© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Anadolu şehirleri, taş mimarî ve kıymet bilen nefesler...
İçinden ırmaklar geçen şehirler ve insanlar.
Kendine yansıyan aksimin bana ögrettiklerini hiç bir zaman öğrenemedi...
Kendi kuyusundan beslenir insan. Kiminin payına karanlık düşer
kimi kuyusudan gökyüzünü temaşa eyler.
.
Kendi kuyumda, ruhuma dokunan rüzgarın vereceği kıvamı merak içinde bir hâl içreyim.
Sen nasılsın?
Irmaklar geçiyor ruhumun kıyılarından. Elimde ince belli bardakla tavsan kanı bir çay. Şiire demleniyor yüreğim. Azadeyim!
Ya sen nasılsın?
Fikir de zikir de ten ve dahi kalb de inkılâba uğrar.
Ya ruh! İnsanın ruhu değişir mi usta!
Elbette unutulmaz an'ılar sebebi tebessümümüzdür,
ara ara uğrar yüzümüze.
Unutmak ne haddimize:)
Geriye dönüp baktığında yaşanan ve yaşatılan her şeyin bir varsayımdan ibaret olduğunun idrakine vardı.
Yanılsama... Bir sahne ki yok aslında... Üstünde figüran ve oyuncular. Makyözleri kendileri...Ve dahi esas oyuncular da bir yanılsamayı inanarak oynuyor.
Replikleri yaralarından müteşekkil.
Tamamen doğal ve bir o kadar kurgu...
...
Oyuna en uygun isim 'Yara bandı' olurdu zannımca:)
yaralayan da yaralanan da aynı oyuncu. Önceki yaralarını yaralayarak sağaltan. Ve kendi de yaralanan.
.
Ve diğeri...Bir yara bandı olduğunu anlaması yıllarını aldı.
Sonra dedim ki
Ölüm...
İki hece bir ömür!
Ölüm kimin içindir?
Ölenin mi kalanın mı?