Kal benimle, düşümde kal;
Olsa gözün bana merhem.
Hazan yeli yüzüme değse,
Uçsam göğe, bulut olsam.
Sor kendine nice hâlim,
Kalem gelince yeryüzüne,
söz sustu;
kâğıdın içine çekildi.
Bir harfe saklandı düşünce,
döndü o ilk heceye.
Kime selam verdim ise,
Benim derdim bende kaldı.
Boş bakışlar bana baktı;
Duyan olmaz, neye yarar?
Avuç içim çağlar oldu,
Ak mescide varıp durma,
Gök kubbeye taş atma.
Nice yiğit sordu, geçti;
Kalan bize sırdaş oldu.
Kara sungur çifte attı,
Yunusa vardım yunusa
Sordum yine kara taşı
En yüksekte gözüm korktu
Çıkmak ona yürek borcu
Var sen ona sessiz sakin
Bağcı ağam uğraşır
Üzümleri seyreder
Salkım salkım gördü mü
Soluk kalbe işler
Toplar ağam sepete
Ömür, bir an beride saklı hazine
ileride değil, içinde gizli bir bahçe
adım atsan öz de yine sen varsın
gece ile gündüzün birleştiği yerde
Nigârın çayırında membaya vardım
Taş aldım ağzıma, çıkmadı kelâm.
Çaput bağladım dilime, dolandı.
Gördü kader, eğdi benim başımı;
Açtım gönlümü, bin sır saçıldı.
Yükümü kaldırdı koca karınca.
Mahzun olma, ayna döner,
Elbet biter bunca keder.
Bazen sınar gam-ı kader,
Biz bilelim, Hakk’tır kâfi.
Kalem yazar, silgi bozar,
Daldın yine, ne bakarsın?
Kaf Dağı’na düşmüş gözün.
Hangi dile kandın bugün?
Gelse sırdaş, kaçar düşün.
Hûd Hûd uçsa, kanat çırpsa,


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!