıf öğretmeniydi artık. Fatoş adında tıpkı kendisi gibi bir ailede yetişmekte olan öğrencisi vardı. Fatoş öğretmenine güvenen yanından hiç ayrılmayan bir çocuk, O' her gün Ayşe öğretmeninin yanına oturup teneffüs boyunca ona bir şeyler söylemeye çalışıyor ama bir türlü söyleyemiyordu. Böylece günler geçmiş tatil yaklaşmıştı. son haftaya girdikleri bir gün Fatoş'un gözleri dolu doluca öğretmeninin gözünün içine bakıp tüm cesaretiyle;

-Öğretmenim beni bırakıp gitme
-Ayşe öğretmen hayretle
Fatoş'um neden böyle dedin? bana güven ve neler olduğunu anlat
- Fatoş anlatmaya başlar. o anlattıkça
Ayşe adeta kahroluyor dehşete kapılıp ne yapacağını düşünüyor aynı zamanda Fatoş'un hayatını da tehlikeye atmak istemiyordur. Fatoş, kendinden yirmi yaş büyük bir adamla para karşılığında evlendirilecektir. Karar verilmiş hazırlıklar başlamıştır.

canhıraş bir mücadeleye başlıyor Ayşe öğretmen Fatoş için. Ama aynı zamanda da ona zarar gelmemesi için de uğraşıyordu. Ailesiyle yaptığı ön görüşmeler sonuç vermemişti. O da yapılması gereken şeyleri yapmıştır. Resmi kurumlara başvurmuş Fatoş'u güvene almış ailesinin ona hazırladığı çirkin gelecekten Fatoş'u kurtarmıştır. okulun son günü öğrencileriyle vedalaşır oradan tam ayrılacakken, silah sesleriyle irkilir o güzel yüreği kurşun Ayşe öğretmene isabet etmiş ve olduğu yere acı içinde yığılıp kalmıştır. göğsünde büyük bir acıyla gözlerini açar. Artık sabah ilk ışıklarını penceresinden içeriye sızdırmış, alacalı kızın böğürmesiyle yatağından fırladığı gibi çarçabuk ellerini yüzünü yıkadıktan sonra, gördüğü rüyayı düşünür.

-Bir gün gerçekten öğretmen olacağım diye kendine bir kez daha söz verir.

"Hayallere dokunmaya kimin gücü yeter?"

sayfa 3

Hayatta tiyatro sahnesiyse demek, son saniyelere kadar umut bitmemeli belki de. Ama ölümden önceki geç kalmışlıkta ne işe yarayacak? yaşayacak birkaç salisen kalmışsa?
"umut" bitip yeniden yeşeren bir ağaç gibi değil de hiç solmayan zeytin ağacı gibi olmalı ki geç kalmadan çiçek açsın. öyleyse bir insanda: Umut" ya vardır ya da yoktur. sadece çiçeklenmeyi bekliyordur. bundan sonra umutlar yeşil kalsın demeyeceğim. çiçek açsın diyeceğim.
Ata kızı